Lisa in Luik

Emigreren naar België

Eens, maar nooit weer 1 juni 2009

Filed under: Lisa's leven in Luik! — misssmokygaatstoppen @ 12:01 am
Tags: ,

Bens werk organiseert elk jaar een familiedag. Vorig jaar gingen we de natuur in, dit jaar was het iets heel anders: Walibi! Gisteren mochten alle medewerkers plus gezin gratis en voor niks het park in. Nou, grátis, dan zijn wij natuurlijk van de partij (normaal betaal je 35 euro per volwassene om naar binnen te gaan. En dan moet je nog eten. Drinken. Een prullerig souveniertje kopen)

Het was prachtig weer en daarom was half België afgereisd naar Walibi. En er was een speciale actie: mensen met rood haar mochten gratis naar binnen. Ik las net op www.demorgen.nl dat er 4.152 mensen met óf echt rood haar óf idiote rode pruiken van dit aanbod gebruik hebben gemaakt. Het was dus nóg drukker dan het normaal zou zijn geweest. En geloof me: het was druk.

Natuurlijk wilden we een paar attracties bezoeken. We wilden graag in die boomstammen, jeweetwel, een soort achtbaan en dan roetsssjjjj je het water in en word je nat. We sloten achter aan de rij, die redelijk meeviel. Er stonden vooral wat nep-roodharigen voor ons:

Walibi3

Toen werden we een huisje binnen geloodst en daar – SURPRISE! – stonden nóg zo’n 500 wachtenden:

walibi7

Voor twee minuten in een boomstam hebben we 45 minuten in de rij gestaan. Voor elke grote attractie was dit de wachttijd. Achteraf hebben we de foto gekocht die tijdens de rit van je wordt gemaakt (6 euro 50, maar dan heb je natuurlijk een Souvenir Voor Het Leven).

Aan het einde van de dag gingen we nog naar Aqualibi, een overdekt zwemparadijs. Ook daarvoor moesten we in de rij staan. Vroeger was ik gék op zwembaden. Maar sinds ik kinderen heb, heb ik een raar soort smetvrees voor zwembaden ontwikkeld. Al die mensen met tenenkaas, snotneuzen, pukkels, schimmels… Ik wéét dat ik overdrijf (zoals Ben altijd zegt: het chloor doodt alles), maar het idee dat ik met al die onbekenden in het water zit, BRRRRRR). Ik heb het heel even aangekeken, maar heb toen Benjamin et les filles alleen gelaten en ben buiten op ze gaan zitten wachten (als iemand een therapietje voor me weet… ik hou me aanbevolen ; ))

Walibi. Eens, maar nooit weer.

Als positieve eindnoot nog een paar vrolijke kiekjes van de dag, want de kinderen hadden het natuurlijk wél enorm naar hun zin.

Walibi

Even poseren met de Walibi-draak. Op de achtergrond drie van de 4152 roodharigen die er die dag waren.

Walibi2

Mara weet niet zeker of ze de ronddraaiende kopjes nou wel zo leuk vindt.

Walibi5

Evy heeft lol met een houten kist die lucht blaast.

Advertenties
 

8 Responses to “Eens, maar nooit weer”

  1. hilda Says:

    Zooo herkenbaar 🙂 Pretparken op dit soort dagen vergt nogal wat van een mens. En wees gerust: je bent niet de enige met een zwembadfobie. Je ziet lichamen en onderdelen die je helemaal niet wil zien, laat staan ermee in t water dobberen. Al die haren en ander onzichtbare ‘dingen’ die op de vloer liggen. En het allerergste, waar je mij dus echt niet in krijgt, is het warme bubbelbad. Als haringen in een ton propt iedereen zich daar gezellig in en dan zit je daar in dat warme, broeierige water met een harige buurman….., jak. Hahahaha!
    x

  2. lisainluik Says:

    Ha! Een lotgenoot! Ja, ik loop altijd als enige op slippers in zo’n zwembad. Zooooo goor wat je allemaal ziet liggen (en inderdaad wat je níet ziet liggen). Maar vroeger had ik daar dus niet zo’n last van en het is best irritant. Wil graag ongedwongen en spontaan een bad induiken 🙂 Maar ik word er echt ongelukkig van 😦

    • hilda Says:

      Lang leve de slippers! Helaas ben ik ze de laatste paar keer (dat ik ‘spontaan’ mee ga (moet) omdat kids willen zwemmen) steeds vergeten…., brrrr. Loop ik rond op mijn tenen, alsof dat helpt. Ik heb wel een oplossing voor de fobie….., jullie hebben bij de loft een enorme ruimte op begane grond, wat dacht je van een prive binnenbad 🙂 Lekker alleen maar je eigen viezigheid, hihi. xx

  3. jan Says:

    Dag Lisa,

    mooi stukje en herkenbaar! Als kind vond ik pretparken he-le-maal de bom! Nu ik enige jaren verder ben in m`n leven moet ik er niet aan denken, de massa die gaat voor een gezellig dagje uit, de buitensporige prijzen, en zoals je al aangaf, de lange wachttijden.
    Mijn ontnuchtering kwam op m`n 16e, een schoolreisje met de franse klas naar EuroDisney, toen besefte ik dat pretparken voor 12plussers misschien toch niet helemaal zaligmakend zijn.
    Kreeg er spontaan extra achting voor m`n ouders voor!
    Maar ouders zijn blijkbaar toch wel bereid af te zien voor hun bloedjes, want ondanks je antipathie maken de blije gezichtjes van je kinderen (blijkbaar) toch alles weer goed.
    Hmm, ben zelf nog geen ouder, vraag me af of ik later ook zo opofferingsgezind voor m`n kinderen zal kunnen zijn.
    Maar waarschijnlijk zal het toch wel vanzelf gaan, een vriendin van me is net bevallen (en het is een prachtig meisje!), maar de bevalling zelf was een beproeving, toch maakte het gezichtje van haar dochtertje daarna gelijk alles goed, om maar aan te geven dat ouders (en misschien vooral moeders) bereid zijn ver te gaan voor het geluk van hun kinderen ten nadele van henzelf.
    Allez, alvast nog een fijne week in het Luikse, het weer was en is prachtig voor de tijd van het jaar en als afsluiting, ik was twee weken terug in Maastricht voor een workshop, slechts een paar uurtjes kon ik er maar zijn tot mijn spijt, want WOW, wat een mooie stad!
    Had compleet het gevoel in het buitenland te zijn in die mooie straatjes en het heuvelachtige landschap!

    • lisainluik Says:

      Ja, als kind is het FEEST! Als ouders is het voornamelijk afzien 😉 Maar wat je zegt, dat heb je er dan wel voor over als pa en ma.

  4. Martin Says:

    Moraal van het verhaal = proberen om als een kind naar de werkelijkheid te kijken?
    Niet makkelijk als volwassene 🙂

    Dit vond ik wel een goed artikel:
    http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=DH28JPQ7

    • hilda Says:

      Slow kids…, ik ben er helemaal voor. Zit nu helemaal in dat opvoedwereldje = andere moeders op t schoolplein 😉 Gek word je van al die verhalen. Zelf ben ik erg nuchter maar toch laat je je soms meeslepen in een soort competitie, zo van “maar mijn kind kan al fietsen hoor”. Stom he? Lees en hoor gelukkig steeds meer verhalen om weer gewoon met je kinderen om te gaan. En ze niet altijd hun zin te geven, ze moeten leren om met frustraties om te gaan en zo. En die overvolle agenda kan ook de prullenbak in. Spread the word!

      • lisainluik Says:

        Goed verhaal, Martin. Ik ben nooit zo’n enorm opgejutte ouder geweest, gelukkig. Tenminste, geloof ik 🙂


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s