Goed nieuws 31 januari 2009

Toevallig nou. Na mijn laatst geposte bericht kreeg ik het Waals Weekblad in mijn inbox. Daarin staat dat Wallonië genoeg heeft van zwerfvuil. In het persbericht dat je HIER kunt lezen, staat o.a. het volgende:

” Une Wallonie propre ! “. De la ville à la campagne, chaque Wallonne et chaque Wallon ont le droit de vivre dans un environnement propre. La première impression qu’un touriste ressent en parcourant une région, c’est son cadre de vie propre et accueillant. C’est également l’un des premiers critères, à coté de la fiscalité, que retiennent les investisseurs étrangers pour s’établir dans une région.

En Wallonie, plusieurs milliers de tonnes de déchets sont jetés en rue chaque année. Le montant de la facture du ramassage de ces détritus et du nettoyage de l’espace public s’élève à plus de 100 millions € par an, 50 millions € à charge des communes et 50 millions € à charge de la Région wallonne.

Voor degenen die geen Frans kunnen lezen, kopieer ik hier de samenvatting die ik las in het Waals Weekblad:

Zwerfvuil kost 100 miljoen per jaar
Het Waals Gewest is al het zwerfvuil zat, dat op veel plaatsen zomaar wordt gedumpt. Meer dan 100 miljoen euro per jaar kost het opruimen van de jaarlijkse 6.000 ton afval. Sinds kort zijn er forse boetes (zie de tabel) en zijn elke dag een kleine 1400 milieuagenten op pad om overtreders te betrappen. Kauwgom of bierblikjes op straat weggooien of een asbak uit een autoraampje legen, kost minimaal 50 euro boete.

Hopelijk gaan we (ik) het verschil merken!

Help 29 januari 2009

Zoals iedereen wel weet die mijn blog regelmatig leest, is de hondenpoep en de rotzooi op straat mijn grootste ergernis hier in Luik. Ik heb hierover al een gesprek gehad met de wethouder van de ‘propreté’, de heer Schroyen. Vandaag heb ik nog een ’meet & greet’ gehad met een zachte, lichtbruine hondendrol. Ik stond er recht in en kon thuis mijn profielzool fijn in de badkuip schoonmaken met een tandenborstel (die ik hierna uiteraard heb weggegooid). De buurt van onze toekomstige huis staat in een wijk die niet bepaald bekend staat als netjes. Vandaag reed ik met een moeder van school mee om de kinderen op te halen. Zij woont in dezelfde straat als waar wij gáán wonen en babbelde voluit over de smerige buurt. Ik moet eerlijk zeggen dat ik steeds meer twijfel aan mijn besluit om in St. Leonard te gaan wonen. En dat is een probleem. We zijn midden in het proces om ons huis op te bouwen en ik zit in gedachten al in een andere (fijn opgeruimde) buurt. Wat te doen??? Moet ik niet zo zeuren? Moet ik óók die Waalse mentaliteit ‘on s’en fou’ (vertaling ‘wat kan ‘t schelen’) ontwikkelen? Kan ik dat? Wil ik dat? Of moet ik mij inzetten om de buurt schoon te krijgen? (wat mij niet door iedereen in dank wordt afgenomen, gezien de reactie van bijvoorbeeld André in Le Viff). Ik kijk er niet naar uit om ergens te wonen waar ik mij elke dag groen en geel erger zodra ik de deur uitga.

Op dit moment ben ik een fervent lezer van de boeken van Bill Bryson. Een Amerikaanse auteur die zo ontzettend grappig schrijft, dat ik vaak hardop moet lachen. Hij woont in Engeland en schrijft niet alleen geweldige boeken, hij is een campagne in Engeland begonnen omdat hij zich zo stoort aan straatvuil (voor artikel en interview, klik HIER). Moet ik in zijn voetsporen treden en een project o.i.d. opzetten voor mijn toekomstige wijk?

Help. Ik weet het niet meer.

Bob Servant is the man! 24 januari 2009

Vandaag kreeg ik een interessante e-mail.

Van: irish.claims.department4@ (live.com staged4u@sympatico.ca)
Verzonden: zaterdag 24 januari 2009 7:06:27

You have won £1,350,000.00.
send the following: Name,Age,Sex,Country
Email: claimsoffice23@btinternet.com

Mr James Terry

Ik sprong natuurlijk een gat in de lucht. Ik heb wel eens wat gewonnen, maar ZO’N geldbedrag: nog nooit!

Oké, gekkigheid natuurlijk, dit is het zoveelste spam-bericht dat ik heb ontvangen. Toevallig heb ik net een erg grappig boek uit met de titel ‘Delete this at your peril. One Man’s Hilarious Exchanges with Internet Spammers’. Auteur Neil Forsyth e-mailt onder zijn pseudoniem ‘Bob Servant’ met spammers, o.a. nep Russische bruidjes en mannen die dubieuze financiële transacties voorstellen. Jullie moeten echt even kijken naar de site, het is gewoon te leuk! Kijk hier: http://www.bobservant.com/index.html. En klik dan op ’Read the emails’ om een voorproefje te krijgen.

I love Bob Servant.

Rot op naar je eigen land! 17 januari 2009

Ik heb mijn eerste ‘Als je het hier in België niet bevalt, dan rot je maar op naar je eigen land’-reactie binnen! Bij toeval, toen ik net mijn blogstatistieken eens bekeek, zag ik dat er mensen op LisainLuik terecht waren gekomen via DEZE SITE. Ik word genoemd (in een artikel met de kop ‘En Wallonie, on parle aussi le néerlandais’) als assertieve Nederlandse, die niet blij is met de vieze straten in Luik en die vindt dat mensen hun hondendrollen moeten oprapen.

Een reactie onder dit artikel van ene André: “Quant à cette Lisa, si elle est agacée lorsqu’elle se promène, qu’elle reste dans son pays natal!”

Kijk, als mensen zó gaan reageren, tel je echt mee ; )
(sowieso zijn de reacties zeer heftig, valt mij op. De hele taalstrijd is een ‘hot topic’)

Update: ik heb natuurlijk even geantwoord op de heer André.

Kit met peren 16 januari 2009

Over vijf minuten begint de bookrelease-party van Nele Reymen, over wie ik wel eens heb geschreven (hier en hier). Ik ben uitgenodigd, maar mijn date kan niet en daarbij moet ik morgenochtend om 9 uur werken. Vandaag is haar eerste boek uitgekomen: Kit met Peren. Als ik het mag geloven, een serieus rode-oortjes-boek. In een krant stond ‘De meest gedurfde roman uit Vlaanderen’. Dat belooft wat! Nele is vanaf nu een echte BB’er.

Een interview met haar kun je o.a. HIER zien en HIER lezen.

Zomaar een ochtend 15 januari 2009

Ik loop de slaapkamer in en doe het licht aan. ‘Opstaan meisjes!’ Het duurt altijd zeker 10 minuten voordat ze echt wakker zijn. Mara’s bed ligt vol knuffels. Die moeten nu één voor één wakker worden gemaakt. Vervolgens wil ze een boekje lezen. ‘Nee, Mara, we hebben GEEN tijd nu voor een boekje!’ ‘Ja, maar mama, even snél!’ Evy wil niet uit haar warme bed komen en trekt een boos hoofd.

‘Jullie moeten naar school. Mara, een rok of een broek?’
‘Een rok, m’n nieuwe. Neee, niet die pulle, ik wil een andere. En m’n knuffels moeten mee naar beneden.’
‘We gaan ze niet allemáál meenemen, Mara. Kies er maar drie uit.’

We komen eindelijk beneden, tijd voor het ontbijt. Evy en Mara willen geroosterd brood. Mara zet haar knuffels rond haar bord, want die moeten ook ontbijten.
‘Eet even door! Mara, je eet niet door! Kom op, jullie moeten zo naar school. Evy, je kan bést zelf je brood smeren, kom op nou. Nee, niet zo zeuren, gewoon doen!’

Het brood zit erin.
‘Ik ga even naar de badkamer. Als ik terugkom, hebben jullie je kleren aan, oké?’
‘Ja, mama.’

Drie minuten later blijkt dat ze nog steeds niet zijn aangekleed. ‘Evy! Je hebt alleen nog maar je broek aan! Schiet nou eens op!’
‘Ja, maar, mama…’
‘Nee, niks ‘ja maar’! Trek je kleren aan! Hup, pyjama uit, shirtje aan!’
‘Ja, maar, mama….’
‘NU!!! En Mara, schiet jij ook eens op!’
‘Ja, maar ik kan het niet alleen.’
‘Je kan het prima alleen, je wil het alleen niet. Hoppa, pyjama uit. Nee, niet met je knuffels spelen nu.’
‘Ja, maar, mámá…’
‘Schiet nou toch eens op! En dan nu naar de badkamer, haren kammen. Evy, sta nou eens stil.’
‘Ja, maar ik doe ballet.’
‘Dit is niet het moment voor ballet. STA STIL! Mara, kom hier, niet gaan zitten kleuren nu.’
‘Ja, mam, wácht!’
‘Nee, ík sta altijd op júllie te wachten. Hoppa, kom HIER! Nu! En dan nu jullie laarzen aan. Nee, Evy, die staan níet in de slaapkamer, maar in de gang. Je loopt de verkeerde kant op.’
‘Jahaaaa, maar WACHT nou mama.’ Evy is boos.
‘Neeeee! Nu!! Naar de gang en je laarzen aan! Mara, jij ook! Waarom doe je je sjaal om je middel?’
‘Ik ben een unicorne.’ (alsof dat de zaak verduidelijkt)

Als ik voor elke keer dat ik ‘Nu’ en ‘Opschieten’ zeg tien euro zou krijgen, was ik binnen. Hoefde ik nooit meer te werken en liet ik een nanny ’s ochtends achter de kinderen aan rennen.

Benjamin is ze nu naar school aan het brengen. De dag kan beginnen.

Gewoon denderend! 14 januari 2009

Als kind van een jaar of tien, vond ik de boeken van Enid Blyton helemaal geweldig. Pitty, De Dolle Tweeling, De Vijf Detectives, De Vijf, De Grote Zeven. Ik heb ze allemaal verslonden. Na het lezen van Pitty en De Dolle Tweeling wilde ik niets liever dan óók naar kostschool. Wat een feest was het daar! Elke dag lacrosse spelen (ik wist niet eens wat het was, weet het eigenlijk nog steeds niet), nachtfuifjes houden met je schoolgenootjes, poetsen bakken met de juffrouwen… En met mijn beste vriendin in die tijd, Nicole, speelde ik altijd ‘detectiveje’. We waren niet ‘De Vijf’, maar ‘De Twee’. Voor mijn verjaardag kreeg ik van mijn ouders bijvoorbeeld een pruik en een vergrootglas, zodat ik onherkenbaar vermomd naar vingerafdrukken kon speuren.

Toen ik met kerst bij mijn ouders in Den Haag was, kreeg ik een doos mee gevuld met al mijn oude schatten. Ik heb er een paar doorgelezen en wat grappig is dat. Om een beeld te geven van waar ik zo van onder indruk was in mijn jeugd, hierbij een paar fragmenten uit Pitty naar Kostschool:

Pitty Rivers keek in de spiegel. Het was bijna tijd om naar het station te gaan, maar er was nog juist een minuutje over om te zien hoe het nieuwe schooluniform haar stond. “Reuze leuk,” zei Pitty bij zichzelf, terwijl ze voor de spiegel ronddraaide. “Een bruine mantel, een bruine hoed met een oranje lint en daaronder een bruine overgooier met een oranje riem. Ik vind het enig.”

“Die ondeugende Alice. Ze heeft me voor de gek gehouden,” zei Mam’zelle, die soms een beetje suf was. “Ze heeft me er gewoon tussen genomen! Ik geloof haar nooit meer, dat stoute kind!” Pitty had volop van de dwaze geschiedenis genoten.

Wat een pret! Pitty kon haar geluk niet op wanneer ze er aan dacht. Ze had zeer goede vorderingen gemaakt met zwemmen en duiken en wist dat haar ouders daar blij om zouden zijn. En daarna aardbeien met slagroom en ijs! Het was gewoon denderend!

Niemand scheen twee meisjes, Doris en Fanny genaamd, te mogen. “Te misselijk om er woorden aan vuil te maken,” zei Alice, die natuurlijk onmiddellijk over alles en iedereen een mening ten beste kon geven, van Winston Churchill tot het kleine jongetje van de kookster toe. “Het zijn vreselijke boontjes.”

Google is een ook in dit geval een uitkomst. Ik weet nu voor het eerst dat Enid Blyton 600 boektitels op haar naam heeft staan én hoe ze eruit zag. Nooit geweten…

Kleine wasjes, grote wasjes… 14 januari 2009

Net weer een afwasje gedaan in de badkuip. We hebben nu al anderhalve week geen water in de keuken. Ook de wasmachine kunnen we niet gebruiken. Normaal gesproken ben ik een pietlut wat betreft de was. Eén vlekje op een kinderbroek en hij gaat in de was. Nu laat ik ze met plezier een paar dagen hetzelfde dragen. Zo slecht nog niet.

De leidingen zijn door de kou gesprongen. Wanneer er nieuwe leidingen komen, weten we niet. De huisbaas kan maar niet zeggen wanneer de loodgieter kan komen. Is dit typisch Luiks of gaat dat in Nederland ook zo?

Kou lijden 11 januari 2009

Mijn weekend: de tweede Nederwalenluikenarenborrel was een grote flop. Om te beginnen had ik de lokatie niet goed uitgekozen. Ik kwam binnen en de keiharde heavy-metal-shit kwam me tegemoet. Ten tweede hebben een paar mensen gedacht dat het een groots opgezette borrel was met medewerking van de bediening in het desbetreffende café. Die bediening (hippe, alternatieve, ongeïnteresseerde meisjes) wist van niks, want we zouden gewoon met een mannetje of 10 een borrel drinken. Daarom zijn we met een paar mensen langs elkaar heen gelopen, omdat ik in m’n eentje aan een tafel zat en die mensen mij niet kenden. Volgende keer zal ik het anders doen!

Vanmorgen lag ik heerlijk warm en comfortabel in bed, toen Benjamin tot op het bot verkleumd thuis kwam. Hij en zijn vrienden zijn dus een uurtje buiten Luik in de natuur gaan slapen. Zonder tent. En niet zomaar in het bos, zoals ik eerst dacht. Ze hebben midden in de nacht nog een paar afdalingen met klimgerei moeten maken, omdat ze in een soort grot/klif wilden slapen. Nadat ze daar na veel gedoe eindelijk arriveerden, bleek de klif te schuin te lopen om daar goed te kunnen liggen en hebben ze nog verder moeten afdalen. Om half vijf waren ze dan ter plaatse om vervolgens (het was -12) te vernikkelen van de kou in een slaapzak, ondanks thermo-ondergoed, mutsen, tien lagen kleding en bergschoenen nog aan. Het heeft, toen hij thuis was, uren geduurd voordat hij was opgewarmd. Maar Benjamin zou Benjamin niet zijn als hij niet van deze hele ordeal had genoten. ‘Het was prachtig! De sneeuw, de sterren!’

Mij zou je niet erger kunnen straffen.

Tja… 10 januari 2009

…wat zal ik zeggen over de tweede Nederwalenluikenaren-borrel, die ik vanmiddag had georganiseerd. Zo’n tien à twaalf mensen hadden mij gemaild dat ze zouden komen, maar uiteindelijk zat ik van half 4 tot 4 uur in m’n uppie. Daarna kwam Etiënne (de Haagse Luikenaar), met wie ik een uurtje gezellig heb zitten kletsen. En om een uur of vijf kwamen Karline en haar man nog langs. Je kunt wel zeggen: geen drúkke borrel.

Vraagje aan de rest: waar wáren jullie?

Ik denk dat ik nog eens iets zal organiseren in de zomer, misschien kunnen we dan (met hopelijk meer mensen) gezellig in het park ofzo een wijntje drinken.

Verder lig in vannacht alleen in m’n bed. Want wat gaat mijn echtgenoot doen met deze temperaturen? Met twee vrienden in het bos slapen. Jaja, je leest het goed, Benjamin gaat in het bos slapen. Waarom? vraag je je dan af. Ik weet het niet. Dat vindt hij leuk. Afzien, survivallen, dat idee. Ik hoop dat hij morgen heelhuids terugkomt. En hopelijk kan-ie dan onder een hete douche springen, want onze watertoevoer laat het de laatste week nogal afweten. In de keuken is al de hele week geen water, in de badkamer hadden we twee dagen lang bijna geen water en áls er water uit de kraan kwam, was het oranje. En koud. De was heb ik ook al een week lang niet kunnen doen.

Van mij mag de lente beginnen. Ik heb het wel weer gehad met de kou.