Laatst had de Volkskrant die wat dubieuze verkiezing: Wat is de lelijkste plaats ter wereld? Met stip op 1 werd Charleroi verkozen. Ik wilde deze afzichtelijke wrat op onze aardbol wel eens zien. Dus vandaag gingen we er naartoe, met ‘t gezin. Bammetjes mee, sappie in een kartonnetje: het zou een echt uitje worden naar dit afschuwelijke oord! Foto’s die ik in en om het centrum heb gemaakt, zie je hieronder. Het is inderdaad geen al te gezellige stad: veel zwartgeblakerde en vervallen panden. Een toeristische attractie zal Charleroi niet snel worden (al valt de grote winkelstraat best mee, onderste foto). Maar of het de titel ‘Lelijkste plaats ter wereld’ verdient, dat weet ik niet. Ik ben niet de hele wereld over geweest, maar er zijn vast ergere plekken. Wat ons verbaasde, waren de prijzen in het cafeetje waar we wat gingen drinken. Een biertje: 4 euro. Een milkshake: 6 euro. Amsterdamse prijzen!
In dit lelijke oord ziet Evy volop mooie bloemetjes.
Tja.
De bank wordt van buiten grondig gerenoveerd, maar je bent nog steeds van harte welkom : ) Volg gewoon de pijl.
Een grappig klein kerkje.
Ik betwijfel of deze huizen van oorsprong zo zwart waren.
De beroemde industrie.
De winkelstraat hartje centrum.
Leuk dat je dat die stad met eigen ogen gaat bekijken. Ik ben er, lang gelede, eens keer geweest en had weinig zin om er nog terug te gaan.
Het is ook een industriestad die pijlsnel gegroeid is in de jaren 1800. De nieuwe inwoners waren vaak Vlamingen die in de mijnen en staalnijverheid gingen werken. Hadden waarschijnlijk weinig oog voor en verstand van esthetica
en nu is er weinig geld…
Het is een schande voor een rijk land als België dat het zijn zijn verschaffers van zijn vroegere rijkdom zo laat verkommeren en aan zijn lot overlaat.
In de jaren vijftig kon de Belgische staat dank zijn zijn inkomsten uit de zware staalindustrie en steenkoolontginning zijn armlastige bevolking in Vlaanderen die voor 75% (arbeidsgeschikten) werkloos was voorzien in een werkloosheidsuitkering.
Dank zij inkomsten uit deze machtige bron van inkomsten was het mogelijk om Vlaanderen te voorzien in een infrastructuur die nu aan de grondslag ligt van haar rijkdom (wegen en autostraden, tunnels en spoorwegen maritieme en luchthavens).
Wat krijgt het solidaire Wallonië daar nu vijftig jaar later voor terug, nu de rollen omgedraaid zijn en Vlaanderen op zijn beurt de rijke regio van het land is?
Ondankbaarheid, egoïsme en gedreig met uitsluiting. Het is me wat (niet zo heel erg) moois. Vlaanderen herpak je en maak van België terug een voorbeeld voor Europa.