Lisa in Luik

Emigreren naar België

Heerlijk avondje 6 december 2008

Filed under: Lisa's leven in Luik! — misssmokygaatstoppen @ 12:35 am
Tags: , , ,

sint2Om half zeven zaten we met z’n vieren pizza te eten, toen er ineens hard op de deur werd gebonkt (dat was Bens zus Sarah, die we hadden geïnstrueerd). Evy sprong van schrik bij haar vader op schoot, Mara dook in blinde paniek onder de tafel en stootte daarbij haar hoofd waardoor ze in tranen uitbarstte. Na haar zo goed als wel getroost te hebben, opperde ik opgewekt dat we maar eens moesten gaan kijken bij de deur. ‘Ga je mee, Mara? Kijken of dat de Sint was!’ Nee, schudde Mara met een zorgelijk gezicht. En Evy stond ook niet te springen. Uiteindelijk was het Benjamin die de deur moest opendoen en ja hoor, daar stond een grote zak vol cadeaus! Binnen een minuut of twintig waren alle cadeaus uitgepakt (en daar heb ik dan een maand lang zo m’n best voor gedaan, winkels in en uit, wát moest ’t worden).
De buit: voor sámen een Playmobil manege (ze zijn in een paardenfase), voor sámen een pakket met klei, voor sámen een knikkerbaan. Voor Evy een Barbie met bed, een glitter-blingbling- roze riem, een Polly Pocket poppetje, een boek (‘Spoken bestaan niet’; Evy is nogal snel bang), een mini boter-kaas-en-eieren-spelletje, een zakje knikkers en een educatief boekje met 300 vragen en antwoorden (minst populaire cadeau, uiteraard).
Voor Mara een Barbie met keuken, bellenblaas (‘en dat wilde je zo graag hebben!’ riep Evy toen ’t was uitgepakt), een Polly Pocket poppetje, een boek (‘De natte kip’, over zwemmen, Mara vindt haar zwemles soms wel érg spannend), een frutselding dat ik in een tweedehandswinkel vond en een pop in een badje. En natuurlijk waren er pepernoten, marsepein en chocoladeletters.

(Ik me heb ingehouden! Maar ik word altijd erg enthousiast als ik cadeautjes moet kopen en vind het geweldig om door speelgoedwinkels te struinen. Ik kan me zó goed herinneren wat ik als klein meisje leuk vond, hoe ik wekenlang in de weer was met verlanglijstjes en hoe spannend ik Sinterklaas vond. Ook kan ik me goed herinneren dat ik niet kon wachten om de cadeautjes open te maken en dat mijn moeder dan zei: ‘Nee, éérst even een kopje thee!’  Traumatische herinnering, dankjewel mam)

Evy zat met een schuine blik te loeren naar Mara’s Barbie-met-keuken. Zij had Barbie-met-bed, maar vond die keuken eigenlijk wel interessant. ‘Mara,’ vroeg ze op haar allerliefst, ‘Zullen we er een huis van maken? Met mijn bed en jouw keuken?’
‘Nee’, zei Mara. ‘Het is míjn cadeau van Sinterklaas’.
Evy was hier niet blij mee. Het was toch een goed idee? Toen ik zei dat Mara best even alleen met haar eigen cadeau mocht spelen, riep Evy verontwaardigd: ‘Ja, maar ik vraag ’t toch áárdig?! Dan kan ze toch best ‘ja’ zeggen?!’ Mijn uitleg dat iemand niet altijd ‘ja’ hoeft te zeggen, omdat je iets aardig vraagt, ging er niet in. Mara speelde onverstoorbaar door met haar coole keuken.

Het zit er weer op. Tot morgen. Want dan doen we Sinterklaas met Bens werk. Nog meer cadeaus voor onze verwende dames.

Advertenties
 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s