Vanochtend bleef ik op school bij Mara, want Sinterklaas zou komen! En juf Muriël had mij gesmeekt te blijven, omdat zij in haar eentje het lied ‘Sinterklaas Kapoentje’ niet zou kunnen vertolken. Ik heb goede herinneringen aan de sintfeesten op mijn lagere school. De hele school stond te wachten op de goedheiligman (vaak mijn bloedeigen vader, haha), die altijd op een andere ’spectaculaire’ manier aankwam; dan weer met een ambulance, dan op een scooter met zijspan… Al die gekke pieten gooiden met pepernoten, er klonk muziek, iedereen was door het dolle heen. Sinterklaas nam plaats op zijn troon, had Het Boek op schoot en riep kinderen bij zich, terwijl de Zwarte Pieten maffe dingen bleven doen. Dat was lachen!
Nou. Goed. Dan hier. Wat een domper! Het klasje van Mara was ‘aan de beurt’. Muisstil moesten de peuters en kleuters het lokaaltje in dat ik gisteren met wat anderen had versierd. Daar zat Sinterklaas al te wachten (met een heel lelijke en goedkope pruik/baard, maar dit terzijde). Geen muziek te horen. Geen Zwarte Piet te bekennen. De kinderen gingen op hun stoeltjes zitten en moesten twee liedjes zingen. Sint zei alleen maar iets van ‘heel goed’, verder trok-ie z’n mond niet open. Daarna mocht iedereen op schoot voor een foto en dat was ‘t dan. O ja, er waren nog wat cadeaus (reeds uitgepakt en uitgestald) voor alle kinderen van school: gezelschapspelletjes enzo.
Ik was echt teleurgesteld. Ik wil dat mijn kinderen net zo’n leuke Sinterklaas hebben als ik vroeger! Ik belde Benjamin en vroeg hem of dit gebruikelijk was. Of hij vroeger op school ook zulke suffe sintfeesten vierde. Hij kon het zich niet herinneren. Dat zegt genoeg.
