Lisa in Luik

Verschillende mensen hebben mij al gevraagd of we last hebben gehad van alle regen gisteren. Het schijnt het ergste noodweer ooit te zijn geweest in Luik, zo las ik vandaag in ‘t Waals Weekblad.
Ik citeer: “Het was een noodweer zoals het nog nooit is gezien in de regio. Op sommige plaatsen viel 100 liter water per m2. Niet alleen delen van het centrum en verkeerstunnels liepen onder water, ook buiten de stad, in Tilff bij het kasteel van Colonster, werden bewoners geteisterd door modderstromen en stonden veel huizen onder water, net als de twee onderste verdiepingen van het universiteitsziekenhuis. In een straat verdween de hele straatbekleding en een rotsblok van een ton werd meerdere meters verplaatst.”

Ik had er geen idee van! Gisterochtend heb ik de kinderen door de stromende regen naar school gebracht, met de bus, en we kwamen inderdaad behoorlijk nat aan. Ondanks kaplaarzen en regenjassen. En toen ik om negen uur aan ‘t werk ging bij Berlitz, leek het buiten wel nacht. Maar dat het zo ernstig was met alle buien, dat wist ik niet.
Jullie hoeven jullie geen zorgen te maken, alles gaat goed!

Eindelijk ben ik begonnen met mezelf te oriënteren op het gebied van keukens en badkamers. Ik heb het lang voor me uit weten te schuiven, maar nu zullen we toch eens moeten bedenken wat we willen in onze loft. Maar waar begin je? Je hebt een triljoen zaken die keukens en badkamers aan de man proberen te brengen. Als je op Google ‘keuken kopen’ intoetst, krijg je 444.000 hits. Hoe weet ik waar ik moet zijn? Hoe zie je door de keukenkastjes het grote keukengeheel? Welke zaak levert kwaliteit? Welke zaak levert een goede prijs-kwaliteits-verhouding? Kunnen we gewoon naar Ikea of valt zo’n keuken na een jaar uit elkaar? En dan: willen we strak, modern, landelijk, retro, naturel, kleurig…

Daarom heb ik het al die tijd voor me uit geschoven. Ik Weet Het Niet.

Het is me nu al vaker opgevallen. Mensen hier laten zich door niets en niemand opjagen in de supermarkt. Vandaag was er weer zo eentje voor mij. De cassière was klaar met scannen en de klant begon op haar dooie gemak haar boodschappen in te pakken. Daarna ging ze ‘ns op zoek naar haar portemonnee (’waar had ik ‘m nou toch ook alweer gelaten?’) om vervolgens rustig te betalen. De cassière vertrok geen spier, de anderen in de rij ook niet. Men wacht gewoon.
Zou je in Amsterdam ‘ns moeten proberen! Je zou vervloekt worden, gelyncht, gevierendeeld! Opschieten, jij *&*$(*&%(&^%!!!!!
De rust van de Luikenaar is bewonderenswaardig, maar níet als ik háást heb.

Vanmiddag heb ik gewerkt tot half vier, waarna ik de kids uit school wilde halen. Met de bus. En daar zat ik dan te wachten, bij de halte van Pont d’Avroy. Niks geen bus. Blijkt er een staking te zijn, omdat een buschauffeur in Charleroi een agressieve passagier lens heeft geschopt en daarvoor nu berecht wordt. De rest van Belgisch buschauffeurland is het daarmee niet eens en dus wordt het werk neergelegd.

Het is een drukke staakweek. Begin van de week waren het de treinen. Gisteren zag ik een stoet schoonmakers voorbij komen met spandoeken en fluitjes. En vandaag dus de bussen. Evy en Mara moeten nu tot 6 uur wachten totdat papa ze van school komt halen. Wie zullen er volgende week staken?

Vandaag hebben wij de hele dag in Forestia doorgebracht, een natuur/avonturen/dierenpark. Het bedrijf waar Ben werkt had het park afgehuurd voor hun jaarlijkse familiedag. En wij, de familie Lisainluik, waren erbij. Een dagje herten, wolven, ganzen, everzwijnen, gratis bier/fris/jus en natuurlijk een BBQ.

Evy op avontuur: de hangbrug.

Hert in actie.

Ben in een boom.

Visjes met leuke mondjes.

Mara kreeg geen genoeg van alle bambi’s.

Everzwijntjes hebben grappige, zachte neuzen.

Onze loft schiet al aardig op. Co-eigenaren Antoine en Laurence wonen op het moment nog in San Francisco, maar zijn even in België. Vandaag was de eerste keer dat we met z’n allen naar de bouwplaats konden gaan. Dat betekende: champagne!

Antoine, onze architect Gil Honoré en Benjamin.

De twee gezinnen in hun toekomstige huis.

Ben en ik: bijna-loft-eigenaren!

Vanmiddag hebben Benjamin en ik mijn ouders op de trein in Maastricht gezet. Ze waren ons - en vooral hun kleindochters - een paar dagen komen opzoeken. Het weer was natuurlijk fantastisch, dus we hebben buiten op terrasjes kunnen zitten enzovoort. Gisteren wilde mijn moeder, ondanks het mooie weer, een museum bezoeken. Mijn vader had geen zin, dus gingen mams en ik met z’n tweeën. Naar het Musée de l’Art Wallon. We waren de enige twee bezoekers in het hele museum (afgezien van een stuk of tien suppoosten die zich te pletter verveelden, vermoed ik). De enige Waalse kunstenaar die ik bleek te kennen, is Magritte. Verder zei ‘t me allemaal niks, maar ik ben inmiddels ‘fan’ van de schilder Robert Alonzi. Hij had een superleuk schilderij hangen, met als titel ‘Papa et maman’ (nergens te vinden op internet, helaas).
Nog een tip voor het museum: vertaling van de bijschriftjes in het Engels/Nederlands graag. Als Luik een toeristische trekpleister wil worden, mag ‘t wel ietsje internationaler. En: graag wat bankjes hier en daar in het museum, zodat je af en toe even een ‘break’ kunt nemen en rustig alle Waalse kunst op je kunt laten inwerken ; )

Afgelopen weekend waren - heel toevallig - Benjamins drie beste vrienden weer even in België. De een, Yougo, woont al een paar jaar in de jungle in Frans Guyana. Antoine sinds een jaar of twee in San Francisco. En Bertrand is een paar maanden geleden vertrokken naar Zuid-Frankrijk. Zondag was er een vrienden-bij-elkaar-kom-dag, in de tuin bij de ouders van Yougo, vlak bij Charleroi. Lekker eten, drinken en kletsen in de volle zon met zo’n vijftien volwassenen en tien kinderen, in de leeftijd van drie weken tot zeven jaar. Ja: druk dus!
Het eerste wat ik zag, toen we arriveerden, was dit. Dit lag gezellig in de keuken op ons te wachten:

Ik weet zeker dat ik dat in Nederland nooit zou zien, zo’n half varken dat klaarligt om verorberd te worden. Niemand die er hier gek van opkijkt, behalve ik. Ik stond dan ook meteen als een soort toerist een foto te maken : ) Omdat ik een hypocriete semi-vegetariër ben, heb ik er niet van gegeten. Wél heb ik een hamburger genomen, maarja, in zo’n mooi rondje herken je geen beest. Overige sfeerfoto’s van de middag:

Kijk, dát is dan wél weer lekker!

Dochterlief Evy.

Dochterlief Mara.

Een hamburger, dat is nooit een beest geweest.

Kindje hier, kindje daar, kindjes kindjes overal.

Wij wonen ‘achter’. We kijken uit op de achterkanten van verwaarloosde Luikse huizen en men heeft daar de gordijnen altijd dicht. Zo heb je geen idee wie je buren zijn. Sinds kort hoor ik constant een buurman of buurvrouw viool spelen. Hoewel, spelen is een groot woord, de man of vrouw in kwestie (ik denk een man, ik weet niet waarom) oefent. Uuuuuuuurenlang. En het klinkt helemaal nergens naar. De persoon is óf gek, óf heel slechthorend, óf wil gewoon alle buren pesten. Er zit geen melodie in, er worden geen toonladders geoefend, het is willekeurig wat snaren bestrijken, de vingers ergens neerzetten en dan meestal niet op de juiste plek.
Als klein meisje heb ik vioolles gehad. Het is overduidelijk dat deze persoon geen lessen volgt. Deed-ie ‘t maar wél, dan was ‘t misschien nog aangenaam om naar te luisteren…

Geregeld vind ik Luik een wat sombere stad. Met een wat grijzige sluier. Vooral met slecht weer: als ‘t miezert en druilt. Maar nu is het ‘zomer’ en ook Luik knapt daar flink van op! Ik fiets (overigens nog steeds als een van de weinigen) door de stad en zie overal blije gezichten op volle terrassen. Vanmiddag hebben Evy, Mara en ik doorgebracht met mijn Nederlands/Luikse vriendin Emily May. Ze was zo vriendelijk om ons allen op te pikken bij de school van dochterslief. Emily woont in Cointe, het ’sjiekere’ deel van Luik met mooie huizen en veel groen. Bij haar in de tuin hebben we pannenkoeken gegeten (met kaas en appelstroop van de Albert Heijn, jammie) en daarna zijn we naar de speeltuin bij het sportveld in Cointe gegaan. Het zonnetje scheen, het was aangenaam warm, kinderen speelden en volwassenen keken tevreden toe: het Luikse leven was goed!