Lisa in Luik

Emigreren naar België

Ode aan Hobbes 18 februari 2009

Filed under: Lisa's leven in Luik! — misssmokygaatstoppen @ 11:00 pm
Tags: , , , , , ,

Vlak voordat ik merkte dat ik zwanger was van Evy, fietste ik op een avond van mijn werk naar huis. Ik woonde toen nog alleen, drie-hoog-achter op de Albert Cuyp. Het was een uurtje of zes en ik reed langs een dierenwinkel. In de etalage, in een glazen hok, zag ik een zwart/witte kitten moederziel alleen. Hij was zo schattig en ik had zo met ‘m te doen, dat ik de winkel in stapte, de kat kocht (en wat voer) en naar huis ging. Zo simpel was het. Thuis aangekomen maakte ik van een afwasteiltje een kattenbak en voilà, ik had een huisdier. Ik doopte hem (het bleek een katertje te zijn) Hobbes, naar de speelgoedtijger in die briljante strip ‘Kasper en Hobbes’ (Engelse titel ‘Calvin and Hobbes’). De eerste nacht met Hobbes kan ik me nog goed herinneren. Hij lag de hele tijd luid spinnend op me en sabbelde constant aan m’n oorlel, alsof-ie verwachtte dat er melk uit zou komen.
Hobbes was een heel grappig beest, net een hondje. Niet de slimste, maar lief en aanhankelijk. Omdat ik erg klein woonde en geen tuin of balkon had, liet ik Hobbes op het dak spelen. Als het tijd was om binnen te komen, riep ik ‘m en dan kwam-ie meteen enthousiast aangerend. Zo lief! Tot-ie een keer niet reageerde op m’n geroep. Hij bleek, zo ontdekte ik midden in de nacht, van het dak te zijn gevallen en lag in shock en gewond op het platje voor het raam van de onderbuurman. Bij de spoeddierenkliniek bleek dat hij z’n achterpootje had gebroken en ik werd doorverwezen naar de dierenchirurg. Daar aangekomen zeiden ze dat een operatie 2000 gulden zou kosten! Daar heb ik even over moeten nadenken, want zo veel geld had ik niet. Maar uiteindelijk – met donaties van mijn ouders en bekenden – ging Hobbes onder het mes. Hij moest daarna een paar weken in een box vertoeven, omdat hij niet te veel mocht bewegen. Dat deed-ie sowieso niet, hij was goed van slag na die val én de operatie. Ik moest hem zelfs op de kattenbak zetten, omdat-ie het zelf niet kon. Elke dag ging ik in mijn lunchpauze naar huis om bij ‘m te zijn.
Na een paar weken was-ie de oude blije Hobbes. Hij is zelfs een paar keer in de trein meegeweest als ik Benjamin in Luik ging opzoeken (toen we nog een ‘weekendstel’ waren). Al snel bleek dat ik zwanger was en toen ik acht maanden ‘was’, verhuisde ik met Benjamin én Hobbes naar een burgerlijke eengezinswoning in Slotervaart. Dat was leuk voor die lieve Hobbes, want het was een groter huis mét een tuin! Hij was als een kind zo blij, rende rond, joeg op vliegen en alles wat bewoog en voelde zich helemaal het mannetje. Benjamin en ik waren gék op het beest, we vonden alles even prachtig aan ‘m.
Tot ik op een avond – het was al half 12 – werd opgebeld door iemand. ‘Hallo? Ben jij de eigenaar van Hobbes? Ik denk dat je even naar de bakker moet komen in de Comeniusstraat.’ Het kwartje viel niet direct, maar daar aangekomen – op m’n slippers, met m’n enorm dikke buik – bleek dat Hobbes dood was. Aangereden door een auto. De vrouw die had gebeld (mijn telefoonnummer stond in het kokertje dat aan de halsband vast zat), zei dat ik misschien maar niet van dichtbij moest kijken omdat het geen mooi gezicht was. Ik begon te huilen en stopte pas 24 uur later. De dierenambulance heeft ‘m meegenomen.

Evy en Mara willen een huisdier. Ik heb besloten niet weer zo impulsief een dier aan te schaffen en ben me gaan inlezen. ‘Welk huisdier past bij u?’ Een hond willen we absoluut niet (uitlaten om 7 uur ’s ochtends in de regen…?), een kat nóg niet, dus wordt het een of ander knaagdier. Een gerbil, een rat, een cavia? Maar zo leuk als Hobbes zullen ze nooit zijn.

Advertenties
 

Goede daad 29 november 2007

Filed under: Lisa's leven in Luik! — misssmokygaatstoppen @ 11:24 pm
Tags: , ,

Vandaag heb ik een goede daad verricht. Mara wilde niet naar school en vanmiddag liepen we samen (althans, ík liep, madam lag prinsheerlijk in de Bugaboo) door de stad. Ik wilde al een tijdje binnengaan bij een winkel (Humblet) die zich spitst op jagers. Je weet wel, die sportieve types die beesten neerknallen.
Goed. Ik stapte die zaak in, bekeek hoeden, schoenen en andere kledij die jagers aantrekken om hun hobby te kunnen uitoefenen. Achter in die zaak is een dierenwinkel. Met heel veel vissen, vogels, konijnen, cavia’s, maar ook honden en katten in hokjes. Helemaal achterin zat een kitten. Zo schattig! Ieniemienie klein, grijs met wit en een verbaasd koppie. Hij (of zij) zat daar alleen. Achter glas. Op een laag zaagsel. Met een bak om z’n behoefte te doen en twee bakjes om te eten en drinken. Meer niet. Geen vriendjes, familie of ook maar één speeltje! Zo zielig! Daar moest ik natuurlijk iets aan doen. Ik wilde de eigenaar van de zaak vragen of ik een van de vele speeltjes die in de winkel verkocht worden in het hok van het poesje mocht leggen. Maar de eigenaar zat aan de telefoon. Keek niet op of om. Uiteindelijk heb ik twee speeltjes uit de winkel gepakt en de kaartjes eraf getrokken. Ben naar het poessie gegaan en heb geprobeerd het hok open te maken. Dat lukte niet. Uiteindelijk bleek je de bodem van de kooi naar voren te kunnen schuiven. Op die manier heb ik die twee speledingetjes naar binnen gewurmd. Met grote ogen keek-ie naar z’n cadeautjes om er vervolgens meteen op te duiken en helemaal los te gaan. Dat deed me goed.