Gisteren was het weer hopeloos en heb ik de kinderen een film laten kijken die we via de digitale televisie van Belgacom konden huren. ‘Niko en de vliegende brigade’, een verhaal over een rendiertje dat net als zijn vader, die vliegt voor de slee van de kerstman, wil kunnen vliegen. In bijna elke kinderfilm heb je natuurlijk the good guys en the bad guys. In deze film waren de rendieren de goeie en de zwarte wolven de slechterikken. En wat was er nou zo frappant? De lieve, goede rendieren spraken Vlaams (‘hebt ge da ech gedaan?’). En de gemene, moordlustige wolven spraken Nederlands!!!

Mijn ouders kwamen afgelopen weekend langs. Bij ons logeren ís mogelijk, als je ervan houdt om in een kamer zonder deur en plafond en muren die half af zijn te slapen, dus mijn ouders bleven drie nachten in een hotel. Op de Luikse markt hadden ze nog een housewarming-cadeautje voor ons gekocht: de eerste bloemetjes voor op het terras.

Een tijd geleden had ik foto’s geplaatst van mijn straat, omdat het zo’n zooitje is. Trouwe lezers weten dat ik uiteindelijk ben ik uitgenodigd om met de wethouder, echevin Schroyen, te komen praten. Onlangs kreeg ik een reactie op een oud blogstuk van mij. Jan uit Luik schreef: 

“He he zo erg is het allemaal niet hier in Luik…
En als het zoveel beter is in Holland waarom blijf je er dan niet?”

Dit is dus in de categorie: als je het hier niet bevalt, rot dan op naar je eigen land. Die reactie heb ik al eerder gekregen. Mijn computer herkende de persoon die deze reactie had geplaatst en dat was niét ene Jan, maar een Vlaamse mevrouw die ik wel eens heb ontmoet. Nou heb ik wel eens over het vooroordeel gehoord dat Vlamingen sneaky kunnen zijn; nou, dit is wel een goed voorbeeld (voordat ik alle Vlamingen op m’n dak krijg: ik ken best een paar leuke Vlamingen hoor!)

Ik ben vandaag even mijn straat ingelopen om wat foto’s te maken, omdat het nog steeds een zooitje is. Ik vind het vervelend; elke keer als ik de deur uitstap, sta ik andermans op straat gesmeten rommel (of natuurlijk achtergelaten hondendrollen). Hier een paar fotootjes om ‘Jan’ te laten zien dat het heus NIET meevalt. Althans niet bij mij in de straat. Ik weet dat Luik hard zijn best doet als het om toeristen gaat. De trots van Luik, het Curtius-museum, ligt hier vlakbij en daar is het smet-te-loos. Schoonmaakkarretjes rijden de hele dag af en aan, om de straat ervoor netjes te houden en het pleintje met de kerk ook. Deze lokatie eindigt nou eenmaal op vele foto’s. Een halve kilometer verderop, bij mij in de straat dus, is het een eeuwige chaos. Kijk maar ‘Jan’!

Vlnr: Tony en Carmella

Oef, alweer twee weken niks van me laten horen. Ik was bezig met zaken waarover ik niet echt kon schrijven, maar nu mag ik het dan eindelijk meedelen: ik heb een nieuwe baan! Vanmorgen heb ik mijn ontslag bij Berlitz ingediend en 1 december begin ik parttime bij een multimediabureau in Maastricht. Afgelopen maandag had ik daar mijn tweede gesprek en eergisteren hoorde ik dat ze me ‘willen’. Goed nieuws dus! Ik hou van mijn werk bij Berlitz, maar word soms gek van mijn rooster. Ochtendje werken, uren niks en dan ’s avonds weer aan de bak. Of juist de héle dag, van 9 tot 21.00 waarna ik gesloopt thuiskom. Deze nieuwe baan heeft regelmaat; ik ga elke dag vier uur werken, gewoon van 10 tot 14.00 ofzo en dan ben ik klaar. Geen avonden meer, geen zaterdagen, geen urenlange pauzes. Ook voor Benjamin een stuk fijner, aangezien ik ‘ook eens de kinders van school kan halen en ze in bed kan stoppen enzovoort.

Om het te vieren heb ik net een prachtig paar HEEL dure laarzen gekocht. Gewoon, omdat ik het waard ben

Lang niet van me laten horen. De ene keer heb je meer zin om te schrijven dan de andere keer. Ook merk ik dat veel dingen in Luik niet meer nieuw zijn, dingen die ik vorig jaar al heb beschreven, dus dan heb ik geen zin om in herhaling te vallen. Deze week is het voor Ben en mij heel relaxed: Evy en Mara zijn tegelijkertijd op schoolkamp! De dames zijn de hele week aan zee en voor ons voelt het ook een beetje als vakantie. Ik heb het wel eens eerder gezegd, maar wat is het leven toch makkelijk zonder kinderen : ) We gebruiken de tijd die we hebben ook om in het huis aan de slag te gaan. We hebben eindelijk de trap be-olied (de houten treden waren nog altijd ingepakt in plastic). Ben is op dit moment het laatste deel van de houten vloer aan het leggen. En ik wil eindelijk eens beginnen aan de kinderkamers. Om te beginnen die van Mara. Mara wil een blauwe muur (‘dat is mijn lievelingskleur’), dus ik ga straks naar de verfwinkel iets moois uitzoeken. En Evy wil in haar kamer graag een paarse muur. Prima! En het is wel handig om de verf uit te zoeken zonder de dames erbij, anders willen ze nét weer de duurste verf of een kleur die ik afgrijselijk vind. En moeder moet er ook tegenaan kijken.

Ik ben natuurlijk nog steeds aan het werk. Sinds kort heb k een nieuwe student, die met zijn collega’s Nederlands moet kunnen spreken. Ik geef hem een les en daarna bespreekt hij alle nieuw geleerde woorden met zijn collega’s. Zo had ik hem de woorden ‘krant’ en ‘la’ geleerd. Zijn Vlaamse collega’s waren het daar niét mee eens. Een krant? Dat heet een ‘gazette’! En een la, nee nee, dat moet ’schuif’ zijn! Sorry, maar ‘gazette’ is Frans en van het woord schuif heeft echt nog nooit iemand gehoord. Van mijn eigen Vlaamse collega’s hoor ik ook nog steeds wel grappige dingen. “Ik ben gedaan om kwart na zeven en ga dan op restaurant.” Vorige week had ik een afspraak in Brussel met een Vlaamse mevrouw. Ze vroeg me: “Bent u hier vlot geraakt?” Eh, wat zegt u?

Verder was er vorige week nog triest nieuws. Een goede vriend van mijn broer, pas 48, is overleden. Verdronken, om precies te zijn. Zo tragisch. Mijn broer is negen jaar ouder dan ik en toen ik klein was, kwamen al die grote, stoere jongens bij ons thuis. Hij was daar een van en ik zag hem zo af en toe nog op verjaardagen. Ik ging op zoek naar een kaart om naar zijn vader te sturen, maar de condoleancekaarten zijn verschrikkelijk. Met van die voorgedrukte gedichten en wat mij nog het meest verbaasde, is dat je pakjes van vijf condoleancekaarten kunt kopen! Bedoeld voor oude mensen die vrienden en kennissen bij bosjes verliezen? Hoef je niet steeds de deur uit om wéér een nieuwe kaart te halen?

Ik ga er weer vandoor. Ik zal binnenkort wat foto’s plaatsen!

Afgelopen zaterdag hier in Luik. Eerst een flashmob op Place St. Lambert, daarna dezelfde groep bij ons om de hoek op Place St. Leonard. Ik heb ze nét gemist, jammer, ik hou van flashmobs. Ik heb aan de allereerste in Amsterdam meegedaan!

En er is een officiële site: http://www.tributetomj.be/ 

Inclusief instructievideo, zodat ook jij en ik de enige echte Beat It-dans kunnen leren. Misschien een idee voor een Nederwalenmiddag?

Wat een supergeweldig weer hadden we dit weekend!!! Het was Zomer. Heerlijk om op ons fantastische terras op een fatboy te hangen.

Evy, 8 jaar oud, gaat natuurlijk niet in de zon zitten met een boek, nee, die gaat op het terras rollerbladen. Ook zijn we er-op-uit geweest. Gisteren hoefden we niet zo ver. Vlak bij ons huis, op Place St. Leonard, was een festiviteit, georganiseerd door het Creahm. Dat is een centrum hier in Luik, dat de artistieke talenten van verstandelijk gehandicapten probeert te ontplooien. Omdat het centrum dertig jaar bestaat, werd er een mandala géant gemaakt op het plein, met stoepkrijt. Iedereen mocht meekleuren en natuurlijk hebben Evy en Mara ook een stukje aan de mandala bijgedragen (ik heb nog internet gezocht of er ergens een foto van was geplaatst, maar ik heb niks kunnen vinden). Daarna was er muziek, werd er gedanst, gedronken en gegeten. Heel gezellig! Er waren vooral mensen uit onze buurt en dat is een bepaald slag mensen. Artistiekerige hippies, zo zou ik het omschrijven. Volgens mijn schoonzusje Sarah noem je dat in het Frans bobo’s:  bourgeois bohémien. Daar had ik niet eerder van gehoord, maar Google natuurlijk wel. Volgens verschillende sites zijn bobo’s: yuppies die zich voordoen als niet-yuppies. Door zich te hullen in India-kleren, yoga-lessen te nemen en over hun chakra’s te praten

En vandaag reden we naar het mooie plaatsje Tilff. De parade met de reuzen hebben we dit keer niet bekeken; in plaats daarvan gingen we naar een brocante, in een straat waar vrienden van ons wonen. Zoals de meesten inmiddels wel weten ben ik gek op rommelmarkten, dus ik was in m’n nopjes. Voor 50 cent een jaren-70-koffertje gescoord en voor de kinders nog wat speelgoedprulletjes voor 10 cent enzo. Voor kinderen waren er spelletjes te doen, je kon jeu-de-boulen en natuurlijk een biertje drinken en een pain au saucisson eten. In de volle zon. En toen we thuiskwamen heb ik nog heerlijk op het terras gezeten. In de volle zon.

Hoe was jullie weekend?

Hier dan eindelijk een foto van onze keuken. De foto is een dag na de verhuizing gemaakt en dus nog niet helemaal ‘georganiseerd’. We zijn nu drie weken later en hij is nog steeds niet helemaal georganiseerd. Het werkblad kwam met een kras en de winkel (“Mailleux, cuisines de rêves!”) kwam laatst een nieuw werkblad installeren. We zijn nu slechter af dan met die kras. Als je de kraan opendoet, is het warm water koud en andersom. Ook wiebelt de kraan en een poot onder het werkblad is niet echt goed teruggezet. Met andere woorden: Mailleux moet nog een keer langskomen om onze ‘cuisine de rêve’ te ‘optimaliseren’. En zelf moeten we nog lampen installeren, het groene gedeelte schilderen en iets achter het kookgedeelte plaatsen (tegels ofzo):

Mara is dol op de katten. Tony is té aardig en laat zich constant door haar in de wurggreep houden ; )

Carmella is niet zo makkelijk te pakken. Maar ik heb haar wèl op de foto kunnen zetten:

Evy vermaakt zich goed op de bovenverdieping. We wonen onder een schuin dak met metalen balken en dat is leuk klimmen en klauteren:

Vandaag heeft Benjamin de douchewand geplaatst, wat fijn is, omdat nu niet meer de hele vloer nat wordt als we douchen. Volgende keer dáár een foto van!

…ik heb nog steeds geen foto’s van ons nieuwe huis. Dat wil zeggen, ik heb wel foto’s gemaakt, maar kan ze even niet posten op m’n blog wegens computerproblemen. Geduld, geduld dus!

Hoe gaat het? Goed wel. We moeten nog steeds orde op zaken stellen, maar dat zal de komende tijd niet anders zijn. Inmiddels zijn de kinderen weer naar school. Mara zit nu in De Eerste Klas en is dus echt groot. Evy zit alweer in de derde en heeft elke dag huiswerk. Daar heeft ze meestal héél weinig zin in, dus dat is een dagelijkse strijd, zucht. Ik probeer nog steeds mijn tweetalige opvoeding erin te houden, maar dat is niet zo gemakkelijk. Ik ben nog altijd de enige die Nederlands met ze spreekt en dat is niet genoeg. Mara maakt allerlei kromme zinnen als ‘Mama, ik wil que je meegaat met ik’. Kijk, ze probeert het en wil het graag goed doen, maar ik ben als Nederlandstalige invloed zwaar in de minderheid! En dat vind ik jammer.

En o ja, we hebben er dus een kat bij. Dat was niet de bedoeling, maar het arme beest zat haar longen uit haar lijf te miauwen, in een garage/schuur vlak naast ons huis. En daar kon ik haar als kattenliefhebber natuurlijk niet laten zitten. De eerste week heeft ze in onze garage gewoond en nadat ze ontwormd en ontvlooid was, mocht ze naar binnen. Tony was daar niet zo blij mee en heeft wat af zitten blazen en grommen. Maar inmiddels zijn Tony en Carmella (jaja, het is weer een vrouwtje – arme Ben - en ze is vernoemd naar de vrouw van Tony Soprano) vriendinnen. En breken graag samen de boel af. Het is een leuk duo. Tony zwart en Carmella helemaal wit. En ongeveer even oud en dezelfde bouw, dus ’esthetisch’ gaan ze goed samen.

Ik heb nog een vraag. Voor een Belg die als freelancer werkt en die toevallig mijn blog leest. Ik werk dus als juf Nederlands voor een talenschool (als ‘bediende’ zoals dat in het Vlaams heet), maar de tijden zijn zo onregelmatig dat ik graag freelance werk ernaast zou doen. Schrijven voor het een of ander. Maar ik heb gehoord dat het duur is om in België als freelancer te werken, bijvoorbeeld door de verplichte ziektekosten die je betaalt. Hoe kan je een vaste baan combineren met freelance werk? Wanneer is dat rendabel? En waar is bijvoorbeeld een informatiepunt waar ze al dit soort vragen kunnen beantwoorden? Help!

Over niet al te lange tijd hebben we een housewarming party (datum nog niet geprikt). Wie wil komen, is van harte welkom!