De decembermaand 20 december 2008

 

 

 

 

 

 

 

 

 

December is nog niet om, maar ‘t schiet al aardig op. Met mijn mobiele telefoon heb ik wat in ‘t rond geklikt en een sfeerbeeldje gecreëerd van December In Luik. Linksboven de studenten, die elk jaar voor Sinterklaas in aftandse (oorspronkelijk) witte labo-jassen om geld gaan bedelen (vorig jaar heb ik daar over uitgeweid). Rechtsboven zie je die goeie ouwe Luikse Sinterklaas met z’n enige Piet. De rest heb ik gisteren op de kerstmarkt gemaakt. Daar kun je natuurlijk terecht om een wijntje te drinken en een pain au saucisson te eten. Maar er zijn ook allerlei prullen te koop. Jupiler-kaarsen, kerstboomversiering (verkocht door echte nonnen uit een echt klooster), Tchantchès-poppen en (zie rechtsonder) handgemaakte kaarsen die niet direct mijn smaak zijn… (de verkoper vertelde mij dat hij ze met de hand heeft gemaakt, samen met zijn broer en dat je nergens in Nederland zulke mooie kaarsen vindt : ))

En dat jochie? Geen idee wie dat is. Hij sprong voor mij toen hij zag dat ik een foto wilde maken. Toen ik zei dat hij met z’n hoofd op internet zou komen, vond hij dat júist leuk, ging poseren en eiste dat ik onmiddellijk mijn webadres opschreef. Dus, zwaai allemaal even naar hem.

Sintzooi 8 december 2008

Dus, we hadden Sinterklaas gevierd (zie twee berichten hieronder). De dag erna deden we het nog eens dunnetjes over met Bens werk in pretpark Plopsa Indoor in Hasselt.
In Plopsa is het goed toeven voor ouders en kinderen, zeker als het park is afgehuurd voor één bedrijf: geen ellenlange rijen om één minuut in een attractie te gaan. De enige lange rij was die om even met Sinterklaas te kletsen en een bord snoep in ontvangst te nemen (Belgische sinterklaastraditie: bergen snoep leggen op een bord). Aan ‘t einde van de avond konden we nog voor de kinderen een cadeau afhalen. Dit cadeau had ik van tevoren van een lijst uitgezocht, maar blijkbaar niet goed, want Evy was zeer teleurgesteld. Haar ‘Scope’ (supercool apparaat dat alles 200 keer vergroot) was ‘nulle’. En Mara’s Little People vliegtuig misschien toch wat te kinderachtig.
De dag erna kwam Bens zus Sarah langs. En incroyable, Sint was ook bij háár langs geweest met cadeaus voor Evy en Mara! Sint Sarah weet precies wat kleine meisjes leuk vinden en haar cadeaus zijn altijd een schot in de roos (denk aan Disney Princess lipgloss en een Charlotte au Fraise pop die lekker ruikt. Charlotte au Fraise is in Nederland beter bekend als Strawberry Shortcake, maar Franstaligen moeten altijd alle namen veranderen).
Vanavond kwam Bens moeder op bezoek. Wat denk je? Sint en Piet hadden ook háár verrast met cadeaus voor de kleinkinderen! Bens moeder is compleet into biologisch dynamisch wereldverbeterende toestanden, en ja, ze kwam binnen met een tas van Oxfam. Dat betekende verantwoordelijke kinderboeken en een muts en sjaal, hoogstwaarschijnlijk door blinde weeskinderen met één arm in Oezbekistan in elkaar geknoopt.
Het is allemaal heel leuk, maar we hádden al geen plek voor al het speelgoed. Ben en ik hebben zitten peinzen en piekeren over een nieuw opbergsysteem. Alles in een hoek van de kamer kwakken? (zo’n beetje de manier waarop we dat nu doen) Misschien nog wat handige Ikea-dozen kopen? De kamer die wij gebruiken als ‘kantoor’ omtoveren tot speelhok? (’s avonds deur dicht en je ziet er niks meer van)

Suggesties zijn altijd welkom : )

Heerlijk avondje 6 december 2008

Om half zeven zaten we met z’n vieren pizza te eten, toen er ineens hard op de deur werd gebonkt (dat was Bens zus Sarah, die we hadden geïnstrueerd). Evy sprong van schrik bij haar vader op schoot, Mara dook in blinde paniek onder de tafel en stootte daarbij haar hoofd waardoor ze in tranen uitbarstte. Na haar zo goed als wel getroost te hebben, opperde ik opgewekt dat we maar eens moesten gaan kijken bij de deur. ‘Ga je mee, Mara? Kijken of dat de Sint was!’ Nee, schudde Mara met een zorgelijk gezicht. En Evy stond ook niet te springen. Uiteindelijk was het Benjamin die de deur moest opendoen en ja hoor, daar stond een grote zak vol cadeaus! Binnen een minuut of twintig waren alle cadeaus uitgepakt (en daar heb ik dan een maand lang zo m’n best voor gedaan, winkels in en uit, wát moest ‘t worden).
De buit: voor sámen een Playmobil manege (ze zijn in een paardenfase), voor sámen een pakket met klei, voor sámen een knikkerbaan. Voor Evy een Barbie met bed, een glitter-blingbling- roze riem, een Polly Pocket poppetje, een boek (‘Spoken bestaan niet’; Evy is nogal snel bang), een mini boter-kaas-en-eieren-spelletje, een zakje knikkers en een educatief boekje met 300 vragen en antwoorden (minst populaire cadeau, uiteraard).
Voor Mara een Barbie met keuken, bellenblaas (‘en dat wilde je zo graag hebben!’ riep Evy toen ‘t was uitgepakt), een Polly Pocket poppetje, een boek (‘De natte kip’, over zwemmen, Mara vindt haar zwemles soms wel érg spannend), een frutselding dat ik in een tweedehandswinkel vond en een pop in een badje. En natuurlijk waren er pepernoten, marsepein en chocoladeletters.

(Ik me heb ingehouden! Maar ik word altijd erg enthousiast als ik cadeautjes moet kopen en vind het geweldig om door speelgoedwinkels te struinen. Ik kan me zó goed herinneren wat ik als klein meisje leuk vond, hoe ik wekenlang in de weer was met verlanglijstjes en hoe spannend ik Sinterklaas vond. Ook kan ik me goed herinneren dat ik niet kon wachten om de cadeautjes open te maken en dat mijn moeder dan zei: ‘Nee, éérst even een kopje thee!’  Traumatische herinnering, dankjewel mam)

Evy zat met een schuine blik te loeren naar Mara’s Barbie-met-keuken. Zij had Barbie-met-bed, maar vond die keuken eigenlijk wel interessant. ‘Mara,’ vroeg ze op haar allerliefst, ’Zullen we er een huis van maken? Met mijn bed en jouw keuken?’
‘Nee’, zei Mara. ‘Het is míjn cadeau van Sinterklaas’.
Evy was hier niet blij mee. Het was toch een goed idee? Toen ik zei dat Mara best even alleen met haar eigen cadeau mocht spelen, riep Evy verontwaardigd: ‘Ja, maar ik vraag ‘t toch áárdig?! Dan kan ze toch best ‘ja’ zeggen?!’ Mijn uitleg dat iemand niet altijd ‘ja’ hoeft te zeggen, omdat je iets aardig vraagt, ging er niet in. Mara speelde onverstoorbaar door met haar coole keuken.

Het zit er weer op. Tot morgen. Want dan doen we Sinterklaas met Bens werk. Nog meer cadeaus voor onze verwende dames.

Leve de Hollandse Sinterklaas! 4 december 2008

Ik mis die goeie ouwe Hollandse Sinterklaas. De uitbundige, uitgelaten feestsfeer die in Nederland de dagen voor 5 december hangt. Ze dóen hier in Wallonië wel aan Sinterklaas, maar ‘t haalt het niet bij Nederland. Voorbeeldje: een moeder op school keek mij verbaasd aan toen ik vertelde dat de kinderen hun schoen hadden gezet. ‘Wat stop je dan in de schoen?’ vroeg ze. Nog een voorbeeldje: ik zag gisteren op de Kerstmarkt ‘Sinterklaas’ lopen, met een Piet en een treurig fanfare-orkestje. Sint was dik en lelijk. En die ene Piet (Sinterklaas heeft hier altijd maar één Piet) liep er als een geslagen hond naast. Dan begrijp ik waarom sommige mensen ‘racisme’ roepen als het om Zwarte Pieten gaat, deze Père Fouettard leek ook echt een bange slaaf. Nog een voorbeeldje dan maar: in de winkel vroeg ik of ze mijn cadeautjes konden inpakken in Sinterklaas-cadeaupapier. Nee dus, dat ging niet, want ze hádden geen Sinterklaas-cadeaupapier! Oké, nog één voorbeeldje dan: bij de Zeeman lag naast de kassa een bakje met pepernoten. Er stond een kaartje bij: ‘Proef maar eens, dit is een sinterklaastraditie’. Ze kennen hier geen pepernoten!

Vorig jaar op de school van Mara en Evy was ik al zo teleurgesteld. (klik HIER)

‘Onze’ Sint is veel leuker. Dat is gewoon zo. Discussie gesloten.

Sintvoorpret 17 november 2008

Jaaaaaaaa, daar ben ik weer! Ik zit zowaar thúis achter de computer. Vanmiddag was de monteur van Belgacom er en het lag aan hen dat wij zonder internet en televisie zaten. Ze hadden onze verbinding beëindigd toen de nieuwe buurman internet kreeg. Lekker dan. Maar weet je, eigenlijk gaf het wel rust, geen internet in huis. Ik denk dat ik maar wat vaker een dagje de computer uit laat.
Wel jammer dat de kinderen en ik zaterdag de intocht van Sinterklaas in NL niet heb kunnen zien op tv. We hebben nu niks meegekregen van de komst van de goedheiligman. Maar Evy en Mara hebben genoeg dikke vette Sint-voorpret; ze kunnen uren bladeren in de brochure van de speelgoedwinkel. Wat ze willen hebben, wordt met dikke zwarte stift omcirkeld. Alles wat ‘girly’, roze en met paarden is, heeft een cirkel gekregen. Ik heb ze al geprobeerd uit te leggen dat Sinterklaas niet álles kan geven, dat ze een kéuze moeten maken, maar dat is aan dovemansoren gericht. Ik hoop ook dat Sinterklaas op school dit jaar wat leuker is dan vorig jaar, toen ik zo teleurgesteld was (zie HIER)… Maar: via Bens werk hebben we óók nog een Sinterklaasviering, in Plopsa Indoor in Hasselt. Ben benieuwd wat ze ervan maken! Misschien komt er zelfs een Zwart Piet : )

Suffe Sint 6 december 2007

Vanochtend bleef ik op school bij Mara, want Sinterklaas zou komen! En juf Muriël had mij gesmeekt te blijven, omdat zij in haar eentje het lied ‘Sinterklaas Kapoentje’ niet zou kunnen vertolken. Ik heb goede herinneringen aan de sintfeesten op mijn lagere school. De hele school stond te wachten op de goedheiligman (vaak mijn bloedeigen vader, haha), die altijd op een andere ’spectaculaire’ manier aankwam; dan weer met een ambulance, dan op een scooter met zijspan… Al die gekke pieten gooiden met pepernoten, er klonk muziek, iedereen was door het dolle heen. Sinterklaas nam plaats op zijn troon, had Het Boek op schoot en riep kinderen bij zich, terwijl de Zwarte Pieten maffe dingen bleven doen. Dat was lachen!

Nou. Goed. Dan hier. Wat een domper! Het klasje van Mara was ‘aan de beurt’. Muisstil moesten de peuters en kleuters het lokaaltje in dat ik gisteren met wat anderen had versierd. Daar zat Sinterklaas al te wachten (met een heel lelijke en goedkope pruik/baard, maar dit terzijde). Geen muziek te horen. Geen Zwarte Piet te bekennen. De kinderen gingen op hun stoeltjes zitten en moesten twee liedjes zingen. Sint zei alleen maar iets van ‘heel goed’, verder trok-ie z’n mond niet open. Daarna mocht iedereen op schoot voor een foto en dat was ‘t dan. O ja, er waren nog wat cadeaus (reeds uitgepakt en uitgestald) voor alle kinderen van school: gezelschapspelletjes enzo.

Ik was echt teleurgesteld. Ik wil dat mijn kinderen net zo’n leuke Sinterklaas hebben als ik vroeger! Ik belde Benjamin en vroeg hem of dit gebruikelijk was. Of hij vroeger op school ook zulke suffe sintfeesten vierde. Hij kon het zich niet herinneren. Dat zegt genoeg.

Decembertradities in Luik 5 december 2007

De afgelopen dagen werd Luik overspoeld door studenten (Luik is een studentenstad, voor wie dat niet wist). Het is een traditie dat de dagen vóór Sinterklaas de stad wordt overgenomen door studenten, die allemaal gekleed gaan in een soort witte doktersjassen, die vaak niet zo wit meer zijn. En ondergekalkt met grappige teksten en grote tekeningen. Zo zag ik Spongebob, Calimero, Tinkerbel en andere geinige illustraties. Ook dragen ze een zware ketting om hun nek, die bedoeld is om hun ‘penne’ aan te hangen, een soort pet die je krijgt nadat je de ontgroening hebt doorstaan. Vaak hangt er nog veel meer zooi aan, zoals badeendjes of een speen. Die ketting heeft vooral een praktisch doel: als je ladderzat aan het feestbeesten bent, kun je deze o zo belangrijke pet niet kwijtraken. De studenten collecteren voor hun eigen sintfeest; de collectebus is heel toepasselijk een grote bierpul. Op deze site heb je een hoop leuke foto’s, zo krijg je een beetje een beeld.

De volgende foto moet ik van Benjamin plaatsen : ) Want dat zijn studenten van de wetenschapsfaculteit en daar heeft Ben óók gestudeerd. Deze studenten dragen geen witte jas, maar een gekleurde toga, dat betekent dat je een actieve feeststudent bent. De kleur hangt weer af van de faculteit die je bezoekt. Ze staan luid zingend voor een beeld van een stier (het symbool van Luik). Goed, op verzoek van Ben dus:

Morgen is het officieel Sinterklaas in België. Ik heb vandaag op school geholpen met het mooi versieren van een lokaaltje waar alle peuters en kleuters bij elkaar komen (als werkloze thuisblijfmoeder word ik door de juffen overal voor ingeschakeld). De jaarlijkse Luikse kerstmarkt is daarentegen al afgelopen vrijdag begonnen. Overal staan kleine houten huisjes alwaar je óf een hapje en een drankje kunt nuttige, óf gezellige kerstsnuisterijen kunt aanschaffen. Ook is er een enorm reuzenrad, Evy roept elke dag dat ze erin wil… Ander keertje, zeg ik dan.

Sint is geweest 2 december 2007

Gisteren zijn Ben en ik de halve dag bezig geweest met Sinterklaasvoorbereidingen. Cadeaus gekocht bij speelgoedzaak Broze (groot!) en naar de supermarkt waar Benjamin de halve winkel aan snoepgoed inlaadde. ‘Is dat niet een beetje overdreven?’ vroeg ik. ‘Nee, zo doen we dat in België,’ antwoordde Ben. We hadden namelijk besloten om het ‘op z’n Belgisch’ te doen. Dat betekent dat we gisteravond bezig waren met cadeautjes inpakken (ik) en al het snoep op grote schalen leggen (Ben), zodat vanochtend de kinderen alles aantroffen in de woonkamer. Want Sinterklaas en zijn ene Piet komen hier ’s nachts. Ben had nog een glas whiskey neergezet voor de goedheiligman, want daar zou ie wel aan toe zijn na al z’n harde werken. Toen de kinderen in bed lagen, heeft-ie die snel zelf achterover geslagen.

De kinderen zijn dus flink verwend. Evy is vooral heel blij met haar nieuwe etui (met inhoud) voor school (modelletje dat al haar vriendinnen ook hebben, zo’n degelijke waarin alles op z’n plek blijft zitten met elastiekjes) en haar blingbling hoepel. En Mara zit nu lekker te kleien met haar nieuwe klei en heeft ook al fijn gespeeld met haar My Little People-huis. En natuurlijk wordt er non-stop gesnoept. We hebben tenslotte genoeg voor de rest van het jaar.

Sintliedje à la Mara 23 november 2007

Elke avond voor het slapengaan wordt natuurlijk de schoen gezet. En zingen Evy en Mara die good old sintliedjes. Mara zingt een van die klassiekers als volgt: ‘Sinterklaasje, kom maar binnen met je vlecht… lalalala’ : )

Pieten & Pech 19 november 2007

Ik heb weer een weekendje Nederland achter de rug. Met Mara en Evy (Ben had ‘t weekend geheel en al voor zichzelf alleen) ben ik naar mijn ouders in Den Haag geweest. Zaterdag was namelijk de intocht van Sinterklaas! Jawel! Mijn ouders wonen aan de Frederik Hendriklaan en daar komt de goedheiligman elk jaar met een hele optocht voorbij. Het was leuk! 400 Pieten waren erbij; op ouderwetse brandweerwagens, op de scooter, al flikflakkend. En natuurlijk was daar De Sint. Al ben ik 36, ik blijf het een mooi moment vinden : )

Mara en Piet (klik op foto voor groot beeld)

’s Avonds bleven we eten bij mijn ouders, met broer Bob, schoonzus Ellen en neefjes Tim & Max. Het was lang geleden dat we met z’n allen bij elkaar waren en het was erg gezellig! Daarna bleven Evy en Mara bij opa en oma en vertrok ik naar vrienden Harry en Alina in Leiden. Met hun vrienden Tim en Margreet een avondje getriviant, hoe heerlijk kneuterig is dat?

Zondagmiddag waren Evy, Mara en ik helemaal klaar om te vertrekken, terug naar ons nieuwe thuisland België. Alle tassen in de auto, de kinderen in hun stoeltjes, hebben we alles? ja!, zwaaien naar opa ‘daaaaaaaaaag!’ en toen… Toen startte de auto niet. Accu leeg!!! Evy en Mara hadden de leeslampjes achter in de auto laten branden en dat was mij niet opgevallen. Mijn ouders hadden wel een paar startkabels liggen, maar wisten niet hoe die werkten. Ik als Alpha natuurlijk ook niet. Uiteindelijk heb ik bij mensen in de buurt aangebeld en al snel had ik raak; een uiterst vriendelijke man die zelf een autozaak heeft (bingo!), had binnen vijf minuten het zaakje weer aan de praat. Al met al een uur vertraging opgelopen, maargoed. We konden vertrekken! Meneer uit de van Bleiswijkstraat: bedankt!!!!!!!