En met dat positieve gevoel is de drang om mijn blog bij te houden verdwenen. Dus degenen die mijn blog volgden: het zit erop. Mocht je me willen blijven volgen, dan kunnen we Facebook-vrienden worden. Daar ben ik nog wél te vinden.

Bedankt voor het volgen van mijn verhalen de afgelopen drie jaar. Tot ziens!

Niet gegeten, wel plaatje geschoten:

Enthousiasme, daaraan ontbreekt het niet bij de Oranjefan:

En toen was het fluitsignaal, NL had gewonnen!

Ook Ben de Belg is voor Nederland:

Op weg naar de auto kwamen we deze keurige Oranjefan tegen, een Oranjefan in stijl (bij nader inzien is het meer roze wat-ie draagt, maar hij doet z’n best)

Op naar zondag! Aan onze katten zal het niet liggen, die zijn ook pro-Oranje (mam, bedankt voor de Beesies!):

Als het goed is, kijk ik de wedstrijd in Den Haag. Op de overwinning!!!

Evy en Mara konden hun geluk niet op.

‘s Avonds moest en zou Benjamin een jambonneau eten. Van internet gevist: “Jambonneau is een varkenshammetje van puur varkensvlees met uitzonderlijke smaak en zachtjes voorgekookt in eigen jus en op traditionele, Ardense wijze gerookt.” Dus gingen we uit eten in Malmedy om zo’n Jambonneau te bestellen. VarkenshammeTJE? Het is alsof er een half varken op je bord ligt. Voor EN na:

Zondagmiddag gingen we weer naar Luik. Bij ons in de wijk was het feest: St. Leonard en Couleurs. Een multiculti festijn, waar je Afrikaanse hapjes kan eten en Braziliaanse cocktails kan drinken. Kleinschalig, maar een goede sfeer. Er liepen heel wat aparte types rond. Artistiek en alternatief, zeg maar. En waarom moeten die toch altijd op blote voeten lopen (en dansen)? Iets met contact met moeder Aarde ofzo?

En toen was het concert van Carton (Ben is ‘fan’). Dit is ‘m dus. Een man alleen (ook redelijk alternatief, maar hij had onder z’n gescheurde broek + slobberige pyjamabroek tenminste nog sokken aan). Hij was helemaal niet slecht!

Toen gingen we weer naar huis. Gewoon op onze schoenen.

Beste lezers, de conclusie van vandaag: het ene vak heb ik gehaald, voor het andere vak ben ik ‘cum laude’ ‘geslaagd’!

En wat ik nog nooit eerder in m’n leven had meegemaakt, was dat ik super zenuwachtig was voor de examens! Maar, ik heb er wel een goed gevoel over. En als dat goede gevoel klopt, heb ik de vakken van m’n eerste semester afgerond. HOERA! Een stapje dichter bij mijn diploma. (en ook een stap dichter bij het ‘echt’ voor de klas staan: HELP).  Het was erg fijn om gisteren thuis te komen en niet meer in de boeken hoeven te kijken. We hadden een stel eters met een zooi kinderen en dat was erg gezellig. Een vriendinnetje van Evy bleef slapen en vandaag hebben we niet veel bijzonders gedaan. Alleen even het Citadelle-ziekenhuis bezocht. Niet omdat er weer een kind een arm gebroken heeft, maar omdat ik er foto’s wilde maken van de beelden die voor het ziekenhuis staan en die ik zo leuk vind. Het kunstwerk stelt een zwembad voor met alle badgasten die ‘hun ding’ doen. Jammer dat er geen water in zat.

Toen we thuiskwamen, werd Evy’s vriendinnetje door haar moeder opgehaald. Ik liet deze foto’s zien en jawel (Luik is een dorp), zij kent degene die deze beelden heeft gemaakt. Ze heet Mady Andrien en is een Luikse kunstenares. Natuurlijk heb ik haar gegoogled en zodoende kwam ik op haar site terecht: KLIK. Ze heeft werk in o.a. het Curtius Museum en het Museum voor Moderne Kunst. Mochten jullie meer van haar willen zien, dan weten jullie waar jullie moeten zijn.

Maar de kleine dagelijkse dingen gaan natuurlijk ook gewoon door. Zo’n twee weken geleden bleek mijn fiets te zijn gestolen. Uit ons huis! Een deel van het pand wordt gebruikt door een man, Hermano, die daar een atelier/workshop-lokatie wil beginnen. Hij is nu druk bezig met opruimen en inrichten enzovoort. Als hij er is, laat hij altijd alle deuren wagenwijd openstaan. Hermano is nogal goed van vertrouwen. En toen was dus mijn fiets ineens weg. De opoefiets die ik negen jaar geleden in Amsterdam had gekocht toen ik zwanger was van Evy. Die leuke zwarte met grappige roze fietstassen. Foetsie, verdwenen, een of ander onaangepast type was zomaar onze hal binnengelopen en had ‘m meegenomen. Hermano vond het onvoorstelbaar dat dit was gebeurd en voelde zich erg schuldig. En had dus aangeboden om een nieuwe (tweedehands) fiets voor me te kopen. Dat vond ik erg aardig.

Vandaag kreeg Benjamin een e-mail van een collega. “Benjamin, ik heb hier bij mij thuis in de gang een Nederlands model fiets staan. Kopen?” (opoefietsen kennen ze hier niet in Luik)

Benjamin reageerde direct: “Ja! De fiets van Lisa, ook zo’n Nederlands model, is laatst gestolen. Wat wil je ervoor hebben?”

De collega mailde terug: “Een biertje?”

Benjamin: “Dan doen we wel een KRATJE bier!”

De collega: “Benjamin, het is JOUW fiets die hier in de gang staat! Je was hier laatst voetbal komen kijken, weet je nog? Je hebt de fiets laten staan! Ik maakte maar een geintje over dat kopen.”

Dit geloof je toch niet?! Ben was die avond met mijn fiets naar die collega gegaan, maar had een lift van iemand gekregen om thuis te komen…

Sanne vraagt in de leraarskamer aan haar collega Toby of hij naar de klassenraad komt. Toby: ‘Ja, ‘t is van te moeten he. Maar de drink wil ik zeker niet missen!”. (Traditiegetrouw volgt na de klassenraad de drink van de collega’s die de voorbije maand verjaard zijn.) Daarna begint hij enthousiast enkele straffe verhalen te vertellen over wat er de voorbije jaren tijdens die drink allemaal voorgevallen is.

Geinig, niet?

Van de week kreeg ik feedback op een opdracht die ik had gemaakt. 1 van de opmerkingen van mijn leerkracht was: “Ferm!”

Rare lui, die Vlamingen

Beste mensen, morgen om 8.20 begint mijn examen. Wens me geluk! En hopen dat ik niet ga buizen.

Ik heb voorgenomen morgen ECHT te beginnen. Boeken open, highlighter in de aanslag en stampen maar. O nee, ik mag niet stampen, dat is de ouderwetse leermethode. Jaja, alles draait nu om ‘begrijpen’ en ‘toepassen’.

Hebben jullie een paar bemoedigende woorden voor me? Ik zou het zeer waarderen…