Lisa in Luik

Emigreren naar België

Eh, ken ik jou? 8 maart 2009

Er is iets raars met mij hier in Luik. Het is niet alsof ik in China ben waar alle mensen écht op elkaar lijken, maar toch vind ik het vaak moeilijk om gezichten te onthouden. Vandaag was ik met de koters in de speeltuin bij ons nieuwe huis. Een vader begon spontaan (gebrekkig) Nederlands met me te praten: ‘Hee, hallo! Hoe gaat het?’ Ik wist dat ik ‘m wel eens eerder had gezien, maar waar? Ik vroeg het maar gewoon: ‘Hallo! Eh, waar ken ik u ook alweer van?’ Dat bleek te zijn uit de bus die hij ook dagelijks neemt en waarin we wel eens met elkaar hadden gepraat.

Even later stapte een vrouw op mij af. ‘Salut! Ça va? Hoe gaat het met de verbouwing?’ Ik had géén idee wie zij was, maar babbelde maar gewoon met haar mee. ‘Ja, goed, blablabla, hoe is het met jou?’ Ik weet nog steeds niet met wie ik nou heb staan praten.

Van de week liep ik met Evy en Mara de school in. De moeder van een klasgenootje van Mara liep net naar buiten en ik zei haar gedag en begon een heel verhaal, omdat haar dochter nog altijd een verjaardagscadeautje van ons krijgt en ik in mijn beste Frans probeerde uit te leggen dat ik dat de dag erna écht zou meenemen. De moeder knikte vriendelijk, zei ‘Oui, oui’ en liep weer door. In de klas van Mara aangekomen, stapte de échte moeder van dat vriendinnetje even later ook de klas in. Ik had tegen de verkeerde staan uitweiden!!!

En dit zijn nog maar een paar voorbeelden.

Een tijd geleden zag ik een aflevering van het BNN-programma ‘Je zal het maar hebben’. Daarin stond een jongen van een jaar of twintig centraal met een neurologische aandoening, waardoor hij geen gezichten kan herkennen. Niet één gezicht! Niet van zijn ouders, zelfs zijn eigen gezicht niet (ik heb even gegoogled, de ziekte heet ‘prosopagnosia’).

Misschien heb ik de lichte Luikse variant.

Advertenties