Lisa in Luik

Emigreren naar België

Over onzekere pubers en acrylverf 16 mei 2010

De laatste tijd weinig puf gehad om mijn blog bij te houden. Er is van alles aan de hand en dan heb ik het op het moment ook erg druk met mijn opleiding. Over een paar weken hebben we EXAMENS (help, wat klinkt dat echt) en nu heb ik mijn handen vol aan het schrijven van verslagen. Twee weken geleden heb ik op een Vlaamse middelbare school een zogenaamde ‘observatiestage’ gelopen. Dat houdt in dat je -inderdaad- moet observeren (en godzijdank nog niet voor de klas hoeft :)) Ik heb vier lesuren Nederlands bijgewoond en een pauze ‘geobserveerd’. Het is voor mij allemaal een beetje wennen, die Vlaamse termen. Hebben we in Nederland vmbo, havo, vwo, brugklas, onderbouw, bovenbouw en dat soort termen, hier spreken ze over tso, aso, bso, tweede graad en eerste graad. Het zei me allemaal niks, maar ik begin er een beetje in te komen. Het was grappig, om weer ‘ns op een middelbare school ‘rond te hangen’. Al die onzekere pubers bij elkaar, die vooral heel erg bezig zijn met niet onzeker over te komen. En net als in ‘mijn tijd’ kleden ze zich bijna allemaal identiek (je wilt vooral niet opvallen he!). Ik heb in mijn psychologievak geleerd dat dit ‘originaliteitscrisis’ heet, daar gaan alle pubers doorheen. Een verschil met Nederlandse middelbare scholen: als de bel gaat na een pauze, stellen alle leerlingen zich op het schoolplein keurig in rijen op! En dan neem de leerkracht ze mee naar het lokaal. Kan me niet voorstellen dat dat in NL nog ergens gebeurt op een middelbare school (iemand?).

Goed, ik heb dus ‘geobserveerd’, maar dan ben je er nog niet. Alles wat je geobserveerd hebt, moet je aan de hand van de geleerde theorie uitwerken in verslagen. En daar ben je wel even zoet mee. Een klein probleempje is dat ik nog een vakvergadering of klassenraad moet bijwonen, maar mijn stageschool had dat niet meer op de agenda staan. Mocht iemand die dit leest op een Vlaamse middelbare school werken en mij hiervoor willen uitnodigen: GRAAG! Al mijn huiswerk doe ik overigens op mijn gloednieuwe, bloedmooie ‘cherry red’ laptop, een fantastisch cadeau van mijn ouders (dankjewel mama en papa!!!).

Volgens mij is het alweer maanden geleden dat ik meldde dat ik de kinderkamers ging schilderen. Nou, dat heb ik dus EINDELIJK gedaan. Mara heeft een prachtige blauwe muur en de rest wit, Evy een fraaie paarse muur en de rest wit. Ik ben er lang mee bezig geweest. Eên muur bestaat uit baksteen en dat schildert voor geen meter. En Benjamin had geen latex gekocht, maar acrylverf en zelfs na drie lagen dekt het niet (tip: schilder nooooit met acryl). Maargoed: het is af. Nu ben ik op zoek naar leuke rolgordijnen en kwam ik uit op iets wat ik MOET hebben (al weet ik de prijzen nog niet…). Wij hebben hier in huis een kinderboek met supermooie illustraties van Marit Tornqvist erin. Ik heb deze illustraties ook in een verjaardagskalender. En nu blijkt dat Luxaflex deze kindertekeningen op rolgordijnen heeft gezet! It’s meant to be.

Dan zijn jullie natuurlijk razend benieuwd naar de kittens. We hebben er inmiddels zeven. Ook poes 2, Carmella, is bevallen! Ik schaam me er een beetje voor, want een kattenliefhebber weet dat je je kat moet laten steriliseren/castreren, omdat er al genoeg katten in de wereld zijn. En wij hebben dat dus niet gedaan (wel een afspraak staan voor over 2 weken. Een vriendin van Benjamin is dierenarts en komt Tony en Carmella bij ons thuis steriliseren. Ze kwam laatst langs, keek naar het keukenblad en zei: “Ja, dit is de perfecte hoogte.” Mijn katten gaan in onze KEUKEN gesteriliseerd worden). De kittens van Tony zijn nu zo’n zes weken oud en zo schattig! Ze spelen zich ongans, om dan weer lekker bij mama melk te drinken en in slaap te vallen. En dan begint het weer van vooraf aan. En ongelooflijk, zo snel als dat gaat met katten, ze zijn allemaal al zindelijk.

Ze krijgen genoeg aandacht : )

Hierboven zie je dat ze een beetje arrogant worden. Hou Nou Op Met Die Foto’s!

Dan een wat vage foto van de drie frommeltjes van Carmella. We hebben een witje, een schildpadje en een zwart/wit/streepjes-achtig iets:

Je begrijpt dat Evy en Mara happy zijn.

O ja! We wonen niet meer alleen in ons ‘gebouw’. Onze loft beslaat de helft van het pand, de andere helft is van Bens beste vriend Antoine en zijn vrouw Laurence. Die waren al deze tijd in Amerika (Antoine is een gevierd bioloog en werkte in California). Sinds een maandje ofzo zijn ze terug in Luik en is het gedaan met onze rust ;-). Ze hebben twee zoontjes, Bastien en Leo (5 en 3) en je begrijpt dat alle kinderen constant overal in en uit lopen. Ook de ouders, overigens. Het terras delen we ook, dus veel privacy hebben we niet. Het is overigens van korte duur. Over drie maanden vertrekken ze alweer, naar Canada (waar Antoine een laboratorium gaat opzetten). En daar blijven ze vier jaar lang. Jammer.

Binnenkort meer. Au revoir.

Advertenties
 

3 Responses to “Over onzekere pubers en acrylverf”

  1. karline Says:

    ook hier in huis een bekend boek…inderdaad mooi idee van die rolgordijnen!

  2. Anoniem Says:

    Hahaha, wat een gezellige drukte in huis. Gefeliciteerd dan maar weer met de nieuwe kleintjes 😉
    Spannend allemaal, je stage en je examens. Hoop dat t blokken je goed af gaat! Succes er mee, xxxx

  3. hilda Says:

    Hahaha, wat een gezellige drukte in huis. Gefeliciteerd dan maar weer met de nieuwe kleintjes 😉
    Spannend allemaal, je stage en je examens. Hoop dat t blokken je goed af gaat! Succes er mee, xxxx


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s