Lisa in Luik

Emigreren naar België

Ik ben toch zeker Sinterklaas niet! 30 november 2009

Rond deze tijd mis ik Nederland een beetje. Of eigenlijk: ik mis de Nederlandse Sinterklaas! Ik heb al eens geschreven over mijn teleurstellende ervaringen met Sinterklaas hier (Klik en Klik). Sinterklaas gaat er hier heel anders aan toe. Minder uitbundig, minder feestelijk. Vanmorgen heb ik ’t nog met een leerling over de verschillen tussen de Belgische Sint en de Nederlandse Sint gehad. De Belgische Sint – of misschien beter: de Waalse Sint – woont ergens in de lucht (zo kan hij dus alle kinderen goed in de gaten houden). Hij komt met de helikopter naar beneden met zijn ene Zwarte Piet. Dat is overigens een gemene vent. En Sint heeft een ezel. (even voor de Belgische lezers: de Nederlandse Sint komt met een stoomboot vol cadeaus vanuit Spanje naar Nederland en heeft honderden Pieten – soort clowns – en Sint rijdt op een wit paard)

Gisteren was er in het Palais de Congrès de jaarlijkse Sinterklaasviering. Al het geld dat wordt opgebracht, wordt gebruikt om cadeautjes te kopen voor kinderen die lange tijd in het ziekenhuis verblijven. Goed, we komen dus de feestzaal binnen. Beetje een saaie, kale boel, om het zachtjes uit te drukken. Geen muziek, geen dollende pieten, nergens feestelijke versiering, alleen achter in de hoek een Sinterklaas die er wel zó nep uitzag, dat Evy direct riep: ‘Maar dat is niet de échte Sinterklaas!’ Ik zei maar dat ze gelijk had. De kinderen hebben zich best vermaakt hoor, met een luchtkussen en schmink en kleien, maar een Sinterklaasfeest, dat was het niet!

Er was een nummertjessysteem om even bij de goedheiligman te mogen komen, maar dat werkte niet. Ouders pushten hun kinderen naar voren, ongeacht of ze aan de beurt waren of niet. Wij hebben gewacht tot de lange rij weg was en zo waren Evy en Mara als allerlaatsten aan de beurt. Met het volgende kiekje als restultaat:

Ik moet elke keer weer lachen als ik die Sint zie 🙂

Advertenties
 

De decembermaand 20 december 2008

Filed under: Lisa's leven in Luik! — misssmokygaatstoppen @ 4:15 pm
Tags: , , , , ,

dsc00654

dsc006511

dsc00636

dsc00633

dsc00630

dsc00649

dsc00648

dsc00637

dsc00642

dsc00644

 

 

 

 

 

 

 

 

 

December is nog niet om, maar ’t schiet al aardig op. Met mijn mobiele telefoon heb ik wat in ’t rond geklikt en een sfeerbeeldje gecreëerd van December In Luik. Linksboven de studenten, die elk jaar voor Sinterklaas in aftandse (oorspronkelijk) witte labo-jassen om geld gaan bedelen (vorig jaar heb ik daar over uitgeweid). Rechtsboven zie je die goeie ouwe Luikse Sinterklaas met z’n enige Piet. De rest heb ik gisteren op de kerstmarkt gemaakt. Daar kun je natuurlijk terecht om een wijntje te drinken en een pain au saucisson te eten. Maar er zijn ook allerlei prullen te koop. Jupiler-kaarsen, kerstboomversiering (verkocht door echte nonnen uit een echt klooster), Tchantchès-poppen en (zie rechtsonder) handgemaakte kaarsen die niet direct mijn smaak zijn… (de verkoper vertelde mij dat hij ze met de hand heeft gemaakt, samen met zijn broer en dat je nergens in Nederland zulke mooie kaarsen vindt : ))

En dat jochie? Geen idee wie dat is. Hij sprong voor mij toen hij zag dat ik een foto wilde maken. Toen ik zei dat hij met z’n hoofd op internet zou komen, vond hij dat júist leuk, ging poseren en eiste dat ik onmiddellijk mijn webadres opschreef. Dus, zwaai allemaal even naar hem.

 

Sintzooi 8 december 2008

Filed under: Lisa's leven in Luik! — misssmokygaatstoppen @ 10:43 pm
Tags: , , , ,

Dus, we hadden Sinterklaas gevierd (zie twee berichten hieronder). De dag erna deden we het nog eens dunnetjes over met Bens werk in pretpark Plopsa Indoor in Hasselt.
In Plopsa is het goed toeven voor ouders en kinderen, zeker als het park is afgehuurd voor één bedrijf: geen ellenlange rijen om één minuut in een attractie te gaan. De enige lange rij was die om even met Sinterklaas te kletsen en een bord snoep in ontvangst te nemen (Belgische sinterklaastraditie: bergen snoep leggen op een bord). Aan ’t einde van de avond konden we nog voor de kinderen een cadeau afhalen. Dit cadeau had ik van tevoren van een lijst uitgezocht, maar blijkbaar niet goed, want Evy was zeer teleurgesteld. Haar ‘Scope’ (supercool apparaat dat alles 200 keer vergroot) was ‘nulle’. En Mara’s Little People vliegtuig misschien toch wat te kinderachtig.
De dag erna kwam Bens zus Sarah langs. En incroyable, Sint was ook bij háár langs geweest met cadeaus voor Evy en Mara! Sint Sarah weet precies wat kleine meisjes leuk vinden en haar cadeaus zijn altijd een schot in de roos (denk aan Disney Princess lipgloss en een Charlotte au Fraise pop die lekker ruikt. Charlotte au Fraise is in Nederland beter bekend als Strawberry Shortcake, maar Franstaligen moeten altijd alle namen veranderen).
Vanavond kwam Bens moeder op bezoek. Wat denk je? Sint en Piet hadden ook háár verrast met cadeaus voor de kleinkinderen! Bens moeder is compleet into biologisch dynamisch wereldverbeterende toestanden, en ja, ze kwam binnen met een tas van Oxfam. Dat betekende verantwoordelijke kinderboeken en een muts en sjaal, hoogstwaarschijnlijk door blinde weeskinderen met één arm in Oezbekistan in elkaar geknoopt.
Het is allemaal heel leuk, maar we hádden al geen plek voor al het speelgoed. Ben en ik hebben zitten peinzen en piekeren over een nieuw opbergsysteem. Alles in een hoek van de kamer kwakken? (zo’n beetje de manier waarop we dat nu doen) Misschien nog wat handige Ikea-dozen kopen? De kamer die wij gebruiken als ‘kantoor’ omtoveren tot speelhok? (’s avonds deur dicht en je ziet er niks meer van)

Suggesties zijn altijd welkom : )

 

Heerlijk avondje 6 december 2008

Filed under: Lisa's leven in Luik! — misssmokygaatstoppen @ 12:35 am
Tags: , , ,

sint2Om half zeven zaten we met z’n vieren pizza te eten, toen er ineens hard op de deur werd gebonkt (dat was Bens zus Sarah, die we hadden geïnstrueerd). Evy sprong van schrik bij haar vader op schoot, Mara dook in blinde paniek onder de tafel en stootte daarbij haar hoofd waardoor ze in tranen uitbarstte. Na haar zo goed als wel getroost te hebben, opperde ik opgewekt dat we maar eens moesten gaan kijken bij de deur. ‘Ga je mee, Mara? Kijken of dat de Sint was!’ Nee, schudde Mara met een zorgelijk gezicht. En Evy stond ook niet te springen. Uiteindelijk was het Benjamin die de deur moest opendoen en ja hoor, daar stond een grote zak vol cadeaus! Binnen een minuut of twintig waren alle cadeaus uitgepakt (en daar heb ik dan een maand lang zo m’n best voor gedaan, winkels in en uit, wát moest ’t worden).
De buit: voor sámen een Playmobil manege (ze zijn in een paardenfase), voor sámen een pakket met klei, voor sámen een knikkerbaan. Voor Evy een Barbie met bed, een glitter-blingbling- roze riem, een Polly Pocket poppetje, een boek (‘Spoken bestaan niet’; Evy is nogal snel bang), een mini boter-kaas-en-eieren-spelletje, een zakje knikkers en een educatief boekje met 300 vragen en antwoorden (minst populaire cadeau, uiteraard).
Voor Mara een Barbie met keuken, bellenblaas (‘en dat wilde je zo graag hebben!’ riep Evy toen ’t was uitgepakt), een Polly Pocket poppetje, een boek (‘De natte kip’, over zwemmen, Mara vindt haar zwemles soms wel érg spannend), een frutselding dat ik in een tweedehandswinkel vond en een pop in een badje. En natuurlijk waren er pepernoten, marsepein en chocoladeletters.

(Ik me heb ingehouden! Maar ik word altijd erg enthousiast als ik cadeautjes moet kopen en vind het geweldig om door speelgoedwinkels te struinen. Ik kan me zó goed herinneren wat ik als klein meisje leuk vond, hoe ik wekenlang in de weer was met verlanglijstjes en hoe spannend ik Sinterklaas vond. Ook kan ik me goed herinneren dat ik niet kon wachten om de cadeautjes open te maken en dat mijn moeder dan zei: ‘Nee, éérst even een kopje thee!’  Traumatische herinnering, dankjewel mam)

Evy zat met een schuine blik te loeren naar Mara’s Barbie-met-keuken. Zij had Barbie-met-bed, maar vond die keuken eigenlijk wel interessant. ‘Mara,’ vroeg ze op haar allerliefst, ‘Zullen we er een huis van maken? Met mijn bed en jouw keuken?’
‘Nee’, zei Mara. ‘Het is míjn cadeau van Sinterklaas’.
Evy was hier niet blij mee. Het was toch een goed idee? Toen ik zei dat Mara best even alleen met haar eigen cadeau mocht spelen, riep Evy verontwaardigd: ‘Ja, maar ik vraag ’t toch áárdig?! Dan kan ze toch best ‘ja’ zeggen?!’ Mijn uitleg dat iemand niet altijd ‘ja’ hoeft te zeggen, omdat je iets aardig vraagt, ging er niet in. Mara speelde onverstoorbaar door met haar coole keuken.

Het zit er weer op. Tot morgen. Want dan doen we Sinterklaas met Bens werk. Nog meer cadeaus voor onze verwende dames.

 

Leve de Hollandse Sinterklaas! 4 december 2008

Filed under: Lisa's leven in Luik! — misssmokygaatstoppen @ 5:10 pm
Tags: , , , ,

Ik mis die goeie ouwe Hollandse Sinterklaas. De uitbundige, uitgelaten feestsfeer die in Nederland de dagen voor 5 december hangt. Ze dóen hier in Wallonië wel aan Sinterklaas, maar ’t haalt het niet bij Nederland. Voorbeeldje: een moeder op school keek mij verbaasd aan toen ik vertelde dat de kinderen hun schoen hadden gezet. ‘Wat stop je dan in de schoen?’ vroeg ze. Nog een voorbeeldje: ik zag gisteren op de Kerstmarkt ‘Sinterklaas’ lopen, met een Piet en een treurig fanfare-orkestje. Sint was dik en lelijk. En die ene Piet (Sinterklaas heeft hier altijd maar één Piet) liep er als een geslagen hond naast. Dan begrijp ik waarom sommige mensen ‘racisme’ roepen als het om Zwarte Pieten gaat, deze Père Fouettard leek ook echt een bange slaaf. Nog een voorbeeldje dan maar: in de winkel vroeg ik of ze mijn cadeautjes konden inpakken in Sinterklaas-cadeaupapier. Nee dus, dat ging niet, want ze hádden geen Sinterklaas-cadeaupapier! Oké, nog één voorbeeldje dan: bij de Zeeman lag naast de kassa een bakje met pepernoten. Er stond een kaartje bij: ‘Proef maar eens, dit is een sinterklaastraditie’. Ze kennen hier geen pepernoten!

Vorig jaar op de school van Mara en Evy was ik al zo teleurgesteld. (klik HIER)

‘Onze’ Sint is veel leuker. Dat is gewoon zo. Discussie gesloten.

 

Sintvoorpret 17 november 2008

Filed under: Lisa's leven in Luik! — misssmokygaatstoppen @ 2:59 pm
Tags: ,

Jaaaaaaaa, daar ben ik weer! Ik zit zowaar thúis achter de computer. Vanmiddag was de monteur van Belgacom er en het lag aan hen dat wij zonder internet en televisie zaten. Ze hadden onze verbinding beëindigd toen de nieuwe buurman internet kreeg. Lekker dan. Maar weet je, eigenlijk gaf het wel rust, geen internet in huis. Ik denk dat ik maar wat vaker een dagje de computer uit laat.
Wel jammer dat de kinderen en ik zaterdag de intocht van Sinterklaas in NL niet heb kunnen zien op tv. We hebben nu niks meegekregen van de komst van de goedheiligman. Maar Evy en Mara hebben genoeg dikke vette Sint-voorpret; ze kunnen uren bladeren in de brochure van de speelgoedwinkel. Wat ze willen hebben, wordt met dikke zwarte stift omcirkeld. Alles wat ‘girly’, roze en met paarden is, heeft een cirkel gekregen. Ik heb ze al geprobeerd uit te leggen dat Sinterklaas niet álles kan geven, dat ze een kéuze moeten maken, maar dat is aan dovemansoren gericht. Ik hoop ook dat Sinterklaas op school dit jaar wat leuker is dan vorig jaar, toen ik zo teleurgesteld was (zie HIER)… Maar: via Bens werk hebben we óók nog een Sinterklaasviering, in Plopsa Indoor in Hasselt. Ben benieuwd wat ze ervan maken! Misschien komt er zelfs een Zwart Piet : )

 

Suffe Sint 6 december 2007

Filed under: Lisa's leven in Luik! — misssmokygaatstoppen @ 11:28 am
Tags: , , ,

Vanochtend bleef ik op school bij Mara, want Sinterklaas zou komen! En juf Muriël had mij gesmeekt te blijven, omdat zij in haar eentje het lied ‘Sinterklaas Kapoentje’ niet zou kunnen vertolken. Ik heb goede herinneringen aan de sintfeesten op mijn lagere school. De hele school stond te wachten op de goedheiligman (vaak mijn bloedeigen vader, haha), die altijd op een andere ‘spectaculaire’ manier aankwam; dan weer met een ambulance, dan op een scooter met zijspan… Al die gekke pieten gooiden met pepernoten, er klonk muziek, iedereen was door het dolle heen. Sinterklaas nam plaats op zijn troon, had Het Boek op schoot en riep kinderen bij zich, terwijl de Zwarte Pieten maffe dingen bleven doen. Dat was lachen!

Nou. Goed. Dan hier. Wat een domper! Het klasje van Mara was ‘aan de beurt’. Muisstil moesten de peuters en kleuters het lokaaltje in dat ik gisteren met wat anderen had versierd. Daar zat Sinterklaas al te wachten (met een heel lelijke en goedkope pruik/baard, maar dit terzijde). Geen muziek te horen. Geen Zwarte Piet te bekennen. De kinderen gingen op hun stoeltjes zitten en moesten twee liedjes zingen. Sint zei alleen maar iets van ‘heel goed’, verder trok-ie z’n mond niet open. Daarna mocht iedereen op schoot voor een foto en dat was ’t dan. O ja, er waren nog wat cadeaus (reeds uitgepakt en uitgestald) voor alle kinderen van school: gezelschapspelletjes enzo.

Ik was echt teleurgesteld. Ik wil dat mijn kinderen net zo’n leuke Sinterklaas hebben als ik vroeger! Ik belde Benjamin en vroeg hem of dit gebruikelijk was. Of hij vroeger op school ook zulke suffe sintfeesten vierde. Hij kon het zich niet herinneren. Dat zegt genoeg.