Lisa in Luik

In het zuiden van Luik ligt Sart-Tilman. Daar huist de universiteit van Luik in een mooie groene omgeving. Vandaag hebben we een echt gezinsuitje gemaakt en twee uur lang gelopen in het bos van Sart-Tilman. Tot aan het riviertje beneden. We zijn in totaal nog zo’n drie mensen tegengekomen, dat is wel even wat anders dan een middagje Amsterdamse Bos. Mara heeft ‘t hele stuk meegelopen, ze wordt groot! En Evy heeft met de boskabouters gepraat. Af en toe ging ze voor een boom liggen waarvan ze vermoedde dat daarin kabouters woonden.
‘Kaboutertjes, ik doe niks hoor. Ik doe jullie geen pijn. Horen jullie mij?’
Ben en ik hadden al gezegd dat kabouters erg bang zijn voor mensen, dus ze was niet zo verbaasd dat er geen antwoord kwam.
‘Ik heb hier een tafeltje voor jullie. Ik leg ‘t wel voor de boom, oké? Dan kunnen jullie ‘m straks pakken.’
Het tafeltje - een mooie, platte steen - werd voor de boom achtergelaten. Wij zijn na de wandeling Chinees gaan halen, ik hoop dat de kabouters genieten van een mooi diner aan hun nieuwe natuurstenen tafel.

Precies vijf jaar geleden zijn Ben en ik getrouwd. In het filmmuseum in het Vondelpark in Amsterdam. Evy was nog geen twee jaar oud, Mara bestond nog niet. Nu zijn we vijf jaar verder en wonen we in Luik, met onze twee dochters. De twee dochters zijn twee nachten weg en Benjamin en ik hebben het rijk voor ons alleen. Vandaag hebben we die vrije tijd doorgebracht bij een keukenboer en in de badkamerwinkel : ) Het goede nieuws: we hebben een keuken gekocht! Eindelijk, we hoeven niet meer te zoeken. We zijn allebei nogal verrast dat we binnenkort een geweldige mooie keuken met alles erop en eraan zullen hebben. Tot nu toe hebben we altijd huurwoningen gehad met hopeloos verouderde keukens, maar binnenkort zijn we de eigenaars van een gloednieuwe, moderne en supermooie keuken. Hoe volwassen! Vanavond zijn we gezellig uit eten geweest in Le Thème, een leuk restaurant hier vlakbij dat elke drie maanden een ander thema heeft. Nu is het ‘Venetië’. Een mooie avond met lekker eten!

In Luik zijn ze niet zo ingesteld op fietsers. Ook al dóen ze alsof. Zo staan er bij nauwe éénrichtingsstraatjes verkeersborden dat duidelijk moet maken dat fietsers van twee kanten mogen komen. Dit is leuk bedacht, maar er is nauwelijks ruimte voor een auto, laat staan voor een fietser náást een auto. Daarom moet ik geregeld de stoep opschieten. Ik heb nu een paar keer de kinderen met de fiets van school gehaald. Dat is een hele onderneming. Naar school toe moet ik een flink stuk lopen, omdat het te steil is. Naar huis toe gaat ‘t als een speer: roetsjjjjjj naar beneden. Maar: met flink wat inventiviteit. Want een fiets is maar een fiets en fietspaden kennen ze niet. Op de volgende foto zie je het meest onlogische verkeerslicht in de stad. Het is een verkeerslicht voor fietsers. Vóór het licht is geen fietspad, erna ook niet. Daar rijd je zó de stoep op richting busbaan. Wat zou de gedachte hierachter zijn geweest, vraag je je dan af…

Op straat liep ik achter een oude, dikke dame die een grote kinderwagen voortduwde. Vanuit de kinderwagen hoorde ik muziek, een folkloristisch, blij deuntje. Ze liep niet zo snel, ze waggelde meer, dus ik haalde haar al snel in. Ik wierp een blik in de kinderwagen om daar een speelgoedaap te zien zitten. Of nee, het was een échte aap! Een aap met een jurk aan zat met een ongelukkig gezicht in de kinderwagen. ‘Hee, u heeft daar een aap in uw kinderwagen’, zei ik nogal onbenullig. ‘Ja, dat is Lily’, vertelde de vrouw met een verweerd gezicht en bijna geen tanden. ‘Mag dat, een aap hebben als huisdier?’ vroeg ik verbaasd. ‘Ach, ik heb haar al járen. Ze is mijn dochter, mijn meisje’, antwoordde de moeder van de aap. Ik zei Lily gedag en liep weer verder.

Het was iets na twaalven. Ben en de kinderen lagen allang in bed. Ik was me aan het klaarmaken om die kant op te gaan, toen ik ineens een angstaanjagend geluid van buiten hoorde. Het was alsof iemand drie keer heel hard op iets of iemand insloeg, mét bijbehorend kreunend geluid. ‘What the f*ck?’, dacht ik. Ik gluurde uit het raam, naar de ramen van de buren die vóór wonen. Alles leek rustig. In het vervallen huis waar altijd een heleboel Chinezen rondlopen (waarom, geen idee), brandde een licht. Het licht ging uit. En weer aan. En uit. Aan, uit, aan, uit, aan, uit. Zo ging het een paar minuten lang door. Na een kwartier ging ik weer ‘ns kijken en nog steeds ging het licht daar aan en uit, aan en uit. Mijn fantasie sloeg op hol. Wat als er iemand half dood was geslagen, zich met zijn laatste krachten naar een lichtschakelaar had gesleept (onderwijl een bloederig spoor achterlatend) en met het licht een soort s.o.s. probeerde over te brengen? Tien minuten later gluurde ik weer vanachter het gordijn naar het huis. Nog steeds ging het licht aan en uit! Wat als ik over een paar dagen in de krant zou lezen dat er iemand bij mij in de straat dood was aangetroffen in een huis? Dat die persoon het had overleefd als er snel hulp ter plaats was gekomen?

Ik belde de politie.

Binnen twee minuten stonden er vier stoere, gewapende politieagenten met kogelwerende vesten voor de deur. Twee ervan gingen mee naar binnen. Met z’n drieën gluurden we door het gordijn naar het huis van de buren. Naturlijk was er nu niks meer te zien. Met een grote zaklamp schenen ze het huis in, maar daar leek alles rustig. ‘We kunnen niks doen, we kunnen niet zomaar een deur opentrappen ofzo’, zeiden ze.

Ze vertrokken.

En ik kon met een gerust hart slapen. Ik had mijn burgerplicht gedaan.

Ik heb me gisteravond gestort op een witte smurf en dit is het resultaat: Miss Schtroumpf!

En natúúrlijk ga je als Lisa-in-Luik-bloglezer op Miss Schtroumpf stemmen!
Klik HIER en breng je stem uit op mijn geweldig gepimpte smurf : )

Ja, die Smurfen halen het kind weer in je naar boven.

Vandaag werd Luik overspoeld door de Schtroumpf! De wat? De Schtroumpf! Zo heten de Smurfen in het Frans. Het is de 50e verjaardag van de kleine blauw-witte mannetjes en daarom is het feest. Vanochtend om 5 uur werden er duizenden geheel witte Smurfen van 20 centimeter in Luik neergezet. Check deze link, daar is een leuk filmpje te zien! Luik is de zesde Europese stad die aan de beurt is, na Angoulême, Den Haag, Gent, Milaan en Erlangen in Duitsland. Je kunt je gevonden smurf versieren zoals je wilt en dan kun je ‘m morgen laten tentoonstellen.
En ik? Ik heb er eentje gevonden! Dat smurft me goed!

Ps: Je kunt trouwens zo’n smurf voor tien euro bestellen, het geld is voor Unicef.

Verschillende mensen hebben mij al gevraagd of we last hebben gehad van alle regen gisteren. Het schijnt het ergste noodweer ooit te zijn geweest in Luik, zo las ik vandaag in ‘t Waals Weekblad.
Ik citeer: “Het was een noodweer zoals het nog nooit is gezien in de regio. Op sommige plaatsen viel 100 liter water per m2. Niet alleen delen van het centrum en verkeerstunnels liepen onder water, ook buiten de stad, in Tilff bij het kasteel van Colonster, werden bewoners geteisterd door modderstromen en stonden veel huizen onder water, net als de twee onderste verdiepingen van het universiteitsziekenhuis. In een straat verdween de hele straatbekleding en een rotsblok van een ton werd meerdere meters verplaatst.”

Ik had er geen idee van! Gisterochtend heb ik de kinderen door de stromende regen naar school gebracht, met de bus, en we kwamen inderdaad behoorlijk nat aan. Ondanks kaplaarzen en regenjassen. En toen ik om negen uur aan ‘t werk ging bij Berlitz, leek het buiten wel nacht. Maar dat het zo ernstig was met alle buien, dat wist ik niet.
Jullie hoeven jullie geen zorgen te maken, alles gaat goed!

Het is me nu al vaker opgevallen. Mensen hier laten zich door niets en niemand opjagen in de supermarkt. Vandaag was er weer zo eentje voor mij. De cassière was klaar met scannen en de klant begon op haar dooie gemak haar boodschappen in te pakken. Daarna ging ze ‘ns op zoek naar haar portemonnee (’waar had ik ‘m nou toch ook alweer gelaten?’) om vervolgens rustig te betalen. De cassière vertrok geen spier, de anderen in de rij ook niet. Men wacht gewoon.
Zou je in Amsterdam ‘ns moeten proberen! Je zou vervloekt worden, gelyncht, gevierendeeld! Opschieten, jij *&*$(*&%(&^%!!!!!
De rust van de Luikenaar is bewonderenswaardig, maar níet als ik háást heb.

Vanmiddag heb ik gewerkt tot half vier, waarna ik de kids uit school wilde halen. Met de bus. En daar zat ik dan te wachten, bij de halte van Pont d’Avroy. Niks geen bus. Blijkt er een staking te zijn, omdat een buschauffeur in Charleroi een agressieve passagier lens heeft geschopt en daarvoor nu berecht wordt. De rest van Belgisch buschauffeurland is het daarmee niet eens en dus wordt het werk neergelegd.

Het is een drukke staakweek. Begin van de week waren het de treinen. Gisteren zag ik een stoet schoonmakers voorbij komen met spandoeken en fluitjes. En vandaag dus de bussen. Evy en Mara moeten nu tot 6 uur wachten totdat papa ze van school komt halen. Wie zullen er volgende week staken?