(Bijna) vakantie 29 juni 2009

Evy en haar rapport.

Morgen is de laatste dag school en dan hebben Evy en Mara TWEE maanden vakantie. (Zij wel ) Evy kreeg vandaag haar rapport mee naar huis en we zijn heel blij, want ze heeft allemaal mooie cijfers! We wisten niet zeker of dat het geval zou zijn, want gedurende het jaar kregen we te horen dat ze ‘beter kan’ en ‘geconcentreerder moest werken’ en ‘minder met haar vriendinnen bezig moest zijn’. Ze heeft geluisterd en hard gewerkt en het resultaat mag er wezen.

Mara heeft nog geen rapport, dat begint volgend jaar. Dan moet ook zij leren lezen en schrijven en rekenen enzovoort. Mijn kleine meisje! Het is zo cliché, maar: het gaat te snel!!! Ze is nu nog zo lief en onschuldig en gek op haar moeder (meestal, haha). Dadelijk hebben we twee pubers in huis…

Maar eerst dus de vakantie. Die staat vooral in het teken van ‘De Loft’. Want, oh help, we hebben de huur per 1 september opgezegd en móeten dus eind augustus verhuizen. En de loft is verre van klaar. De kans is groot dat we geen gas hebben en dat betekent: geen warm water. Dat wordt douchen en badderen bij bevriende ouders om de hoek. Hopelijk is de keuken  tegen die tijd wél geïnstalleerd en de trap geplaatst.

Duimen jullie voor ons?

Gezelligheidsdier 29 juni 2009

Met Tony in huis, blog ik nooit meer in m’n eentje.

 

Michael Jackson is dood 26 juni 2009

Michael Jackson is dood. Raar hoor. Ik ben opgegroeid met Michael! Net als met Madonna. De twee iconen van de jaren 80, de best verkopende artiesten ooit.

Terwijl ik dit typ, luister ik naar Michaels Jackson’s ‘Thriller’. Ik heb net ‘The Collection’ gekocht met al zijn ‘greatest hits’. Soort eerbetoon voor de beste man die geen gemakkelijk leven heeft gehad. Ik las dat in Nederland al zijn cd’s vanochtend waren uitverkocht en dat op Bol.com elke 10 seconden een Michael Jackson-cd wordt verkocht. Hier in Luik is dat natuurlijk weer eens niet zo Bij Mediamarkt stond de bak gewoon vol met cd’s. Kijk, da’s dan een voordeel van Luik, haha.

Toen ik naar huis liep, zag ik een dikke man met lang haar met een billboard op z’n buik. Met een grote foto van MJ. Verder geen tekst, niks. Een verdrietige fan? Of net zo gestoord als Michael Jackson zelf was? Michael was natuurlijk zo gek als een deur, met z’n operaties, z’n zuurstofmaskers, z’n NeverLand, z’n vriendschappen met kleine jongetjes. Maar hij was een geweldig artiest en ik vind ‘t jammer dat ie er niet meer is…

Mara op kamp 21 juni 2009

Mara is nu 4,5 en is vorige week op schoolkamp geweest. Dat is hier heel normaal. Kinderen van vier gaan niet, zoals in Nederland, met school alleen een dagje naar de dierentuin of naar een poppentheater; nee, ze gaan op kámp! Mara was dus drie dagen en twee nachten op pad met haar leeftijdgenootjes van school, plus de juffen. En dit is nog maar de voorbereiding voor het ‘echte’ werk in oktober, want dan gaan ze vijf dagen en vier nachten weg. Ik vind het prima hoor. Maar ze zijn nog zo klein! En ze gingen niet met een gereserveerde toeringcar, ze gingen met veertig van die kleuters gewoon met de trein! Gelukkig waren de tassen de avond ervoor al naar de plaats van bestemming gebracht, anders was het een onmogelijke opgave geweest.

De ochtend van vertrek wilde Mara ineens niet meer, het werd allemaal een beetje te spannend. ‘Ik wihihihil niet!!!’ Maar eenmaal op het station aangekomen (7.15 uur!), waar ze al haar vriendjes en vriendinnetjes zag staan, had ze er weer zin in. Tien minuten voordat de trein zou vertrekken, werden ze in rijen opgesteld, moesten ze elkaar een handje geven en werden ze de trap op gedirigeerd. Papa’s en mama’s mochten níet mee naar het perron. Mara keek niet eens meer om! Opvallend: er waren meer moeders die moesten huilen, dan kinderen. Ik zag een stuk of tien mama’s een traantje wegpinken en er waren maar twee kleuters die in tranen waren. Vaders huilen niet in het openbaar, die bijten waarschijnlijk op hun lip.

Kun je het je voorstellen? Op kamp gaan met vierjarigen? ’s Avonds eten met z’n allen, daarna proberen het hele zooitje in bed te krijgen, er ’s morgens voor zorgen dat ze allemaal aangekleed én op tijd aan het ontbijt zitten. En dan moet je nog de hele dag. R.E.S.P.E.C.T.

Mara heeft het fantastisch gehad, maar is al dagen moe van het avontuur. En dan was dit nog maar het vóórbereidende kamp.

Tony en Boulette 21 juni 2009

Voor niks gaat de zon op. Dat geldt ook voor een gratis kat. Op de rommelmarkt vorige week liep een vrouw rond met een kitten die een eigenaar nodig had. Wij zijn dus die eigenaar geworden. Ze verzekerde ons dat de kitten uit een goed nest kwam, bij haar thuis, op en top gezond was enzovoort enzovoort. We vermoeden toch dat ze heeft gelogen, want Tony zat tot gisteren onder de vlooien en oormijt. Ik heb haar meerdere keren goed gekamd en flink wat van die smerige vlooien door de wc gespoeld. Lijkt me sterk dat een katje, net weggehaald uit mama’s nest, onder het ongedierte zit. Anyway, we zijn naar de dierenarts geweest, een of ander spulletje gehaald (21 euro) en nu is ze écht schoon. We hebben ook al speeltjes gekocht, eten natuurlijk en zo’n krabboom. Gratis kat komt de eerste week al neer op ongeveer 80 euro. Ik heb altijd katten gehad, maar was éven vergeten hoe snel ‘t gaat.

Sinds een paar weken hebben we ook een vis in huis. Mijn inmiddels ex-collega Katie had voor de lerarenkamer een gezellige dikke goudvis gekocht. Een soort zwemmende ballon, heel grappig. Inmiddels heb ik dit diertje meegenomen naar huis, want een lerarenkamer is geen ideale plek voor zo’n beest. Wie geeft ‘m eten? Wat doe je ermee als er een paar vrije dagen op een rij zijn? Dus: ik ging met de vis, Boulette genaamd, naar huis.

Een kat en een vis. Geen ideale combinatie, dat weet iedereen. Maar we moesten van de week erg lachen, toen we zagen hoe Tony gefascineerd naar de vis staarde en tot twee keer toe met haar neus in het water ging en verbaasd was dat ze nat werd. Kijk nou, wat grappig! Haha! Wat schattig! De dag erna heb ik Boulette gewoon in de woonkamer laten staan toen wij de hele dag weg waren. Toen ik thuiskwam zag ik dat Boulette gewond was! Precies tussen zijn ogen (of háár ogen, je weet ‘t niet hè met zo’n vis) zit een diepe snee met een bloeduitstorting. Arme ziel! Ik kan maar één dader aanwijzen en dat is… roofdier Tony. Gelukkig heeft ze niet 1 cm. opzij gemept en er een oog uitgetrokken. Of beide ogen. Beetje dom van mij om ze de hele dag samen in één kamer te laten…

Vanaf nu moet Boulette zich overdag vermaken in de slaapkamer. Met de deur dicht.

* De foto is gemaakt vóórdat Tony zich probeerde te vergrijpen aan Boulette.

Of toch géén hoax? 19 juni 2009

Ik weet ‘t, ik weet ‘t. Zó belangrijk is ‘t niet, maar het ’sterrenmeisje’ Kimberley is nou eenmaal wereldnieuws! En misschien ben ik toch niet ergens ingetuind: volgens de Volkskrant is het sterrenmeisje waarschijnlijk flauwgevallen omdat de naald te diep ging. En bij De Zomer Draait Door, bij de Jakhalzen, kun je haar horen zeggen (als ze denkt dat de camera’s niet meer draaien) dat ze de tattoo zélf wel mooi vindt, maar haar vader niet.

Dus: toch geen hoax?

Oké, onderwerp gesloten.

Ik ben erin getuind 18 juni 2009

Hoogstwaarschijnlijk is het verhaal over het ’sterrenmeisje’ (zie mijn bericht hieronder) helemaal niet waar! Het is waarschijnlijk gewoon een hoax. Check even GeenStijl voor alle ins & outs.
Dus geen grap óver Belgen, maar een grap dóór Belgen. Ja, dat kan ook

Belgenmop? Nee, echt gebeurd! : ) 16 juni 2009

Vandaag in het nieuws: een achttienjarig meisje gaat in Kortrijk naar een tattooshop. Ze wil graag drie sterretjes bij haar linkeroog. Maar, zonder dat ze het wil, eindigt ze met ZESENVIJFTIG sterretjes op haar gezicht. Ze heeft inmiddels een klacht ingediend bij de politie. Begrijp je er niks van? Ik ook niet. En het interview met haar maakt niet veel méér duidelijk

DIT MOET JE EVEN ZIEN, DUS KLIK!

En we noemen haar: Tony 14 juni 2009

Een kat? Ja! Lees het bericht hieronder maar. En de naam Tony? Benjamin wilde een beetje een stoere naam, omdat het een vrouwtjeskat is en Ben altijd al omringd is door vrouwen. Vandaar Tony, naar Tony Soprano.

Een rommelige zondag 14 juni 2009

Zondag. Normaal gesproken gaan we dan ’s middags met Evy naar de manege in het zuiden van Limburg. Ik heb haar expres op een Nederlandse manege gedaan, om zo een beetje haar Nederlands op peil te houden. Niet dat dat daar echt lukt. Als die ouders onderling met elkaar praten, is er geen touw aan vast te knopen. ‘Wachdaeffe op die twie peerde!’ Dat idee. Zwaar Limburgs. Niet te begrijpen. Ik voel me echt zo’n ‘Hollands’ tutje als ik praat, met m’n keurige accent. Maar ik dwaal af…
Vandaag was het rommelmarkt bij Evy en Mara op school en aangezien ik gek ben op rommelmarkten, had ik ons natuurlijk ingeschreven. Om te verkopen. Ik had voornamelijk oude kleren van Evy en Mara en dat verkocht wel aardig. Het was niet zo’n druk bezochte vlooienmarkt, maar het was wél heel gezellig. Beetje kletsen met de andere ouders die daar op een kleedje ouwe zooi aan het verkopen waren, biertje erbij en de barbecue die stond te roken. Natuurlijk hebben we ook wat rommel van andere mensen gekocht (Evy en Mara kwamen constant om geld vragen omdat ze weer iets fantastisch hadden gezien. Paardenstickers. Een Barbie-zwembad. Een roze plastic kasteel.). En waar we óók mee zijn thuisgekomen? Een kat van drie maanden. Die was gratis