Ik ben op het moment het boek ‘Eindeloos bewustzijn’ aan het lezen. Dit boek is een wetenschappelijke visie op de bijna-dood ervaring, geschreven door cardioloog Pim van Lommel. Ik wil namelijk gráág overtuigd worden van het feit dat er ‘meer is tussen hemel en aarde’. Het geloof in ‘meer’ biedt troost, biedt hoop. Wie wil dat nou niet? Dat maakt het leven een stuk minder zinloos.
De bijna-dood ervaring houdt in dat ‘de ziel’ of ‘het bewustzijn’ na de dood verder gaat. Je stijgt op uit je aardse lichaam, ziet jezelf liggen, bent daarover verwonderd, hoort wat er wordt gezegd door de mensen die bezig zijn jou te reanimeren, gaat een donkere tunnel in en aan het eind van de tunnel is het prachtig en wachten vaak bekenden. Je kunt communiceren met deze bekenden. Dan word je ineens ‘teruggezogen’ in je lichaam. Je leven is vanaf nu voorgoed anders.
Klinkt allemaal mooi. Maar… ik heb een paar vragen en als iemand antwoord heeft: graag.
De mens is niet altijd op aarde geweest. Als de evolutietheorie klopt, dan waren ‘wij’ ooit bacteriën, die evolueerden tot visjes, die evolueerden tot landdieren enzovoort. Waar begonnen we een ziel te hebben? Of heeft een bacterie ook een ziel/bewustzijn? En hoe zit het met bijvoorbeeld een aap? Een vis? Als een vis overlijdt, gaat die dan ook door de tunnel? Ziet die zijn vissenfamilie aan het einde van de tunnel? Waar hebben die het dan over met z’n allen?
Is de ziel geëvolueerd, net als de mens?
En: het geloof in God (Allah, enzovoort) houdt altijd in dat de mens na de dood verder leeft. Waarom is dat? Misschien is er inderdaad ‘iets’, een ‘energie’, die de aarde en alles heeft geschapen. Dit hoeft dan toch niet te betekenen dat wij allemaal na de dood voortbestaan? Misschien houdt het gewoon op, ook al is er een ‘God’. Kan toch?
Jongens, het is al laat. Ik ga naar bed.
Wat een filosofische vraag voor een blog over leven in Luik! Maar ik wilde toch graag even reageren.
In de evolutie is ons brein, en daarmee onze ziel gegroeid en heeft zich ontwikkeld. Mensen zijn hierdoor uniek door ons enorm ontwikkelde en complexe brein, waarmee we verder gaan dan bijvoorbeeld kleine zoogdieren die (over)leven op intuitie. Mensen alleen kunnen onze intuitie negeren. Verder zou denk ik iedereen graag in een “iets” geloven (zoals de Vliegende Panters het zo mooi verwoorden), maar dit is, volgens mij en zonder iemand te willen veroordelen, door de mens bedachte en ontwikkelde constructie om gebeurtenissen die onverklaarbaar zijn te verklaren. Volgens mij heeft de mens op zich geen man met baard op een wolk nodig om in te zien hoe bijzonder het is te leven: onze wereld is prachtig en wonderbaarlijk, en daar moeten we van genieten.
Hallo Elsbeth, leuk dat je reageert! (krijg wel reacties op m’n huis, maar niet op vragen die er werkelijk toe doen ; ))
Ik begrijp wat je zegt hoor, maar stel nou dat brein en ziel iets anders zijn? Volgens de schrijver van het boek (een ‘echte’ wetenschapper) zijn de hersenen een soort antenne voor ons bewustzijn (= de ziel). We hebben allemaal ‘een bewustzijn’ dat los staat van ons fysieke lijf. Heeft dan die bacterie ook een bewustzijn? Gaat die ook door ‘de tunnel’ (mocht ‘t allemaal al waar zijn, natuurlijk). Wie ziet de bacterie aan ‘t einde van de tunnel staan? Wij zijn geëvolueerd uit bacterieën, dus is ons bewustzijn dan ook geëvolueerd? Goed, ik heb het boek nog niet uit. Wie weet komt ie nog met een duidelijk antwoord.
Ja, iedereen praat altijd over ‘iets’ : ) “Ik geloof niet in een god, maar wel in ‘iets’” : )