Zomaar een ochtend 15 januari 2009

Ik loop de slaapkamer in en doe het licht aan. ‘Opstaan meisjes!’ Het duurt altijd zeker 10 minuten voordat ze echt wakker zijn. Mara’s bed ligt vol knuffels. Die moeten nu één voor één wakker worden gemaakt. Vervolgens wil ze een boekje lezen. ‘Nee, Mara, we hebben GEEN tijd nu voor een boekje!’ ‘Ja, maar mama, even snél!’ Evy wil niet uit haar warme bed komen en trekt een boos hoofd.

‘Jullie moeten naar school. Mara, een rok of een broek?’
‘Een rok, m’n nieuwe. Neee, niet die pulle, ik wil een andere. En m’n knuffels moeten mee naar beneden.’
‘We gaan ze niet allemáál meenemen, Mara. Kies er maar drie uit.’

We komen eindelijk beneden, tijd voor het ontbijt. Evy en Mara willen geroosterd brood. Mara zet haar knuffels rond haar bord, want die moeten ook ontbijten.
‘Eet even door! Mara, je eet niet door! Kom op, jullie moeten zo naar school. Evy, je kan bést zelf je brood smeren, kom op nou. Nee, niet zo zeuren, gewoon doen!’

Het brood zit erin.
‘Ik ga even naar de badkamer. Als ik terugkom, hebben jullie je kleren aan, oké?’
‘Ja, mama.’

Drie minuten later blijkt dat ze nog steeds niet zijn aangekleed. ‘Evy! Je hebt alleen nog maar je broek aan! Schiet nou eens op!’
‘Ja, maar, mama…’
‘Nee, niks ‘ja maar’! Trek je kleren aan! Hup, pyjama uit, shirtje aan!’
‘Ja, maar, mama….’
‘NU!!! En Mara, schiet jij ook eens op!’
‘Ja, maar ik kan het niet alleen.’
‘Je kan het prima alleen, je wil het alleen niet. Hoppa, pyjama uit. Nee, niet met je knuffels spelen nu.’
‘Ja, maar, mámá…’
‘Schiet nou toch eens op! En dan nu naar de badkamer, haren kammen. Evy, sta nou eens stil.’
‘Ja, maar ik doe ballet.’
‘Dit is niet het moment voor ballet. STA STIL! Mara, kom hier, niet gaan zitten kleuren nu.’
‘Ja, mam, wácht!’
‘Nee, ík sta altijd op júllie te wachten. Hoppa, kom HIER! Nu! En dan nu jullie laarzen aan. Nee, Evy, die staan níet in de slaapkamer, maar in de gang. Je loopt de verkeerde kant op.’
‘Jahaaaa, maar WACHT nou mama.’ Evy is boos.
‘Neeeee! Nu!! Naar de gang en je laarzen aan! Mara, jij ook! Waarom doe je je sjaal om je middel?’
‘Ik ben een unicorne.’ (alsof dat de zaak verduidelijkt)

Als ik voor elke keer dat ik ‘Nu’ en ‘Opschieten’ zeg tien euro zou krijgen, was ik binnen. Hoefde ik nooit meer te werken en liet ik een nanny ’s ochtends achter de kinderen aan rennen.

Benjamin is ze nu naar school aan het brengen. De dag kan beginnen.

Losgeslagen kinderen 2 maart 2008

Boehoe! ‘Boer zoekt vrouw’ is afgelopen! Ik heb net naar de laatste aflevering gekeken en moest bijna een traantje wegpinken toen ik de televisie uitdeed; je gaat toch een beetje van die boeren houden hè. En maar één stelletje dat het  overleefd heeft: Agnes en Jurre. Het perfecte boerenstel, dat moet gezegd worden. Waar moet ik nu naar kijken? Ik heb alleen maar Nederland 1, 2 en 3. Jaaaaa, natuurlijk ook een heleboel Franstalige zenders enzo, maar dat kijkt toch minder relaxed. Da’s alsof je naar Franse les moet. Waar ik overigens nog steeds niet heen ga. Maar hopelijk binnenkort wel. Ik ben nog op zoek naar een goede (betaalbare) talenschool. Goed, ik neuzel.
Het weekend! Evy’s vriendinnetje José, uit Amsterdam, was met haar ouders en broertje Niels op vakantie in de Ardennen. Da’s om de hoek, dus een bezoekje kon niet uitblijven. José en Niels bleven hier vrijdagnacht slapen. De kamer van Evy was een en al matrassen; Evy, Mara, José en Niels lagen gezellig met z’n allen op een rij. Paps en mams vertrokken naar een hotel. Zaterdag waren de kids al om half 7 wakker en vanaf dat moment hebben ze met z’n vieren aan één stuk door – met heel veel kabaal – boven gespeeld. Af en toe verschenen ze beneden om wat te eten of te drinken en dan was het weer snél naar boven. Toen de ouders van José en Niels ze kwamen halen, was de kamer onbetreedbaar. Matrassen, speelgoed, dekbedden, kussens, een gesloopt kartonnen huis…. Maar een lol dat ze hebben gehad : )

Ps: Ik snap nog steeds niet hoe ik op mijn blog tekst náást een foto krijg… Iemand?

1, 2, 3, 4, Hoedje Van Papier! 17 oktober 2007

Vandaag ben ik voor de tweede keer Nederlandse liedjes gaan zingen voor de peuters bij Mara en Evy op school. De eerste keer heb ik ze het eerste couplet van ‘Hoedje van papier’ geleerd. Schattig hoor! Dat kleine grut dat je aandachtig aankijkt en geen idee heeft wat ze zingen. En ze doen alles meteen na: als ik met m’n vingers de cijfers nadeed, hop, de hele groep deed me na. En als ik m’n handen gevouwen boven m’n hoofd hield – bij wijze van papieren hoedje – meteen zaten ze allemaal zo. Vandaag was een moeilijker liedje aan de beurt: ‘Olifantje in het bos, laat je mama toch niet los, anders raak je de weg nog kwijt en dan krijg je straks nog spijt’. Oeioeioei! Zelfs juf Muriël kreeg al die g’s en r’s niet uit haar strot. Verder is het concentratievermogen van een kind van 3 nog niet denderend; de een zat onder de tafel, de ander duwde zijn buurmeisje van de stoel, een derde vroemde met een speelgoedautootje. 

Volgende keer maar ‘Alle eendjes zwemmen in het water’. Dat ‘falderalderire, falderalderare’ moet wel lukken.

Overigens heel aandoenlijk te zien hoe bezitterig Mara is. ‘Míjn mama!’ roept ze als iemand dichtbij komt, terwijl ze me stevig vasthoudt. In de klas zette ze een stoel voor mij neer en voor haar eentje er vlak naast. O wee als iemand anders daar durfde te gaan zitten…

Kermis! 9 oktober 2007

Het is ‘La Foire’ in Luik: kermis. En dat een maand lang. En niet zomaar een kermisje, nee, de grootste van het land (hij is echt enorm). Zaterdag gingen de kinderen al met hun tantes en oma, zondag zijn Ben en ik ook nog met ze gegaan. Een hoop herrie, tyfusdruk en duur dat ‘t is, maar ja: je doet ‘t voor de kinderen hè ; ) Uiteindelijk ben je een paar tientjes lichter, maar daarvoor heb je wél een on-ver-ge-te-lijke ervaring opgedaan (licht ironisch bedoeld ; )) en een tas vol speelgoed, nadat de kinderen succesvol twaalf eendjes uit een bak water hebben gevist (een vliegtuig waar na 2 minuten al een vleugel afviel, een nep-My Little Pony, een ontzettend overduidelijk ’Made in China’-speelgoedmobieltje met ongelooflijk irritante deuntjes…). Maar we gaan zéker nog een keer : )

Kleine meisjes worden groot 8 oktober 2007

Ze is net 6 en zit pas een paar weken op deze school en nu al is ze voor een hele week op schoolkamp! Naar de Belgische kust. Ben, Mara en ik hebben haar vanochtend uitgezwaaid. Ik moest wel even slikken toen de bus wegreed, maar ik weet zeker dat ze het geweldig gaat hebben!

Basisschool: survival of the fittest 2 oktober 2007

Vandaag wilde Evy na school níet naar huis! Ze wilde op het schoolplein nog even blijven spelen! Da’s een goed teken. Ze rende rond met kinderen achter haar aan en dan werden de rollen omgedraaid en rende zij als een dolle achter de anderen aan. Ze had pret voor tien. Dat doet een moederhart goed.

Toen was het tijd om te gaan. We liepen ons gebruikelijke stukje naar de bushalte en kwamen een vader en zijn twee dochters tegen die we bijna altijd tegenkomen. Hij vertelde me dat zijn dochter zo had moeten huilen, omdat Charlotte (geen idee wie dat is) en Evy (mijn dochter dus) niet met haar hadden willen spelen op school. Tjeetje. De rollen zijn omgedraaid. Een paar weken geleden, nog op die andere school, was het Evy die huilend riep dat niemand met haar wilde spelen…

De basisschool is een ware jungle. Het is een survival of the fittest. Je hoopt dat jóuw kind bij de strong ones hoort (maar dat hij of zij wél sympathiek, meelevend, populair en slim is : )) Het lijkt erop dat Evy de strijd aan het winnen is. Ik vind ‘t zielig voor dat andere meisje, maar ben stiekem heel opgelucht dat Evy het goed doet.

Koekje 1 oktober 2007

Van het weekend sliepen we in Brabant (zie bericht hieronder). Midden in de nacht begon Mara te spoken. ‘Ik wil niet slapen! Ik wil naar beneden! Ik heb honger!’ Lastig, zo’n peuter die niet meewerkt en niet snapt dat papa en mama juist wél willen slapen. Uiteindelijk gaf ik haar een Sultana en daarmee kroop ze tussen mij en Ben in, opgewekt knabbelend aan haar koekje. Ben keek haar bozig aan, niet gecharmeerd van het feit dat Mara bij ons in bed kwam liggen. Geërgerd zei hij: ‘Mara! Je moet naar je eigen bed! Wat is dat nou?!’

Antwoord van Mara: ‘Een koekje.’