Op de dag dat Leterme zijn ontslag heeft ingediend, hebben Ben en ik de metalen structuren van het dak beschilderd met een middel dat verdere roestvorming tegengaat. Ik bleef veilig op de stenen muur zitten met een kwastje. Benjamin deed ‘t ‘echte werk’ (foto 3), maar wel gebruikmakend van zijn veiligheidsmateriaal voor bij ‘t klimmen. Was-ie van het dak gedonderd, dan was-ie netjes blijven bungelen.
Nu kan het nieuwe dak erop.

In het zuiden van Luik ligt Sart-Tilman. Daar huist de universiteit van Luik in een mooie groene omgeving. Vandaag hebben we een echt gezinsuitje gemaakt en twee uur lang gelopen in het bos van Sart-Tilman. Tot aan het riviertje beneden. We zijn in totaal nog zo’n drie mensen tegengekomen, dat is wel even wat anders dan een middagje Amsterdamse Bos. Mara heeft ‘t hele stuk meegelopen, ze wordt groot! En Evy heeft met de boskabouters gepraat. Af en toe ging ze voor een boom liggen waarvan ze vermoedde dat daarin kabouters woonden.
‘Kaboutertjes, ik doe niks hoor. Ik doe jullie geen pijn. Horen jullie mij?’
Ben en ik hadden al gezegd dat kabouters erg bang zijn voor mensen, dus ze was niet zo verbaasd dat er geen antwoord kwam.
‘Ik heb hier een tafeltje voor jullie. Ik leg ‘t wel voor de boom, oké? Dan kunnen jullie ‘m straks pakken.’
Het tafeltje - een mooie, platte steen - werd voor de boom achtergelaten. Wij zijn na de wandeling Chinees gaan halen, ik hoop dat de kabouters genieten van een mooi diner aan hun nieuwe natuurstenen tafel.

Precies vijf jaar geleden zijn Ben en ik getrouwd. In het filmmuseum in het Vondelpark in Amsterdam. Evy was nog geen twee jaar oud, Mara bestond nog niet. Nu zijn we vijf jaar verder en wonen we in Luik, met onze twee dochters. De twee dochters zijn twee nachten weg en Benjamin en ik hebben het rijk voor ons alleen. Vandaag hebben we die vrije tijd doorgebracht bij een keukenboer en in de badkamerwinkel : ) Het goede nieuws: we hebben een keuken gekocht! Eindelijk, we hoeven niet meer te zoeken. We zijn allebei nogal verrast dat we binnenkort een geweldige mooie keuken met alles erop en eraan zullen hebben. Tot nu toe hebben we altijd huurwoningen gehad met hopeloos verouderde keukens, maar binnenkort zijn we de eigenaars van een gloednieuwe, moderne en supermooie keuken. Hoe volwassen! Vanavond zijn we gezellig uit eten geweest in Le Thème, een leuk restaurant hier vlakbij dat elke drie maanden een ander thema heeft. Nu is het ‘Venetië’. Een mooie avond met lekker eten!

In Luik zijn ze niet zo ingesteld op fietsers. Ook al dóen ze alsof. Zo staan er bij nauwe éénrichtingsstraatjes verkeersborden dat duidelijk moet maken dat fietsers van twee kanten mogen komen. Dit is leuk bedacht, maar er is nauwelijks ruimte voor een auto, laat staan voor een fietser náást een auto. Daarom moet ik geregeld de stoep opschieten. Ik heb nu een paar keer de kinderen met de fiets van school gehaald. Dat is een hele onderneming. Naar school toe moet ik een flink stuk lopen, omdat het te steil is. Naar huis toe gaat ‘t als een speer: roetsjjjjjj naar beneden. Maar: met flink wat inventiviteit. Want een fiets is maar een fiets en fietspaden kennen ze niet. Op de volgende foto zie je het meest onlogische verkeerslicht in de stad. Het is een verkeerslicht voor fietsers. Vóór het licht is geen fietspad, erna ook niet. Daar rijd je zó de stoep op richting busbaan. Wat zou de gedachte hierachter zijn geweest, vraag je je dan af…

Wordt er in Nederland net zo veel gebarbecued als in Wallonië? Ik vraag het me af. Bij elke (feestelijke) gelegenheid wordt de bbq uit de kast getrokken. Vorige week bij het eindejaarsfeest bij Evy en Mara op school: barbecue! Gistermiddag bij het eindejaarsfeest van Evy’s sportclub: barbecue! Laatst bij een ’spectacle’ van de peuter- en kleuterklassen op school: barbecue! Gisteravond had ik een avondje met wat mensen die ik bij mijn opleiding voor Berlitz heb ontmoet en jawel: barbecue! En vanmiddag was er een feest in St. Leonard, de wijk waar wij over een tijdje gaan wonen. Natuurlijk kon daar de barbecue niet ontbreken. Ik moet dan altijd denken aan iemand die ik ooit heb geïnterviewd, een man werkzaam voor een redelijk extreme dierenrechtenorganisatie en overtuigd veganist (niet te verwarren met een vegetariër). Ik vroeg wat hij deed als hij door vrienden werd uitgenodigd voor een barbecue. Zijn antwoord? Hij ging niet, dat was volgens hem ‘een crematie’.

Toen laatst Duitsland won, en die twee keer Nederland, was het na afloop rustig in Luik. Duitsers en Nederlanders houden zich koest. Als een Zuid-Europees land een EK-wedstrijd wint, is het een gekkenhuis in het centrum (waar ik woon, dus). Supporters weten niet hóe snel ze in hun auto moeten stappen om vervolgens urenlang rond te rijden en te gaan toeteren. Spanje heeft net het EK gewonnen en het jawel, het is weer begonnen. Toeterdetoet-toet-toeeeeet. Ik ga zo naar bed en houd alle ramen dicht : )

Vanaf gisteren kan ik zeggen dat ik in Hasselt ben geweest. Een ervaring ; ) Ik had afsproken met twee meisjes die ik heb ontmoet tijdens mijn training voor Berlitz in Brussel: Vlaamse Nele en Ierse Rose. Lekker buiten op een terras, wijntje erbij en maar ouwehoeren over van alles en nog wat. Natuurlijk een hoop grappige verhalen over rare studenten en fouten die wij maken als lerares (ja, echt, dat gebeurt wel eens). Rose is een verhalenmachine op twee benen. Gooi er een kwartje in en ze komt met de briljantste verhalen die haar zijn overkomen. En Nele is een ontzettend grappige chicklitschrijfster (naast haar carrière als bloedserieuze Berlitz-teacher ; )), die overal de humor van inziet. Een super middag!

Zaterdag was het keukenboerendag. We hadden twee afspraken staan. Van tevoren had ik me dus al als een gek ingelezen over keukens en keukenwinkels enz. Ik las de grootste horrorverhalen, over pushy personeel dat je ongeveer dwingt dezelfde dag nog een handtekening onder een contract te zetten. Nou, hier in België is dat totaal niet het geval. Eerst gingen we naar Eggo: best leuk, goedkoop & niet duur, die categorie. Een aardige jongeman hielp ons, bleek kundig, luisterde naar ons, maar gaf ook goed advies, toverde wat op een computer ét voilà: daar was onze droomkeuken.
Op naar de tweede zaak. Van een geheel andere orde. De verkoper, een wat oudere man, was een echte keuken-a-holic. Hij keek naar de plannen van ons huis, dacht mijn zijn ogen dicht, maakte schetsen met lineaal, potlood en papier (!), mompelde in zichzelf, rolde met zijn ogen en leek bijna in trance. En: het resultaat mocht er wezen. Hij gaat nog een computertekening maken, kijken wat voor ons de beste prijzen zijn en dan hebben we een vervolgafspraak.
Nog even en in kan mij in de wereld van de badkamers gaan storten.

Vanavond in een Ierse kroeg in Luik doorgebracht met een stuk of vijf Oranje-supporters uit Limburg. En o ja, een Belg met een Oranje voetbalshirt aan. Heel leuk, maar telt niet echt mee ; ) Met Luik-vriendin Emily, haar man Robert en Benjamin hebben we de wedstrijd van Oranje tegen Rusland gekeken. Het plan was om naar Maastricht te gaan als NL in de finale zou belanden. Helaas. Even hadden we hoop, na zo’n 88 minuten, net als heel Nederland, maar: Holland ligt er hart-stik-ke uit. Op naar de Wereldcup dan maar.

Op straat liep ik achter een oude, dikke dame die een grote kinderwagen voortduwde. Vanuit de kinderwagen hoorde ik muziek, een folkloristisch, blij deuntje. Ze liep niet zo snel, ze waggelde meer, dus ik haalde haar al snel in. Ik wierp een blik in de kinderwagen om daar een speelgoedaap te zien zitten. Of nee, het was een échte aap! Een aap met een jurk aan zat met een ongelukkig gezicht in de kinderwagen. ‘Hee, u heeft daar een aap in uw kinderwagen’, zei ik nogal onbenullig. ‘Ja, dat is Lily’, vertelde de vrouw met een verweerd gezicht en bijna geen tanden. ‘Mag dat, een aap hebben als huisdier?’ vroeg ik verbaasd. ‘Ach, ik heb haar al járen. Ze is mijn dochter, mijn meisje’, antwoordde de moeder van de aap. Ik zei Lily gedag en liep weer verder.