Altijd actie in luik 25 februari 2009

Gisteren fietste ik naar m’n werk en zag ik overal politie in touw. Straten waren met politiewagens afgezet. Waarom, dat heeft zelfs het Nederlandse nieuws gehaald:

Man in Luik dreigde zichzelf op te blazen

In het Belgische Luik is dinsdag een 52-jarige gestoorde man overmeesterd door de politie. De man dreigde zichzelf met granaten op te blazen.

Hij verschanste zich dinsdagmorgen in zijn appartement. Hij zou volgens zijn moeder een gordel met granaten om zijn middel hebben en dreigde zichzelf op te blazen.

Ontruiming

Politie en hulpdiensten ontruimden een ruime zone rondom het appartement. De 88-jarige moeder van de man, die bij hem inwoont, slaagde erin het appartement te verlaten en de politie te waarschuwen.

De man bleek geen granaten rond zijn middel te hebben. Een zoektocht van het appartement moet uitsluiten of er mogelijk explosieven aanwezig zijn.

Luikenaren zeggen ‘nee’ 24 februari 2009

Helaas, Luik wordt niet de culturele hoofdstad van Europa in 2015. Er waren 400 à 500 stemmen te weinig. Blijkbaar kan het de Luikenaar niet zo boeien. Zo ook de secretaresse op mijn werk. Ik vroeg of ze had gestemd. ‘Nee, wat moet ik nou met die culturele hoofdstad? Ik kan nú al nauwelijks parkeren,’ was haar antwoord.
Een studente van mij is staatssecretaris, een leuke jonge vrouw. Zij vond het ook goed zo. Volgens haar is er veel cultuur in Luik, maar moet daar in het algemeen aandacht aan worden besteed en niet alles op één jaar worden gegooid. Mensen die zij kent die ‘in de cultuur’ zitten, vonden het ook prima dat Luik niet de culturele hoofdstad wordt.
Maar ik vind het jammer. Ik ben niet de enige. HIER het verhaal van een van de initiatiefnemers van ‘Luik 2015′, François Schreuer. En HIER een artikel (met dank aan mijn trouwe bloglezer Kijkluis) met een andere kijk op het verhaal (nog vóór het stemmen).

Ode aan Hobbes 18 februari 2009

Vlak voordat ik merkte dat ik zwanger was van Evy, fietste ik op een avond van mijn werk naar huis. Ik woonde toen nog alleen, drie-hoog-achter op de Albert Cuyp. Het was een uurtje of zes en ik reed langs een dierenwinkel. In de etalage, in een glazen hok, zag ik een zwart/witte kitten moederziel alleen. Hij was zo schattig en ik had zo met ‘m te doen, dat ik de winkel in stapte, de kat kocht (en wat voer) en naar huis ging. Zo simpel was het. Thuis aangekomen maakte ik van een afwasteiltje een kattenbak en voilà, ik had een huisdier. Ik doopte hem (het bleek een katertje te zijn) Hobbes, naar de speelgoedtijger in die briljante strip ‘Kasper en Hobbes’ (Engelse titel ‘Calvin and Hobbes’). De eerste nacht met Hobbes kan ik me nog goed herinneren. Hij lag de hele tijd luid spinnend op me en sabbelde constant aan m’n oorlel, alsof-ie verwachtte dat er melk uit zou komen.
Hobbes was een heel grappig beest, net een hondje. Niet de slimste, maar lief en aanhankelijk. Omdat ik erg klein woonde en geen tuin of balkon had, liet ik Hobbes op het dak spelen. Als het tijd was om binnen te komen, riep ik ‘m en dan kwam-ie meteen enthousiast aangerend. Zo lief! Tot-ie een keer niet reageerde op m’n geroep. Hij bleek, zo ontdekte ik midden in de nacht, van het dak te zijn gevallen en lag in shock en gewond op het platje voor het raam van de onderbuurman. Bij de spoeddierenkliniek bleek dat hij z’n achterpootje had gebroken en ik werd doorverwezen naar de dierenchirurg. Daar aangekomen zeiden ze dat een operatie 2000 gulden zou kosten! Daar heb ik even over moeten nadenken, want zo veel geld had ik niet. Maar uiteindelijk – met donaties van mijn ouders en bekenden – ging Hobbes onder het mes. Hij moest daarna een paar weken in een box vertoeven, omdat hij niet te veel mocht bewegen. Dat deed-ie sowieso niet, hij was goed van slag na die val én de operatie. Ik moest hem zelfs op de kattenbak zetten, omdat-ie het zelf niet kon. Elke dag ging ik in mijn lunchpauze naar huis om bij ‘m te zijn.
Na een paar weken was-ie de oude blije Hobbes. Hij is zelfs een paar keer in de trein meegeweest als ik Benjamin in Luik ging opzoeken (toen we nog een ‘weekendstel’ waren). Al snel bleek dat ik zwanger was en toen ik acht maanden ‘was’, verhuisde ik met Benjamin én Hobbes naar een burgerlijke eengezinswoning in Slotervaart. Dat was leuk voor die lieve Hobbes, want het was een groter huis mét een tuin! Hij was als een kind zo blij, rende rond, joeg op vliegen en alles wat bewoog en voelde zich helemaal het mannetje. Benjamin en ik waren gék op het beest, we vonden alles even prachtig aan ‘m.
Tot ik op een avond – het was al half 12 – werd opgebeld door iemand. ‘Hallo? Ben jij de eigenaar van Hobbes? Ik denk dat je even naar de bakker moet komen in de Comeniusstraat.’ Het kwartje viel niet direct, maar daar aangekomen – op m’n slippers, met m’n enorm dikke buik – bleek dat Hobbes dood was. Aangereden door een auto. De vrouw die had gebeld (mijn telefoonnummer stond in het kokertje dat aan de halsband vast zat), zei dat ik misschien maar niet van dichtbij moest kijken omdat het geen mooi gezicht was. Ik begon te huilen en stopte pas 24 uur later. De dierenambulance heeft ‘m meegenomen.

Evy en Mara willen een huisdier. Ik heb besloten niet weer zo impulsief een dier aan te schaffen en ben me gaan inlezen. ‘Welk huisdier past bij u?’ Een hond willen we absoluut niet (uitlaten om 7 uur ’s ochtends in de regen…?), een kat nóg niet, dus wordt het een of ander knaagdier. Een gerbil, een rat, een cavia? Maar zo leuk als Hobbes zullen ze nooit zijn.

Domweg gelukkig in de Kalverstraat 17 februari 2009

En weer komt een bekende van mij met een boek op de proppen! Mijn vriendin Alina Nubé heeft een boekcontract gescoord bij uitgeverij Paradigma. Haar boek heet ‘Domweg gelukkig in de Kalverstraat’ (voor wie nooit een voet in Amsterdam heeft gezet (echt, er zíjn mensen!): de Kalverstraat is de langste en drukste winkelstraat van de stad en moet vooral op zaterdag vermeden worden) en gaat onder andere over de invloed van media op ons consumentengedrag.

Alina is een geweldig mens, origineel, met een goed hart en enorm veel humor. Ik heb haar leren kennen op de redactie van een vrouwenblad, waar we allebei werkten (nee, níet Flair). We hebben ontzettend veel lol gehad (niet in de laatste plaats om de onvergetelijk domme brieven die lezeressen opstuurden), zijn nog samen op persreis geweest naar Parijs (eh, naar Disneyland Parijs, om precies te zijn, was ge-wel-dig! Geen rijen voor ons ‘vips’, dus attractie in en attractie uit) en hebben ook nog – samen met nog een andere collega – een toptijd gehad in Barcelona (shoppen, terrasje, cultuur, shoppen, terrasje, cultuur).

Ik heb Alina’s boek nog niet gelezen (ze moet het nog hier en daar wat ’schaven’), maar kijk er zeer naar uit om ‘m – in één ruk, dat spreekt voor zich – uit te lezen. Ik moet nog even wachten, hij ligt juli 2009 in de winkel. Wil je weten hoe haar boek tot stand is gekomen, kijk dan op DEZE SITE, daar staat een interview met de debutante!

Ik wil jullie natuurlijk niet beïnvloeden, maar dit boek móet natuurlijk gekocht worden ; )

Wordt Luik de culturele hoofdstad van Europa? 16 februari 2009

Luik wil zich kandidaat stellen voor ‘Culturele hoofdstad van Europa 2015′. In winkels zag ik al handtekeningenlijsten liggen om dit initiatief te ondersteunen. En aanstaande zondag mogen alle inwoners van Luik stemmen of ze het hiermee eens zijn of niet (ik begrijp niet zo goed waarom dat aan de bewoners wordt gevraagd. Iedereen wil dat toch voor zijn stad? Iemand een antwoord?). Natuurlijk is Luik een stad vol cultuur, maar is de stad er klaar voor om zich open te stellen voor bezoekers vanuit heel Europa? De stad zal een stuk internationaler moeten worden! Het viel mij op dat een van de grootste musea in Luik alleen informatie in het Frans heeft. De Walen staan er niet direct om bekend dat ze een ‘aardig woordje over de grens spreken’. En hoe zit het qua opvang van toeristen? Hotels? Gaat dat allemaal lukken? Is zeven jaar genoeg om dit op de rails te krijgen? Of ben ik nu te pessimistisch?

Ik mag ook stemmen en ik denk dat ik voor ‘ja’ ga. Het kan een hoop goed doen!

Kopje koffie 16 februari 2009

Niet alleen voor de stad Luik zet ik mij in als ‘activiste’ , ook op mijn werk ben ik bezig voor het goede doel. Namelijk: Gratis Koffie! Ik ben vijf à zes dagen per week aan ‘t werk bij Berlitz en moet altijd zelf mijn koffie betalen à 60 cent per kopje. Drie kopjes per dag is 1,80. Per week 9 euro. Per maand rond de 40 euro! Dit geldt ook voor mijn collega-leraren en -leraressen. De docenten die er al een tijd werken, hadden het het onderwerp ‘gratis koffie’ al opgegeven, maar ik ben ‘jong bloed’ en dus begon ik een handtekeningenactie met de titel ’We would LOVE a free cup of coffee when we come to work!’. Binnen een paar dagen had iedereen getekend en vandaag kreeg ik te horen dat de directrice om was, zo vertelde de secretaresse mij. Maar, er is één maar. Wij - 23 leraren en leraressen – krijgen per maand 65 muntjes voor de koffiemachine. Per persoon? Per week? Nee, met z’n allen per maand!!! Dat betekent twee à drie gratis kopjes koffie per persoon per maand. 

Daar komt nog een probleem bij. Niet iedereen werkt evenveel. Ik ben er elke dag, sommige collega’s geven vaak les buiten de deur, een paar freelancers komen maar twee keer per week. Dus moet er een verdeelsysteem komen. Wat voor criteria moeten we aanhouden? Hoe meer uur je werkt, hoe meer muntjes je krijgt? Hoe lastiger de leerling, hoe meer recht op een muntje? Mensen die slecht slapen, meer recht op een muntje? Hoe ouder en wijzer je bent, meer recht op een muntje?

Misschien maar een handtekeningenactie beginnen tegen dit besluit…

God enzo 12 februari 2009

Een tijdje terug liep ik de snackbar in, waar twee meisjes op hun beurt stonden te wachten. Eén van hen glimlachte vriendelijk naar mij en ik glimlachte vriendelijk terug. Toen zag ik dat beide meisjes een button op hun jas hadden gespeld met de tekst ‘Jesus loves you’. Ieks! Ik krijg meteen een schrikreactie als ik zoiets zie. Die glimlach die het meisje mij had gegeven, interpreteerde ik meteen anders: jij wil natuurlijk een zieltje winnen! Dan ben je bij mij aan het verkeerde adres. Ik heb heel weinig niks met god (sorry pa) en ik heb zeker geen zin in een gesprek met twee van die blije types.

Mijn vader gaat elke zondag naar de kerk, maar verder heb ik nog nooit iemand van mijn leeftijd ontmoet die overtuigd christelijk is. (Of diegene houdt het goed verborgen). In mijn vriendenkring speelt dat niet. We hebben het wel eens over onderwerpen als ‘leven na de dood’ , maar er is niemand bij die de bijbel ooit in kijkt of naar de kerk gaat. Overtuigde christenen zijn in mijn ogen vaak van die door trance bevangen jongeren die je op televisie ziet tijdens een EO-jongerendag. Een beetje oubollig (sorry pa).

Nu heb ik een Amerikaanse collega, een meisje/vrouw van 27, die ik graag mag. Ze is een jong, hip ding, altijd vrolijk, gezellig en met veel humor. Groot was mijn verbazing toen bleek dat ze compleet into the lord is. Zij en haar man gaan elke zondag naar een bijbelklasje. Op haar blog schrijft ze teksten als ‘Thanks for all your prayers’ en ‘My grandfather died and went home to our Lord’ en quote ze teksten uit de bijbel. De reacties die ze van al haar vrienden en familie krijgt zijn net zo. ‘So great to see you are doing well and that you are following Jesus. We are all praying for you!’ Fascinerend! Voor mij is dit een andere wereld! Als een vriend(in) van mij ineens over haar liefde voor Jezus zou beginnen of een bijbeltekst zou citeren, zou ik haar vol verbazing aankijken en misschien (sorry pa) gaan lachen.

Wat een andere manier van leven en denken heeft mijn collega. En toch ook weer niet. Anders zouden we het niet zo goed kunnen vinden. Als ze me maar niet wil bekeren en als ik maar niet mee hoef naar bijbelles.

Schoolfoto’s 2009 7 februari 2009

Nieuwe vrienden 7 februari 2009

Mara heeft sinds een paar weken een nieuwe vriendin. Ze ziet haar elke dag wel een paar keer. “Salut, copine!” zegt ze stralend tegen haar. “Je hebt dezelfde kleren aan als ik!”
Sinds we van Bens zus een kast kregen voor in de slaapkamer, met een grote spiegel als deur, is Mara dikke vriendinnen met haar spiegelbeeld. Elke dag moet ze even met haar kletsen en als we weggaan, moet ze haar gedag zeggen. “Mam, kom jij ook dag zeggen tegen jouw vriendin?” En daar sta ik dan ook voor de spiegel, te praten tegen mezelf. Ook Evy heeft er een nieuwe vriendin bij, en jawel, Ben een nieuwe vriend.
We wonen hier nu met z’n achten. Gezellig hoor.

Belgen kunnen niet rijden 7 februari 2009

Rond mijn twintigste haalde ik mijn rijbewijs, in Amsterdam. Ik kreeg les van Jan Smit of Piet Janssen, zo’n soort naam, bij rijschool Nelen. Een natuurtalent was ik zeker niet. Drie keer ben ik gezakt om toen toch, na zo’n honderd lessen, eindelijk dat roze papiertje te bemachtigen. Toen ik Benjamin leerde kennen, had hij nog geen rijbewijs en ik was verbaasd te zien hoe hij les kreeg. In de auto van zijn vriend Emile, die ernaast zat, of liever gezegd, lág. Emile is een nogal nonchalant type en hij klapte de bijrijdersstoel ver achterover om lekker relaxed te kunnen liggen. Af en toe zei hij iets, zoals ‘Ga hier maar naar rechts’. Benjamin slaagde in één keer.

Sinds ik hier woon heb ik misschien drie keer door Luik gereden en dat was altijd met Benjamin naast me. Ik wíl niet in Luik rijden! Vaak vind ik de verkeerssituaties hier totaal onoverzichtelijk. Tien straten die op één rotonde uitkomen en het lijkt of iedereen maar wat doet. En dan al die nauwe straten die helemaal nooit zijn bedóeld voor auto’s, laat staan voor een stadsbus die jou wil passeren, waardoor je bijna de stoep op moet. En dan heb ik het nog niet gehad over parkeren in het centrum. Horror! Maar, omdat ik mij wat beknot voel in mijn vrijheid, was mijn goede voornemen voor 2009 dan ook om wat vaker in de auto te stappen, want het is natuurlijk een kwestie van wennen. Denk ik. Hoop ik.

Van de week vertelde mijn Amerikaanse collega Sue dat ze statistieken had gezien, over de verkeersveiligheid in Europa. “Belgium is one of the most dangerous countries of Europe! They’re right up there with Portugal and Italy! It’s insane!!!” Kijk, dat wil ik helemaal niet weten. Niet nu ik nét had bedacht om wat vaker in de auto te stappen om mijn Luikse rijangst te overwinnen. En ik dacht, laat ik het zelf eens opzoeken om te zien of het echt zo is.

 

Het is echt zo.

 

Op DEZE SITE kun je klikken naar de link van de ‘Statistical Report 2008′. België komt niet bepaald goed uit de bus. En op Wikipedia las ik het volgende (en let vooral op het gedeelte dat ik vet heb gemaakt):

Belgen staan bekend als slechte chauffeurs, en het land heeft een slechte reputatie op het vlak van verkeersveiligheid met 12,8 verkeersdoden per honderdduizend inwoners in 2002. De cijfers voor Vlaanderen liggen iets onder het Belgische gemiddelde, die voor Wallonië ver daarboven. Het blijkt zelfs dat de wegen in de Belgische provincie Luxemburg de gevaarlijkste zijn van heel de Europese Unie: in ‘95 vielen er 100 verkeersdoden, een stijging met 11% in vergelijking met 1989. Per honderdduizend inwoners betekent dit een dodencijfer van 41,6 voor Luxemburg, een absoluut record (bron: Eurostat).
Verkeersonveiligheid kunnen we ook uitdrukken in slachtoffers per gereden kilometer. In België vallen per miljard afgelegde kilometers 17,6 doden. Het Europese gemiddelde ligt op 12,9.

Iemand nog een paar bemoedigende woorden voordat ik in de auto stap?