Lisa in Luik

Vanochtend bleef ik op school bij Mara, want Sinterklaas zou komen! En juf Muriël had mij gesmeekt te blijven, omdat zij in haar eentje het lied ‘Sinterklaas Kapoentje’ niet zou kunnen vertolken. Ik heb goede herinneringen aan de sintfeesten op mijn lagere school. De hele school stond te wachten op de goedheiligman (vaak mijn bloedeigen vader, haha), die altijd op een andere ’spectaculaire’ manier aankwam; dan weer met een ambulance, dan op een scooter met zijspan… Al die gekke pieten gooiden met pepernoten, er klonk muziek, iedereen was door het dolle heen. Sinterklaas nam plaats op zijn troon, had Het Boek op schoot en riep kinderen bij zich, terwijl de Zwarte Pieten maffe dingen bleven doen. Dat was lachen!

Nou. Goed. Dan hier. Wat een domper! Het klasje van Mara was ‘aan de beurt’. Muisstil moesten de peuters en kleuters het lokaaltje in dat ik gisteren met wat anderen had versierd. Daar zat Sinterklaas al te wachten (met een heel lelijke en goedkope pruik/baard, maar dit terzijde). Geen muziek te horen. Geen Zwarte Piet te bekennen. De kinderen gingen op hun stoeltjes zitten en moesten twee liedjes zingen. Sint zei alleen maar iets van ‘heel goed’, verder trok-ie z’n mond niet open. Daarna mocht iedereen op schoot voor een foto en dat was ‘t dan. O ja, er waren nog wat cadeaus (reeds uitgepakt en uitgestald) voor alle kinderen van school: gezelschapspelletjes enzo.

Ik was echt teleurgesteld. Ik wil dat mijn kinderen net zo’n leuke Sinterklaas hebben als ik vroeger! Ik belde Benjamin en vroeg hem of dit gebruikelijk was. Of hij vroeger op school ook zulke suffe sintfeesten vierde. Hij kon het zich niet herinneren. Dat zegt genoeg.

De afgelopen dagen werd Luik overspoeld door studenten (Luik is een studentenstad, voor wie dat niet wist). Het is een traditie dat de dagen vóór Sinterklaas de stad wordt overgenomen door studenten, die allemaal gekleed gaan in een soort witte doktersjassen, die vaak niet zo wit meer zijn. En ondergekalkt met grappige teksten en grote tekeningen. Zo zag ik Spongebob, Calimero, Tinkerbel en andere geinige illustraties. Ook dragen ze een zware ketting om hun nek, die bedoeld is om hun ‘penne’ aan te hangen, een soort pet die je krijgt nadat je de ontgroening hebt doorstaan. Vaak hangt er nog veel meer zooi aan, zoals badeendjes of een speen. Die ketting heeft vooral een praktisch doel: als je ladderzat aan het feestbeesten bent, kun je deze o zo belangrijke pet niet kwijtraken. De studenten collecteren voor hun eigen sintfeest; de collectebus is heel toepasselijk een grote bierpul. Op deze site heb je een hoop leuke foto’s, zo krijg je een beetje een beeld.

De volgende foto moet ik van Benjamin plaatsen : ) Want dat zijn studenten van de wetenschapsfaculteit en daar heeft Ben óók gestudeerd. Deze studenten dragen geen witte jas, maar een gekleurde toga, dat betekent dat je een actieve feeststudent bent. De kleur hangt weer af van de faculteit die je bezoekt. Ze staan luid zingend voor een beeld van een stier (het symbool van Luik). Goed, op verzoek van Ben dus:

Morgen is het officieel Sinterklaas in België. Ik heb vandaag op school geholpen met het mooi versieren van een lokaaltje waar alle peuters en kleuters bij elkaar komen (als werkloze thuisblijfmoeder word ik door de juffen overal voor ingeschakeld). De jaarlijkse Luikse kerstmarkt is daarentegen al afgelopen vrijdag begonnen. Overal staan kleine houten huisjes alwaar je óf een hapje en een drankje kunt nuttige, óf gezellige kerstsnuisterijen kunt aanschaffen. Ook is er een enorm reuzenrad, Evy roept elke dag dat ze erin wil… Ander keertje, zeg ik dan.

Gisteren zijn Ben en ik de halve dag bezig geweest met Sinterklaasvoorbereidingen. Cadeaus gekocht bij speelgoedzaak Broze (groot!) en naar de supermarkt waar Benjamin de halve winkel aan snoepgoed inlaadde. ‘Is dat niet een beetje overdreven?’ vroeg ik. ‘Nee, zo doen we dat in België,’ antwoordde Ben. We hadden namelijk besloten om het ‘op z’n Belgisch’ te doen. Dat betekent dat we gisteravond bezig waren met cadeautjes inpakken (ik) en al het snoep op grote schalen leggen (Ben), zodat vanochtend de kinderen alles aantroffen in de woonkamer. Want Sinterklaas en zijn ene Piet komen hier ’s nachts. Ben had nog een glas whiskey neergezet voor de goedheiligman, want daar zou ie wel aan toe zijn na al z’n harde werken. Toen de kinderen in bed lagen, heeft-ie die snel zelf achterover geslagen.

De kinderen zijn dus flink verwend. Evy is vooral heel blij met haar nieuwe etui (met inhoud) voor school (modelletje dat al haar vriendinnen ook hebben, zo’n degelijke waarin alles op z’n plek blijft zitten met elastiekjes) en haar blingbling hoepel. En Mara zit nu lekker te kleien met haar nieuwe klei en heeft ook al fijn gespeeld met haar My Little People-huis. En natuurlijk wordt er non-stop gesnoept. We hebben tenslotte genoeg voor de rest van het jaar.

Elke avond voor het slapengaan wordt natuurlijk de schoen gezet. En zingen Evy en Mara die good old sintliedjes. Mara zingt een van die klassiekers als volgt: ‘Sinterklaasje, kom maar binnen met je vlecht… lalalala’ : )

Ik heb weer een weekendje Nederland achter de rug. Met Mara en Evy (Ben had ‘t weekend geheel en al voor zichzelf alleen) ben ik naar mijn ouders in Den Haag geweest. Zaterdag was namelijk de intocht van Sinterklaas! Jawel! Mijn ouders wonen aan de Frederik Hendriklaan en daar komt de goedheiligman elk jaar met een hele optocht voorbij. Het was leuk! 400 Pieten waren erbij; op ouderwetse brandweerwagens, op de scooter, al flikflakkend. En natuurlijk was daar De Sint. Al ben ik 36, ik blijf het een mooi moment vinden : )

Mara en Piet (klik op foto voor groot beeld)

’s Avonds bleven we eten bij mijn ouders, met broer Bob, schoonzus Ellen en neefjes Tim & Max. Het was lang geleden dat we met z’n allen bij elkaar waren en het was erg gezellig! Daarna bleven Evy en Mara bij opa en oma en vertrok ik naar vrienden Harry en Alina in Leiden. Met hun vrienden Tim en Margreet een avondje getriviant, hoe heerlijk kneuterig is dat?

Zondagmiddag waren Evy, Mara en ik helemaal klaar om te vertrekken, terug naar ons nieuwe thuisland België. Alle tassen in de auto, de kinderen in hun stoeltjes, hebben we alles? ja!, zwaaien naar opa ‘daaaaaaaaaag!’ en toen… Toen startte de auto niet. Accu leeg!!! Evy en Mara hadden de leeslampjes achter in de auto laten branden en dat was mij niet opgevallen. Mijn ouders hadden wel een paar startkabels liggen, maar wisten niet hoe die werkten. Ik als Alpha natuurlijk ook niet. Uiteindelijk heb ik bij mensen in de buurt aangebeld en al snel had ik raak; een uiterst vriendelijke man die zelf een autozaak heeft (bingo!), had binnen vijf minuten het zaakje weer aan de praat. Al met al een uur vertraging opgelopen, maargoed. We konden vertrekken! Meneer uit de van Bleiswijkstraat: bedankt!!!!!!!

Sinterklaas is al gearriveerd in België. Daar kwam ik toevallig achter toen ik zaterdag boodschappen ging doen en het winkelcentrum afgeladen was met ouders en hun grut. Sint was in da house, althans, bijna. Ik zag de menigte omhoog kijken; dus dat deed ik toen ook maar. En daar kwam de goedheiligman, in een stoel aan een kabelbaantje vanaf het plafond naar beneden. Begeleid door keiharde top 40-muziek. Geen piet te bekennen, ook geen gezellige sinterklaasliedjes te horen. Benjamin vertelde me dat sinterklaas hier maar één piet heeft (père Fouettard), die er uitsluitend is om stoute kinderen te ’straffen’. Sinterklaas is een soort tovenaar die helemaal in z’n eentje al die cadeaus verspreidt, daar heeft de beste man geen slaafjes voor nodig. Wat ik héél maf vind, is dat sinterklaas hier niet op een majestueus wit paard komt aangereden; nee, die arme ziel zit op een ezel. Een ézel! Dat kan je die man toch niet aandoen? Komt helemaal uit Spanje, moet-ie op een ezel, waardoor z’n mooi gepoetste laarsjes over de grond schuren. Zonde.
Belgen hebben geen pakjesavond. Hier worden kinderen op 6 december wakker om dan ’s ochtendsvroeg in de woonkamer grote schalen met snoepgoed en cadeaus aan te treffen. Ik vraag me af of dit erg verwarrend gaat zijn voor Evy. Die is de Hollandse traditie gewend. En ik ook. Ik merk dat ik het helemaal niet op z’n Belgisch wil doen, maar op z’n Nederlands. Zoals het hoort : )