Lisa in Luik

Vandaag ben ik voor de tweede keer Nederlandse liedjes gaan zingen voor de peuters bij Mara en Evy op school. De eerste keer heb ik ze het eerste couplet van ‘Hoedje van papier’ geleerd. Schattig hoor! Dat kleine grut dat je aandachtig aankijkt en geen idee heeft wat ze zingen. En ze doen alles meteen na: als ik met m’n vingers de cijfers nadeed, hop, de hele groep deed me na. En als ik m’n handen gevouwen boven m’n hoofd hield - bij wijze van papieren hoedje - meteen zaten ze allemaal zo. Vandaag was een moeilijker liedje aan de beurt: ‘Olifantje in het bos, laat je mama toch niet los, anders raak je de weg nog kwijt en dan krijg je straks nog spijt’. Oeioeioei! Zelfs juf Muriël kreeg al die g’s en r’s niet uit haar strot. Verder is het concentratievermogen van een kind van 3 nog niet denderend; de een zat onder de tafel, de ander duwde zijn buurmeisje van de stoel, een derde vroemde met een speelgoedautootje. 

Volgende keer maar ‘Alle eendjes zwemmen in het water’. Dat ‘falderalderire, falderalderare’ moet wel lukken.

Overigens heel aandoenlijk te zien hoe bezitterig Mara is. ‘Míjn mama!’ roept ze als iemand dichtbij komt, terwijl ze me stevig vasthoudt. In de klas zette ze een stoel voor mij neer en voor haar eentje er vlak naast. O wee als iemand anders daar durfde te gaan zitten…