Sneaky Vlamingen en rommelig Luik 1 november 2009

Een tijd geleden had ik foto’s geplaatst van mijn straat, omdat het zo’n zooitje is. Trouwe lezers weten dat ik uiteindelijk ben uitgenodigd om met de wethouder, echevin Schroyen, te komen praten. Onlangs kreeg ik een reactie op een oud blogstuk van mij. Jan uit Luik schreef: 

“He he zo erg is het allemaal niet hier in Luik…
En als het zoveel beter is in Holland waarom blijf je er dan niet?”

Dit is dus in de categorie: als je het hier niet bevalt, rot dan op naar je eigen land. Die reactie heb ik al eerder gekregen. Mijn computer herkende de persoon die deze reactie had geplaatst en dat was niét ene Jan, maar een Vlaamse mevrouw die ik wel eens heb ontmoet. Nou heb ik wel eens over het vooroordeel gehoord dat Vlamingen sneaky kunnen zijn; nou, dit is wel een goed voorbeeld (voordat ik alle Vlamingen op m’n dak krijg: ik ken best een paar leuke Vlamingen hoor!)

Ik ben vandaag even mijn straat ingelopen om wat foto’s te maken, omdat het nog steeds een zooitje is. Ik vind het vervelend; elke keer als ik de deur uitstap, sta ik andermans op straat gesmeten rommel (of natuurlijk achtergelaten hondendrollen). Hier een paar fotootjes om ‘Jan’ te laten zien dat het heus NIET meevalt. Althans niet bij mij in de straat. Ik weet dat Luik hard zijn best doet als het om toeristen gaat. De trots van Luik, het Curtius-museum, ligt hier vlakbij en daar is het smet-te-loos. Schoonmaakkarretjes rijden de hele dag af en aan, om de straat ervoor netjes te houden en het pleintje met de kerk ook. Deze lokatie eindigt nou eenmaal op vele foto’s. Een halve kilometer verderop, bij mij in de straat dus, is het een eeuwige chaos. Kijk maar ‘Jan’!

SP, weg ermee! 15 mei 2009

Ik hoop dat bij de komende verkiezingen de Socialistische Partij flink zal verliezen. Zijn jullie het niet met me eens dat Wallonië (en ja, dus ook Luik) beter af zijn zónder? Dan ook die minister van Sociale Zaken, Didier Donfut van de SP, die er allerlei interessante goedverdienende bijbaantjes op na hield en nu zijn ontslag heeft genomen. Hij was het socialistische principe een béétje uit het oog verloren (understatement van het jaar). Het is tijd voor een frisse, nieuwe wind. Weg met de SP!!!

De loft is ontmaagd 27 april 2009

De gloednieuwe buitenkant van onze loft – het weervaste metaal is nét aangebracht - is al ontmaagd. Door graffiti-’kunstenaars’. Ja, dat heb je in de stad hè. Moet je daar maar niet gaan wonen…

 

Een avondje film & vip’s 17 april 2009

Benjamin had via zijn werk kaartjes gekregen voor de openingsavond van het 3e Festival International du Film Policier de Liège (hele mond vol), gisteravond. ’s Middags had ik heel gemakkelijk nog een extra kaart kunnen bemachtigen, door eenvoudig om een kaart te vragen bij de bioscoop waar ’s avonds het festijn zou plaatsvinden. Geheel op z’n Luiks was er geen namenlijst en kreeg ik zonder probleem gewoon een extra kaart. Zo kon Bens vriend Christophe ook mee. Daar gingen we dan. Er was geen róde loper, maar een toepasselijke bláuwe loper en er waren tal van vip’s. De enige die ik kende was Didier Reynders, ik ben verder niet zo op de hoogte van de showbizzwereld in Wallonië en Frankrijk… De film die vertoond werd was ‘The Escapist’ (goeie film!). Maar voordat de film begon, was er een toespraak van Didier Reynders, van de organisator van het festival en werd de jury (een aantal Franse acteurs, actrices en een bekende regisseur) op het podium uitgenodigd (ik kende er niet één, moet ik beschaamd toegeven).

En zoals altijd ging ik de deur niet uit zonder mijn fototoestel. Hierbij wat kiekjes van een bijzonder leuk avondje!

De beroemde regisseur Georges Lautner (ja, dat weet ik dan nu) houdt een kort praatje voor de opening van het festival. Hij heeft samengewerkt met o.a. Louis de Funès en Alain Delon.

 

Dit is een bekende Franse komiek: Bruno Solo. Hij is blij.

 

Een boel fotografen en de juryleden.

 

De rij voor ons was gereserveerd voor Zeer Belangrijke Mensen.

 

Na afloop was het in een grote tent feest. Met hapjes, drankjes en live-muziek.

 

Minister van Financiën Didier Reynders staat de pers te woord. En hee! Wie staat daar achter? ; )

 

Nee, dit is geen lolly. Dit is een stokje met een stuk aardappel en truffel. Apart, heel apart. Lekker? Eh…

 

Het toetje! Koekies op een stokkie.

 

En jawel, Benjamin op de foto met Bruno Solo. Die ik dus niet kende, maar nu wel.

 

Onze vriend Christophe poseert met een bekende uit de filmwereld.

Meet Bouldou! 8 april 2009

Afgelopen zondagavond heb ik de ultieme poging ondernomen om te integreren in het Luikse leven. Ik ben naar een concert van Bouldou & The Sticky Fingers geweest! Wie? Ja, precies. Alleen Luikenaren en een deel van Wallonië kennen Bouldou en zijn band. Bouldou staat bekend als de Luikse Mick Jagger, is 55 jaar oud en heeft een paar bars/dancings in Luik (hoewel, binnenkort niet meer, hij verlaat Luik omdat hij teleurgesteld is over het uitgaansbeleid oid). Zondagavond dus. Bouldou had een optreden in Hasselt in het café Hoog Huis, een soort Rolling Stones-tempel. Elke centimeter aan de muur is bedekt met foto’s, krantenartikelen en tekeningen die met de Rolling Stones te maken hebben. Ik had er afgesproken met collega Rose en wat vrienden van haar. Toevallig liep ik er nog Nederwaal Etienne tegen het lijf, hij blijkt een groot Rolling Stones-fan te zijn. En deze avond was een tribute voor de Stones (net even gegoogled, het blijkt een fandag te zijn geweest, ik had er geen idee van, hoewel ik wel flink wat ouwe knarren bezoekers in een Stones-T-shirt zag rondlopen). Nu is het ook zo dat de vriendin van Bouldou, Patrice (artiestennaam Mona Murray), een collega van mij is. Zij is ook zangeres en deed zondagavond met Bouldou mee.

Nou ben ik geen enorm grote Stones-fan, maar ik vind bepaalde nummers wel heel lekker. En het moet gezegd: Bouldou doet het goed! Hij voelt zich duidelijk als een vis in het water op het podium en geeft een flitsende show weg. Geslaagd avondje!

Hij heeft wel wat weg van Mick Jagger, vind je niet?

Een momentje tussen Bouldou en zijn vriendin/mijn collega Patrice

Show it, baby!

Zonnige middag in Luik 22 maart 2009

Dat vakantiehuisje is er nog niet, dus met mooi weer moeten we ons nog op een andere manier vermaken. Gisteren ging ik op stap met Evy en Mara plus hun vriendjes van school, Julia en Marco. Benjamin brengt elke minuut van zijn vrije tijd door met klussen in de loft, dus de weekenden ben ik nu single mom. Wat doe je met vier kinders in Luik? Stoepkrijten op Place du Marché!

Dat vonden ze zo’n half uurtje leuk. Daarna heb ik ze de Montagne de Bueren mee opgenomen, jeweetwel, die idioot lange trap (KLIK). Een goeie activiteit voor kinderen met heel veel energie (ik heb vandaag spierpijn in m’n benen, triest maar waar). Boven aan de trap kom je al snel bij het Terrain d’Aventure – daar heb ik al eens eerder foto’s van geplaatst (KLIK). Dit is in Luik de beste plek voor kinderen! Een enorm groot ‘avonturenterrein’ vol met hutten, een zandbak, glijbanen en je kunt er ook knutselen en meer. En wat denk je: het is GRATIS! Je kunt je kinderen hier hele middagen achterlaten en je betaalt geen cent. In Nederland zou je hiervoor op een wachtlijst van (minstens) een jaar komen : ).

Wat had ik dat als kind fantastisch gevonden!!! En het is ook zo bijzonder hoe je midden in het centrum van Luik staat, één lange trap oploopt en ineens in een andere wereld bent… Ik heb Evy direct ingeschreven, Mara is helaas nog te jong om daar alleen achter te blijven. Zodra ze vijf is, gaat ze daar lekker met haar grote zus buitenspelen!

Geef jij geld aan een dakloze? 9 maart 2009

Een student van mij klaagde er onlangs nog over: de vele daklozen die op straat om geld bedelen. Als hij tijdens de pauze even snel een Luikse wafel ging kopen, kwam hij er al twee tegen. Het is waar, ik ben nog nooit zo vaak om geld gevraagd als hier in Luik. Ik woon in het centrum en daar hangen ze allemaal rond. Eigenlijk wil ik niks geven, omdat ik niet geloof dat het geld opgaat aan een voedzame maaltijd oid, maar het wil nog wel eens op je schuldgevoel werken. En dan geef ik maar weer 50 cent. Ik geef de voorkeur aan mensen die er nog íets voor doen. Zo zit er voor de Hema vaak een vriendelijk uitziende man accordeon te spelen en hem geef ik zonder probleem. Maar zo’n slonzig uitziend type dat een zielig kind met vies gezicht en een snotneus in een kinderwagen vooruit duwt, weiger ik te geven.

Mijn ouders waren er van het weekend en het onderwerp ‘bedelaars’ kwam ter sprake. Mijn vader zei dat hij nooit iets gaf, omdat het de situatie in stand houdt. ‘Voor de oorlog was bedelen verboden! Bedelaars werden in werkkampen gestopt!’ aldus mijn pa (83 jaar oud alweer). Eigenlijk vind ik dit niet eens zo’n slecht plan, maar het is natuurlijk niet politiek correct om dat hardop te zeggen. Mijn vader trekt zich daar niks van aan. Die roept naar de verkoper van het daklozenkrantje in Den Haag: ‘Waarom zoek je geen baan?’

Nou heb je natuurlijk verschillende soorten bedelaars. De junks, die elke cent direct uitgeven aan een snuif/shot. De mensen met een psychiatrisch probleem, zoals schizofrenie, die niet kunnen of willen worden opgevangen. De ‘vrijwillig’ daklozen, die een bestaan op straat verkiezen boven een bestaan met een baan en een dak boven hun hoofd. Mensen die echt ontzettend veel pech hebben gehad en nu op straat rondzwerven. Hoe weet je wie wat voor soort dakloze is? Wie geef je wel, wie niet? Heeft mijn vader gelijk dat geld geven de situatie van bedelaars in stand houdt? Met andere woorden: wat is jullie mening???

Echevin Schroyen, mag ik nog even uw aandacht? 2 maart 2009

Ik heb laatst weer een mailtje gestuurd naar wethouder Schroyen en zijn assistent. Want als ik de kinderen met de bus naar school breng, is dit wat ik tegenkom in de straat van de school. En daar word ik écht niet blij van. Daar loop je dan, fris en schoon gedoucht, de dag moet nog beginnen.
Ik begrijp het echt niet. Zijn er nou zo veel Luikenaren zo onverschillig? Dom? Asociaal? Vies? Wie ‘t weet, mag ‘t me laten weten. Beste echevin Schroyen, help!

Alle drollen verzamelen!

Ja joh, zet daar maar neer.

Oké, ‘t ligt níet op de stoep.

Zo’n beetje langs de kant, dat kan best.

Even tussen het huis en de auto door, maar pas op dat je niet uitglijdt.

Te laat, iemand was al in de drol gestapt. Ik heb er maar weer een vlaggetje in gezet.

Volle bak.

Altijd actie in luik 25 februari 2009

Gisteren fietste ik naar m’n werk en zag ik overal politie in touw. Straten waren met politiewagens afgezet. Waarom, dat heeft zelfs het Nederlandse nieuws gehaald:

Man in Luik dreigde zichzelf op te blazen

In het Belgische Luik is dinsdag een 52-jarige gestoorde man overmeesterd door de politie. De man dreigde zichzelf met granaten op te blazen.

Hij verschanste zich dinsdagmorgen in zijn appartement. Hij zou volgens zijn moeder een gordel met granaten om zijn middel hebben en dreigde zichzelf op te blazen.

Ontruiming

Politie en hulpdiensten ontruimden een ruime zone rondom het appartement. De 88-jarige moeder van de man, die bij hem inwoont, slaagde erin het appartement te verlaten en de politie te waarschuwen.

De man bleek geen granaten rond zijn middel te hebben. Een zoektocht van het appartement moet uitsluiten of er mogelijk explosieven aanwezig zijn.

Luikenaren zeggen ‘nee’ 24 februari 2009

Helaas, Luik wordt niet de culturele hoofdstad van Europa in 2015. Er waren 400 à 500 stemmen te weinig. Blijkbaar kan het de Luikenaar niet zo boeien. Zo ook de secretaresse op mijn werk. Ik vroeg of ze had gestemd. ‘Nee, wat moet ik nou met die culturele hoofdstad? Ik kan nú al nauwelijks parkeren,’ was haar antwoord.
Een studente van mij is staatssecretaris, een leuke jonge vrouw. Zij vond het ook goed zo. Volgens haar is er veel cultuur in Luik, maar moet daar in het algemeen aandacht aan worden besteed en niet alles op één jaar worden gegooid. Mensen die zij kent die ‘in de cultuur’ zitten, vonden het ook prima dat Luik niet de culturele hoofdstad wordt.
Maar ik vind het jammer. Ik ben niet de enige. HIER het verhaal van een van de initiatiefnemers van ‘Luik 2015′, François Schreuer. En HIER een artikel (met dank aan mijn trouwe bloglezer Kijkluis) met een andere kijk op het verhaal (nog vóór het stemmen).