Deze foto zat nog op mijn mobiele telefoon. Gemaakt op de kermis in Luik.


De man becommentarieerde de 25-jarige man en zijn hond omdat het beest zijn behoefte deed op het trottoir. Na een flinke ruzie haalde de man thuis een zwaard en joeg ze daarmee van zijn stoep.
De politie trof later in de woning van de dader een zwaard en een mes aan. De man is opgepakt, maakte de politie dinsdag bekend.
Bron: www.nu.nl
Ik kom uit Den Haag en voel mij nog altijd een Haagse (zie bericht hieronder). Maarrrrr… ik hoor er niet meer bij. Dat werd op straat heel duidelijk. In tegenstelling tot bijna alle meisjes in de leeftijden van 0 tot 50, draag ik geen Uggs. (In Luik zie je er geen hond mee, ze verkópen ze hier niet eens). Een rondje over straat van zo’n minuut of tien leverde de volgende plaatjes op. En dan heb ik nog niet eens álle Ugg-dragers kunnen besluipen met mijn mobiele telefoon.








En toen liep ik de schoenenwinkel in waar het Ugg Paradise is. Daar moest ik natuurlijk ook een foto van maken:

Eindnoot: deze foto’s zijn gemaakt met gevaar voor eigen leven. Het stel op de tweede foto kwam achter mij aan toen ze merkten dat ik heel sneaky een foto had gemaakt. Mijn uitleg dat ik een fotoverzameling van Uggs maakte, stemde hen tevreden.
Het was een fantastische kerst in Den Haag. Gegeten bij mijn ouders (zoals altijd mijn moeders zelfgemaakte aardappelpuree en cranberry icecream) en twee nachtjes geslapen bij mijn broer, schoonzus Ellen en neefjes Tim en Max. Mijn ouders komen nog met enige regelmaat naar Luik, maar mijn broer en zijn gezin had ik al in geen tijden gezien. Het was gezellig! Ook voor Mara en Evy, die constant hebben gespeeld met hun grote neven en (pluspunt van een logeerpartij in NL) hun Nederlands weer volop hebben kunnen gebruiken. Ik vind het nog steeds jammer om te merken dat vooral Mara zo veel van haar Nederlands vergeet. Ook heel leuk was het dat mijn vriendin Ellen en haar vriend Arno nog even langskwamen.
Den Haag voelt toch altijd als mijn thuis. Ik heb er de eerste twintig jaar van mijn leven gewoond en als ik de stad binnen rijd, is alles zo vertrouwd. Gek genoeg vertrouwder dan Amsterdam, waar ik daarna zestien jaar heb doorgebracht.
En toen gingen we weer naar Luik. Die stad voelt na een jaar en vier maanden nog níet 100% als mijn thuis. Het is een cliché, maar clichés zijn nou eenmaal waar: zodra je de grens NL-België passeert, verandert het landschap. Het wordt grijzer, viezer en chaotischer. Ik weet niet of ik daar ooit aan wen of dat het me niet meer opvalt. Als dat laatste gebeurt, zal het wel betekenen dat ik volledig ben geïntegreerd. Zo ver ben ik nog niet. Ik ben blijkbaar nog steeds dat ‘keurige’ Haagse meisje…
PS: Meer over Haagse meisjes? Klik dan HIER! Die man rechts is de vader van de goede vriend Joop van neef Tim.
Schoonmoeder kwam net met de hele oogst van de biologische boerderij ons huis binnen. Ze gaat vanavond namelijk het hoofdgerecht bereiden. Dozen vol onbekende groenten (vaak een vage kleur paars), zelfgemaakte kazen en enorme stukken vlees van een waarschijnlijk gisteren door de bio-dynamische-boer zelf geslachte koe (oid). ‘Hier, proef dit eens!’ riep ze verrukt en duwde me een onduidelijk stukje groen in de hand. ‘Dit is heerlijk, het is een soort kool en je kunt het zó eten’. Ik hapte en zei dat het toch wel een beetje naar gras smaakte. ‘Neeee!’ zei ze verbaasd, ‘het is zaaaalig’.
De tafel is gedekt. De kaarsen branden. De eergisteren aangeschafte kerstboom (ik weet ‘t, we waren weer eens lekker op tijd) straalt. Mara is verkleed als Mère Noël. Evy is een blije kerstfee. Bens vader heeft zich geïnstalleerd op de bank en zit te zappen. Bens zus is een zelfgebakken chocoladetaart aan het versieren. Ben gaat het voorgerecht klaarmaken. En ik doe zo de computer maar eens uit.
Kerstmis kan beginnen.















Dat zijn nou nog eens leuke studenten. Die, als je zaterdagochtend moet werken, een fles champagne uit hun tas halen en zeggen, alsjeblieft, een cadeautje voor jou!










December is nog niet om, maar ‘t schiet al aardig op. Met mijn mobiele telefoon heb ik wat in ‘t rond geklikt en een sfeerbeeldje gecreëerd van December In Luik. Linksboven de studenten, die elk jaar voor Sinterklaas in aftandse (oorspronkelijk) witte labo-jassen om geld gaan bedelen (vorig jaar heb ik daar over uitgeweid). Rechtsboven zie je die goeie ouwe Luikse Sinterklaas met z’n enige Piet. De rest heb ik gisteren op de kerstmarkt gemaakt. Daar kun je natuurlijk terecht om een wijntje te drinken en een pain au saucisson te eten. Maar er zijn ook allerlei prullen te koop. Jupiler-kaarsen, kerstboomversiering (verkocht door echte nonnen uit een echt klooster), Tchantchès-poppen en (zie rechtsonder) handgemaakte kaarsen die niet direct mijn smaak zijn… (de verkoper vertelde mij dat hij ze met de hand heeft gemaakt, samen met zijn broer en dat je nergens in Nederland zulke mooie kaarsen vindt : ))
En dat jochie? Geen idee wie dat is. Hij sprong voor mij toen hij zag dat ik een foto wilde maken. Toen ik zei dat hij met z’n hoofd op internet zou komen, vond hij dat júist leuk, ging poseren en eiste dat ik onmiddellijk mijn webadres opschreef. Dus, zwaai allemaal even naar hem.
Er zijn veel praktische dingen die het leven aangenamer maken. Denk aan wc-papier, de wasmachine en deurknoppen. Daar sta ik alleen nooit zo bij stil. Maar er zijn dingen waar ik gebruik van maak en dan nog altijd denk: goh, wat een geweldige uitvinding is dit!
1. Oordoppen. Een snurkende echtgenoot, muziek bij de buren: oordoppen in en er volgt een zalige stilte.
2. De Ikea-appelsnijder. In één beweging verwijder je het klokhuis en heb je acht prachtige partjes.
3. De elektrische deken. Ooit goedkoop op de kop getikt toen ik nog bij Sanoma Uitgevers werkte, op de redactie van Story of all places. Zalig. Ik stap ’s winters zo in een warm bed (en dat is erg fijn, als je in zo’n oud, tochtig huis woont als wij. Als je bij ons in de slaapkamer door de kieren van de houten vloer kijkt, zie je de opslagruimte van de winkel onder ons)
4. De klamboe. In de zomer mogen muggen zoemen wat ze willen, mij krijgen ze niet te pakken.
5. De fopspeen. Mijn kinderen gebruiken ‘m niet meer, maar wat wás ik altijd blij als die speen in een mondje duwde en ‘t was stil.
Om in de kerststemming te komen, hier het lied ‘Walking in the air’ door Peter Auty, te horen in de tekenfilm ‘The Snowman’ uit 1982 (ken je ‘m niet, klik HIER). Blijft prachtig.